Ciekawostki gramatyczno-fonetyczne w językach europejskich

Języki europejskie cechuje ogromna różnorodność, zarówno pod względem leksykalnym, fonologicznym, jak również stosowanych w nich struktur gramatycznych. A oto kilka z ciekawych właściwości, jakimi wyróżniają się niektóre z języków naszego kontynentu.

Liczba podwójna

Przywykliśmy do występowania wydającego nam się logicznego podziału na liczbę pojedynczą i mnogą, tymczasem niektóre języki charakteryzuje występowanie dodatkowej liczby podwójnej.

Przykładem takiego języka jest słoweński, będący jedynym współczesnym językiem słowiańskim w którym zachowała się liczba podwójną, a także język litewski z grupy języków bałtyckich. Liczba podwójna służy wyrażaniu podwójności i posiada własne formy gramatyczne, różniące się do form liczby pojedynczej czy podwójnej. Liczbę podwójną miał język praindoeuropejski, jednak większość wywodzących się z niego języków indoeuropejskich utraciła ją. Tak stało się również w języku polskim, w którym liczba podwójna zaczęła od XV wieku zanikać, a obecnie zachowały się jedynie jej ślady – liczbę podwójną zachowały niektóre rzeczowniki oznaczające części ciała człowieka (np. forma liczby podwójnej: (w) ręku, dziś używane jako miejscownik liczby pojedynczej, ręce, dziś mianownik l.mn., rękoma, narzędnik l.mn.

Supinum

To forma czasownika występująca w stosunkowo niewielu językach, która wyraża pewną celowość, zwykle w połączeniu z czasownikami ruchu. Konstrukcja supinum w językach słowiańskich została utracona, poza nielicznymi wyjątkami. W języku polskim w podobnej konstrukcji celowej używa się bezokolicznika: przyjechałem (przybyłem, przyszedłem itp.) na wieś odpocząć, tzn. „aby odpocząć, dla odpoczynku, w celu odpoczynku, na odpoczynek”.

Wśród języków germańskich supinum zachowało się w języku szwedzkim.  Służy on przede wszystkim do tworzenia czasów przeszłych perfekt i pluskvamperfekt razem z posiłkowym har albo hade. Pozostałe języki z tej grupy używają w tym celu imiesłowu czasu przeszłego.

Futurum Preteritum

Futurum Preteritum to czas przyszły w przeszłości. Występuje on głównie w zdaniach podrzędnych i określa czynności przyszłe w stosunku do momentu przeszłego. Określana tym czasem czynność może być rzeczywista bądź nierzeczywista, jej zaistnienie nie jest warunkiem zastosowania czasu, nie jest również ważne, czy czynność miała się odbyć przed czy po chwili obecnej. Futurum Preteritum

występuje między innym w języku szwedzki oraz norweskim.

Aglutacyjność

To stosowanie różnego rodzaju afiksów, które określają funkcję składniową wyrazu w wypowiedzeniu (zamiast końcówek fleksyjnych). Od końcówek fleksyjnych afiksy odróżnia luźniejszy związek z rdzeniem wyrazu oraz ich częsta jednofunkcyjność – zazwyczaj określają one tylko jedną kategorię gramatyczną, co niesie za sobą konieczność jednoczesnego dodawania do wyrazu wielu afiksów.

Spośród języków europejskich, do języków aglutacyjnych należy język węgierski, fiński, estoński i turecki. Aglutynacyjność pełni w tych językach często również funkcję słowotwórczą – umożliwia przekazywanie rozbudowanych treści za pomocą ciągu połączonych ze sobą morfemów, np. jednym z najdłuższych wyrazów języka węgierskiego jest meg|szent|ség|telen|ít|het|etlen|ség|es|kei|dés|ei|tek|ért, pochodzący od wyrazu szent, czyli święty.

Wymiana stóp

To zjawisko morfologiczne występujące w niektórych językach, polegające na zmianie ilościowej lub jakościowej spółgłosek wewnątrz morfemu spowodowanej kontekstem zewnętrznym – wpływem otoczenia fonetycznego. Zjawisko wymiany stóp występuje w niektórych językach ugrofińskich, a najbardziej rozpoznawalne jest w języku fińskim. Ogólna zasada stosowania stopy opiera się na kontekście fonetycznym. Jeśli sylaba jest otwarta, czyli kończy się samogłoską (np. katu „ulica”), wówczas używa się stopy mocnej, przy zamkniętej sylabie spółgłoska występuje w formie słabej (kadun). Z powodu zmian historycznych i ewolucji języka mówionego istnieją rozmaite nieregularności w procesie wymiany stóp, np. przed długą samogłoską spółgłoska występuje na stopie mocnej, nawet jeśli sylaba jest zamknięta (np. katuun „do ulicy, w ulicę”).

 

Spodobał ci się ten wpis ?  Może zajrzysz do pozostałych  ?

Kampania promująca używanie języków mniejszości narodowych i etnicznych oraz języka regionalnego.

W czym tkwi piękno Bułgarii ?

Bułgaria jest położona w samym środku Europy, kraj ten zaskakuje różnorodnością krajobrazu, Znajdziemy w nim bezkresne niziny, w których można podziwiać bogactwo flory i fauny, piękne wyżyny i góry a wszystko to otoczone czystym i pięknym wybrzeżem Morza Czarnego, na domiar tego Bułgaria oferuje wiele ciekawych zabytków, parków narodowych i cudownych piaszczystych plaż.


Język bułgarski należy do najstarszych języków słowiańskich, jednym z faktów za tym przemawiających są daty, które wskazują na powstanie państwa Bułgarskiego. W oficjalnych dokumentach pierwsze wzmianki o Bułgarii pojawiły się już w IV w. naszej ery. Bułgarski przez stulecia zachował swój charakter i w dalszym ciągu jest podobny do starosłowiańskiego. Językoznawcy doszukują się wielu porównań w obecnym języku do języka staro- cerkiewno – słowańskiego.
Językiem bułgarskim posługuje się około 9 mln ludzi, głównie z Bułgarii, gdzie jest językiem urzędowym, ale spotkać można go także w Grecji, Kanadzie, Macedonii, Rumunii, Serbii, Turcji i na Ukrainie.


Wielu Polaków uważa, że Bułgarski jest mocno zbliżony do naszego ojczystego języka, niestety słów o pokrewnym znaczeniu jest niewiele, wynika to z faktu, że bułgarski zalicza się do grupy języków południowosłowiańskich w związku z tym bardziej zbliżony jest do serbskiego, macedońskiego i chorwackiego. Wielu językoznawców uważa, że dzisiejsza forma języka bułgarskiego w dużej mierze została ukształtowana przez Turków i Greków, którzy w zamierzchłych czasach panowali na ziemiach Bułgarii.

Przeczytaj również  inne artykuły zamieszczone na naszym blogu

„Fałszywi przyjaciele” w języku bułgarskim
Tłumaczenie bułgarskich dokumentów samochodowych

Który język jest starszy polski czy rosyjski

Historia języka polskiego  i rosyjskiego zbiega się już od dawnych dziejów, zarówno rosyjski jak i polski pochodzą z tej samej grupy języków słowiańskich, lecz każdy z nich należy do innej grupy językowej. Polsko jest językiem z grupy języków zachodniosłowiańskich ,zaś rosyjski należy do grupy języków wschodniosłowiańskich.

By przyjrzeć się bliżej obu językom, prześledzimy teraz w kilku słowach historię każdego z języków omawianych w dzisiejszym artykule.

JĘZYK POLSKI

Nasza historia sięga czasów pradawnych, kiedy to w piątym i czwartym tysiącleciu p.n.e w Europie środkowej i Azji żyły plemiona mówiące językiem który nie zachował się do dzisiejszych czasów. Język ten nazywany jest praindoeuropejskim. Dowodu  istnienia języka prajęzyka doszukują się językoznawcy i nie ma ją co do tego żadnych wątpliwości.  Za przykład weźmy polski wyraz noc, utożsamiany w innych językach jako night ( w języku angielskim), Nacht ( w niemieckim) nuit ( we francuskim), natt (w szwedzkim) nox  ( w  łacińskim) naktis  litewskim naktis. Wszystkie wywodzą się  od praindoeuropejskiego wyrazu *nókwts

W czwartym tysiącleciu p.n.e , rozpoczęły się masowe wędrówki różnych plemion, skutkiem czego powstawały nowe dialekty, z których rozbudowały się osobne języki. Ludność zamieszkująca tereny od Bałtyku po Karpaty i od Odry po Bug wskutek migracji swój język którym dotychczas był prasłowiański, zaczęły przekształcać. Następstwem tego wyodrębniły się trzy nowe języki, do których zaliczamy:

  • zachodniosłowiańskie: polski, czeski, słowacki, łużycki (dolnołużycki i górnołużycki), kaszubski oraz wymarłe: połabski, pomorski, słowiński;
  • wschodniosłowiańskie: ukraiński, białoruski i rosyjski;
  • południowosłowiańskie: serbski, chorwacki, słoweński, bułgarski, macedoński.

JĘZYK ROSYJSKI

Początków języka rosyjskiego należy się doszukiwać w czasach starożytnych, kiedy to pierwsze plemiona ugrofińskie  po masowych wędrówkach z czwartego wieku, zaczęły się osiedlać na terenach dzisiejszej Rosji. Początki powstawania języka rosyjskiego, biorą się z języka  starocerkiewnosłowiańskiego języka, który na swój sposób, stanowi słowiański odpowiednik zachodnioeuropejskiej łaciny. Był to język liturgii i dokumentacji kościelnej.

Dalsze losy rozwoju języka zostały zrewolucjonowane przez przybyszów z państwa Biznatyjskigo. W ówczesnym czasie misjonarze Cyryl i Metody zostali wysłanie na tereny słowiańskie w celu przeprowadzenia misji chrystianizacyjnych, jednocześnie mieli oni za zadnie spisać języki jakimi posługują się tubylcy. Niestety alfabet Grecji nie pasował do fonetyki tamtejszych wyrazów. To skłoniło misjonarzy do spisania nowego alfabetu tworząc tzw. głagolicę i było początkiem powstania języka staroruskiego.  Zasięg tego języka był niezwykle rozległy, gdyż posługiwano się tym językiem w całej Europie. Jednakże późniejsze wydarzenia historyczne i wewnętrzne rozłamy w państwach staroruskich spowodowały poważne zmiany w kulturze staro-cerkiewno-słowiańskiej. Wówczas także język przechodziły swój renesans i w dalszej konsekwencji rozpadł się na trzy odrębne języki: rosyjski, białoruski oraz ukraiński , które funkcjonują do dnia dzisiejszego.

Reasumując, zarówno język rosyjski jaki polski wywodzą się z tego samego języka paindoeuropejskiego, późniejsze dzieje i migracje ludności spowodowały rozłam i podział języków na kolejne którym to są dzisiejszy polski i rosyjski.

Zainteresuje cię również:

Język rosyjski dla biznesmenów

Festiwal Języka Rosyjskiego w Rzeszowie

Kampania promująca używanie języków mniejszości narodowych i etnicznych oraz języka regionalnego.

Języki mniejszości narodowej wciąż towarzyszą w naszym otoczeniu i niestety ich los jest przesądzony, gdyż coraz mniejszej liczba użytkowników nie potrafi się nimi posługiwać. Wychodząc naprzeciw temu niebezpieczeństwu, została utworzona kampania mająca na celu aktywizację osób należących do mniejszości narodowych i etnicznych. Celem utworzenia kampanii jest podtrzymywanie tradycji mniejszości narodowej, korzystanie z języka i jego stały rozwój, a także upowszechnianie wiedzy na temat danej grupy kulturowej.
Działania promocyjne kampanii mają na celu rozpowszechnianie wiedzy i otwieranie możliwości dostępu do informacji na temat praw mniejszości narodowych i etnicznych, a także ich języków ojczystych. Kampania prowadzona jest na terenie całej Polski, poprzez rozprowadzanie broszur i ulotek m.in. do jednostek samorządu terytorialnego, a także placówek oświatowych.
Dalszym etapem kampanii jest utworzenie strony internetowej www.jezyki-mniejszosci.pl, na której każdy użytkownik może znaleźć wiele potrzebnych i istotnych informacji.
Głównymi odbiorcami kampanii są:
• jednostki samorządu terytorialnego,
• licea ogólnokształcące,
• szkoły, w których nauczane są języki mniejszości narodowych i etnicznych oraz język regionalny,
• wojewódzkie kuratoria oświaty,
• placówki doskonalenia nauczycieli,
• organizacje mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności kaszubskiej,
• organizacje pracodawców,
• pełnomocnicy wojewodów oraz marszałków do spraw mniejszości narodowych i etnicznych,
• rodzice dzieci należących do mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej się językiem regionalnym.

Pomimo tak wielu możliwości dostarczania informacji, nie wszystkie mniejszości narodowe w Polsce mogą w różnym stopniu korzystać w przysługujących im praw w zakresie edukacji, jak pokazują realia.  Z tej możliwości nie skorzystały mniejszości narodowe czeskie i rosyjskie, a także mniejszości etniczne karaimskie, tatarskie i romskie, Problem wynika z ich nikłej liczebności, jak również ze specyfikacji danego języka i co najważniejsze z braku kadry nauczycielskiej potrafiącej przekazać rzetelną wiedzę. Jednak jak przekonują nas instytucje państwowe, jeżeli wnioski o objęcie nauczania tych języków zostaną złożone, to organy prowadzące daną placówkę edukacyjną są zobowiązani do zorganizowania takich zajęć.

W Polsce zamieszkują przedstawiciele  mniejszości narodowych takich Państw jak:

Białoruś, Czechy, Litwa,  Niemicy, Rosja, Słowacjia, Ukraina a takze żydzi i ormianie.

 

Zajrzyj do innych naszych artukulów :

Obowiązek nauczania języków obcych w szkołach w Europie

Które języki zginą w najbliższej przyszłości?

Różnorodność etniczno–językowa krajów bałkańskich

Terytorium Bałkanów to region otoczony przez Morze Egejskie, Morze Śródziemne oraz Morze Jońskie i Adriatyk. Do krajów bałkańskich zaliczamy Bułgarię, Albanię, Grecję oraz kraje powstałe po rozpadzie Jugosławii, to jest Słowenię, Chorwację, Bośnię i Hercegowinę, Serbię, Czarnogórę oraz Macedonię. Terytorium Bałkanów zamieszkuje zatem kilkanaście narodowości i grup etnicznych.  

Oprócz różnorodności językowej obszar ten jest również związany z dużą różnorodnością kulturową i religijną. Najbardziej zauważająca jest różnorodność kulturowa na obszarach krajów byłej Jugosławii.
Zapewne najbardziej dogodnym rozwiązaniem byłoby istnienie jednego języka jugosłowiańskiego, który łączyłby w sobie język serbski, chorwacki, bośniacki i czarnogórski. Jednak sytuacja podzielności lingwistycznej uległa całkowitemu rozpadowi w latach 90., kiedy to powstawały nowo utworzone republiki, broniące swojej odrębności poprzez ustanowienie języka ojczystego.
Jednakowo Serbowie, Chorwaci, Bośniacy czy Czarnogórcy nie tworzyli swojego języka od podstaw, każdy z tych narodowości przysposobił sobie pewien dialekt należący do danego terenu. Stąd tak małe różnice pomiędzy tymi językami, co zdaniem lingwistów powinno się je skategoryzować jako jeden język: serbsko – chorwacki.
To, co w znaczącym stopniu dzieli te obszary to religia i burzliwa historia, Sięgając dawnych czasów tamtego rejonu, obszar ten był w posiadaniu Imperium Austro-Węgierskiego, jak również Imperium Osmańskiego. Stąd tak bardzo widoczny podział religijny i w późniejszym okresie konsekwencje rozpadu państw Jugosławii.

W poniższym filmiku ukazane zostało w śmieszny sposób „tworzenia” języków po upadku byłej Jugosławii.

 

Polecamy przeczytać inne nasze artykuły o podobnej tematyce

Dzisiaj obchodzimy Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego

Ile jest języków na świecie?

Czy warto studiować skandynawistykę ?

Przyjęło się mówić „Iloma językami mówisz, tylekroć jesteś człowiekiem”. Słynne powiedzenie Johanna Wolfganga von Goethe, choć tak stare to jednak nadal aktualne.

Czym jest skandynawistyka? Jak podają źródła Wikipedii jest to nauka zajmująca się badaniem kultury, historii, literatury, historii i dziejów narodów skandynawskich.

Kierunek ten obejmuje naukę w takich dziedzinach jak:  filologia szwedzka, norweska czy duńska.

Wiele osób pewnie stojąc przed życiowym wyborem kierunku studiów, zastanawiało się nad studiowaniem któregoś z listy języków skandynawskich. Dzisiejsze uczelnie oferujące ten kierunek studiów, nie mogą narzekać na brak chętnych, jak podają statystyki, na jedno miejsce przypada aż siedemnaście kandydatów.

Co więc takiego skłania Polaków do wyboru takiego właśnie kierunku?

Większości szkół wyższych oferuje bardzo bogaty program nauczania, takie jak chociażby lekcje z native speakerami, wykłady gościnne w językach skandynawskich czy obchody narodowych świąt skandynawskich. Nauka języka wsparta jest rozległą wiedzą w zakresie historii, kultury, literatury, edukacji, nauki o współczesnych społeczeństwach. Absolwenci skandynawistyki zdobywają umiejętności pozwalające im nie tylko pracować w szkołach jako nauczyciel, czy jako przewodnik turystyczny, ale coraz częściej próbują swoich sił jako tłumacz danego języka. Kusząca jest perspektywa większego zarobku w którymś z krajów skandynawskich, a program studiów jest tak złożony, że każdy uczeń zdobywa wiedzę z zakresu podstaw przedsiębiorczości, ekonomii, jak również poznaje dany kraj pod względem kulturowym i obyczajowym.

Warto więc rozważyć ofertę studiów wyższych uczelni, które oferują studiowanie skandynawistyki.

Dla ułatwienia podaję listę szkół:

POMORSKA WYŻSZA SZKOŁA NAUK STOSOWANYCH W GDYNI-W LIKWIDACJI
UNIWERSYTET SZCZECIŃSKI
WYŻSZA SZKOŁA JĘZYKÓW OBCYCH IM. SAMUELA BOGUMIŁA LINDEGO W POZNANIU
WYŻSZA SZKOŁA EUROPEJSKA IM. KS. JÓZEFA TISCHNERA W KRAKOWIE
UNIWERSYTET GDAŃSKI
UNIWERSYTET IM. ADAMA MICKIEWICZA W POZNANIU

 

Spodobał ci się ten artykuł?  Zajrzyj do innych !

Rodzina języków germańskich, czyli: niemiecki, niderlandzki, angielski, duński, norweski, szwedzki oraz islandzki

Fiński eksperyment z językiem szwedzkim

Tłumaczenie ukraińskich dokumentów

Polskie prawo dotyczące zatrudniania cudzoziemców na terenie Polski stanowi, iż „podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, także w przypadku powierzenia pracy cudzoziemcowi zwolnionemu z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, jest obowiązany do zawarcia z cudzoziemcem umowy w formie pisemnej. Przed podpisaniem tej umowy, musi przedstawić cudzoziemcowi jej tłumaczenie na język zrozumiały dla cudzoziemca”. – ustawa z dnia 15 czerwca 2012 „o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Tak więc zachodzi konieczność wykonywania tłumaczeń wszelkich dokumentów, jakie posiadają obywatele Ukrainy w celu przyjęcia do pracy w polskich zakładach pracy.

Dane osobowe zamieszczone w dokumentach stwierdzających tożsamość, zapisywane alfabetem innym niż łaciński np. cyrylicą, wymagają dostosowania się do ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego. Zgodnie z instrukcją wydaną przez Ministerstwo Sprawiedliwości, tłumacz dokonujący przekładu nazw własnych może zastosować dwie metody:

*Transkrypcje
* Transliterację
Transkrypcja to system zapisu głosek danego języka za pomocą symboli graficznych lub system fonetycznej konwersji innego pisma. W szczególności może służyć do zapisu wyrazów jednego języka w formie pozwalającej łatwo odtworzyć brzmienie osobie go nieznającej – głoski jednego języka oddaje się wtedy znakami pisma innego języka, przy czym danej głosce nie zawsze musi odpowiadać tylko jeden znak, a niektóre znaki mogą być używane na oznaczanie kilku różnych głosek w języku wyjściowym. Transkrypcja taka zorientowana jest na odbiorcę posługującego się jednym, określonym językiem [i].

Transliteracja to metoda przepisywania tekstu zapisanego oryginalnie znakami jednego pisma fonetycznego, z użyciem znaków („liter”) innego pisma fonetycznego, oparta na zasadzie ścisłej odpowiedniości liter: jednemu grafemowi danego systemu pisma odpowiada zawsze jeden i ten sam grafem drugiego systemu. Transliteracja umożliwia odtworzenie oryginalnego zapisu (re transliterację), co przeważnie nie jest możliwe w przypadku transkrypcji fonetycznej. Stosowana jest w opracowaniach naukowych, katalogach papierowych i elektronicznych bibliotecznych, archiwalnych, w atlasach geograficznych oraz na niektórych mapach.

Przystępując do pracy tłumacz zobowiązany jest do przetłumaczenia imion i nazwisk zapisanych alfabetem innym niż łaciński. W przypadku tłumaczeń dyplomów czy aktów osobowych wymagane jest by obywatel Ukrainy udostępnił inne dokumenty takie jak paszport czy Karta stałego pobytu, w których zamieszczone są dane osobowe w alfabecie łacińskim.

 

Powiązane artykuły:

Bezpłatne kursy języka ukraińskiego i polskiego

„Fałszywi przyjaciele” w języku ukraińskim

Język ukraiński – język który dzieli

Konkurs języka ukraińskiego w Krakowie

Różnice między językiem rosyjskim a ukraińskim

Jaka jest różnica pomiędzy cyrylicą a grażdanką?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[i] Wikipedia

Ciekawostki o języku greckim

 

Język grecki jest uważany za jeden z trudniejszych języków do opanowania, częściowo z powodu stosowanego alfabetu, który może wydawać się skomplikowany. Alfabet grecki wywodzi się z alfabetu fenickiego, posiada 24 znaki i czytany jest od strony lewej do prawej, w odróżnieniu od fenickiego, mającego 22 znaki, który był czytamy odwrotnie-od strony prawej do lewej.

Porównując alfabet grecki do fenickiego należy też wspomnieć o innej znaczącej różnicy między nimi. Znaki w alfabecie greckim opisują bowiem nie tylko spółgłoski, ale także samogłoski. Odróżnia to też alfabet grecki od hebrajskiego czy arabskiego, które do dzisiaj używają tylko pisma spółgłoskowego.

Alfabet starogrecki jest jednocześnie najstarszym alfabetem, który posiada znaki określające samogłoski.

A oto inne ciekawostki dotyczące języka greckiego:

język grecki jest najstarszym językiem spośród wszystkich oficjalnych języków Unii Europejskiej, a dodatkowo zawiera najwięcej leksemów, czyli wyrazów;
w języku greckim nie ma bezokolicznika, jego funkcję pełni natomiast 1 osoba liczby pojedynczej czasu teraźniejszego;
w języku greckim rolę znaku zapytania pełni średnik —;
język grecki jest najstarszym językiem pisanym będącym wciąż w użyciu,
standardowy język grecki i grecki cypryjski to w zasadzie ten sam język, ale poszczególne warianty różnią się nieco słownictwem, wymową i gramatyką.

Spodobał ci się ten artykuł ? Zapraszam do innych równie ciekawych wpisów

Ciekawostki o języku tureckim

Ciekawostki o języku litewskim

Ciekawostki o piśmie chińskim

Ciekawostki o językach, o których mogliście nie wiedzieć

Międzynarodowy Dzień Języka Greckiego

Ciekawostki o języku tureckim

 

Język turecki za swój język ojczysty uważa około 83 milionów osób na całym świecie. Największa liczba użytkowników języka tureckiego mieszka w Turcji, ale tureckim posługują się również osoby zamieszkujące kraje sąsiadujące z Turcją, a także, głównie z uwagi na imigrację, w krajach Europy Zachodniej, w szczególności w Niemczech.

Od 1928 język turecki zapisywany jest za pomocą alfabetu tureckiego, opartego na literach łacińskich. Alfabet turecki ma 29 liter.

A oto garść ciekawostek dotyczących języka tureckiego:

Turecki jest językiem aglutacyjnym, co oznacza, że słowa tworzone są poprzez dodanie do rdzenia afiksów określających np. negację, tryb, osobę czy czas;
w języku tureckim nie ma czasownika „mieć”. Zamiast „mam samochód”, mówi się: „jest/istnieje mój samochód” („Benim arabam var”). Zamiast „Mam klucz”: „Anahtar bende”, czyli „Klucz jest <<ze mną&gt;>, <<przy mnie&gt;>”;
język turecki jest językiem o jasnych regułach i jest w nim bardzo mało wyjątków
turecki używa zaimków w drugiej osobie zależnie od stopnia zażyłości, grzeczności, dystansu społecznego oraz wieku. Zaimek osobowy drugiej osoby liczby mnogiej i formy czasowników używane są także w odniesieniu do pojedynczej osoby, co ma na celu okazanie szacunku. Okazjonalnie można także zastosować w liczbie mnogiej zaimek drugiej osoby liczby mnogiej (sizler), aby okazać jeszcze większy dystans i szacunek,
w języku tureckim akcent pada z reguły na ostatnią sylabę,
język polski przyjął z języka tureckiego wiele zapożyczeń, które do dzisiaj są w codziennym użyciu (np. takie słowa jak bazar, bakalie, filiżanka, dywan, tabun, bulić);

Zaciekawił cię ten artykuł ? Może sprawdź też inne:

Powiedzenia związane z językami

Turcyzmy w języku polskim

Na którym kontynencie znajduje się najwięcej języków ?

Pisaliśmy już wiele na temat języków, określaliśmy ich liczbę, przedstawialiśmy listę  języków zagrożonych, rankingi łatwych i trudnych języków. W dzisiejszym tekście chcielibyśmy zaś skupić się na liczbie języków przypadających na dany rejon świata.

Zgodnie z wieloma publikacjami naukowymi oraz licznymi spostrzeżeniami poliglotów, zróżnicowanie geograficzne języków jest spowodowane często geograficznym ukształtowaniem terenu. Istnieją państwa całkowicie jednojęzyczne, a także takie państwa jak na przykład Republika Vanuatu – państwo w Oceanii, gdzie używa się aż około 106 języków.

 

KONTYNENT JĘZYKI 
liczba udział procentowy
Afryka 2146 30,2
Ameryka Płn. i Płd. 1060 14,9
Australia i Oceania 1312 18,5
Azja 2303 33,4
Europa 285 4,0
razem 7106 100

 

Tabela 1. Dystrybucja języków według kontynentów, (źródło: Lewis et al. (red.) 2014)

 

Jak zostało wspomniane wcześniej, zróżnicowanie językowe w poszczególnych krajach pozostaje w zależności z ukształtowaniem terenu. Tereny górzyste są zwykle bardziej różnorodne językowo, a to za sprawą różnych grup etnicznych je zamieszkujących.

Dla przykładu weźmy już nadmienioną wcześniej wyspę Vanuatu znajdującą się na Oceanie Spokojnym. Wyspa ta ma kształt przypominający trójkąt i każdy z trzech „rogów” zamieszkuje ludność odrębna pod względem społeczno-kulturowym. Na tym niewielkim terenie mieszkańcy, posługując się aż 6 językami, takimi jak: daakaka, dalkalaen, daakie, językiem Ambrym północnym, lonwolwol oraz językiem Port-Vato. Języki te są względnie podobne do języków używanych na sąsiednich wyspach. Ciekawostką jest natomiast fakt, że pośrodku tej wyspy znajduje się teren górzysty, który zamieszkuje ludność posługująca się jeszcze innymi językami.

W krajach Azji Południowo – Wschodniej, gdzie gęstość zaludnienia jest duża, mieszkańcy posługują się kilkudziesięcioma językami należącymi do wielu rodzin językowych, między innymi austroazjatyckiej czy chińsko- tybetańskiej. Duże zagęszczenie występuje także w północnej Australii, w której mieszkańcy posługują się kilkoma językami aborygeńskimi. Przeciętny mieszkaniec tego kraju potrafi posługiwać się kilkunastoma lokalnymi językami. Do języków tych zaliczają się następujące rodziny języków: tasmańskie (obecnie wymarłe), australijskie, papuaskie, malgaskie, polinezyjskie, austroazjatyckie i inne.

Zajrzyj także do artykułu:

JĘZYKI ŚWIATA

Ranking najłatwiejszych języków świata