Indonezyjski język wyspiarzy

Indonezja to połączenie wielu kultur, religii i obyczajów. Jest największym krajem wyspiarskim, rozciągającym się na wodach Pacyfiku oraz Oceanu Indyjskiego. Dziewicza przyroda, piękne plaże oraz pyszne regionalne jedzenie, przyciągają rzesze turystów z całego świata. To nie tylko oaza spokoju  i otaczającego piękna, ale także  skupisko wielu   sympatycznych mieszkańców różnych plemion, którzy w dalszym ciągu kultywują swoją tradycję sprzed kilku tysięcy lat. Będąc na wyspach Indonezji można zanurzyć się w magii, którą „uprawiają” tubylcy, a zwiedzając wyspy można podziwiać wiele wspaniałych zabytków takich jak: Borobudur czy Prambanan.

W dzisiejszym artykule nawiązaliśmy do Indonezji nie tylko ze względu na jej piękno ale także ze względu na ilość języków używanych na wyspach.

Język indonezyjski jest językiem urzędowym w Indonezji. Należy do jednych z najliczniejszych języków świata, ze względu na liczbę ludności posługującej się tym językiem ( Indonezje zamieszkuje 247 mln mieszkańców)  Jest normatywną formą języka malajskiego i należy do rodziny języków austronezyjskich.  Indonezyjski zapisywany jest alfabetem łacińskim a indonezyjska nazwa tego języka brzmi potocznie „Bahasa Indonesia”  (tłum. „język Indonezji”).

Język Indonezyjki ustanowiony został jako urzędowy w roku 1949, na co duży wpływ miały stosunki dyplomatyczne z Holandią. Pierwotne plany opracowania mające na celu stworzenie języka indonezyjskiego  ( obok malajskiego) miały miejsce w 1928 roku, podczas kongresu Sumpah Pemuda. W związku z tym podobieństwo obu tych języków jest ogromne , jednakże w indonezyjskim znaleźć można wiele zapożyczeń z języka niderlandzkiego.

Obok języka indonezyjskiego i malajskiego na całym wyspiarskim kraju,  używany jest także – zwłaszcza w obszarach wiejskich – drugi regionalny język  tj. jawajski, sundajski, balijski.  Język indonezyjski jest używany na uczelniach, w mediach ogólnokrajowych, urzędach, szkołach a także w sytuacjach formalnych.

Poniżej przygotowaliśmy dla Was krótki słowniczek podstawowych wyrażeń z języka indonezyjskiego, życząc udanej lekcji

Dzień dobry (od 4:00 do 11:00) – Selamat Pagi

Dzień dobry (od 11:00 do 15:00) – Selamat Siang

Dzień dobry po południu (od 15:00 do zmierzchu) – Selamat Sore

Dobry Wieczór (od zmierzchu do 4:00) – Selamat Malam

Dziękuje – Terima Kasih lub w skrócie Makasih

Przepraszam (jeżeli chcemy przejść, zapytać o coś) – Permisi

Ile (coś kosztuje) – Berapa?

Gdzie jest … – Di mana …? [tutaj jak powiemy jakąś popularną nazwę, powinni nam pokazać; choć często lokalni mieszkańcy są tak speszeni, że nie potrafią nam pomóc; zdecydowanie bardziej sprawdza się np. przy poszukiwaniu toalety w restauracji, albo wejścia na stację na dworcu]

Prosto – Lurus

W lewo – Kiri

W prawo – Kanan

Kierunki są przydatne, zwłaszcza podczas podroży go-jek’iem, kiedy nasz kierowca zgubi drogę, a nie bardzo rozmawia po angielsku.

Co? – Apa? [Przy bliższych relacjach często będziemy słyszeć ten zwrot; Indonezyjczycy często wrzucają go „pomiędzy” słowa, jeżeli rozmawiają z nami po angielsku i np. zastanawiają się jak coś powiedzieć – wtedy to „apa” jest skierowane bardziej do siebie pod nosem, niż rzeczywiście do nas]

Nie – Tidak [przydaje się wszędzie; jeżeli nie chcemy zdjęć, nie chcemy taksówki od naganiacza itd.]

Liczebniki:

1. Satu

2. Dua

3.  Tiga

4. Empat

5. Lima

6. Enam

7. Tujuh

8. Delapan

9. Sembilan

10. Sepuluh

 

 

 

Zajrzyj do innych artykułów gdzie można znaleźć wiele ciekawostek  dotyczących  innych języków:

Nauka języków rzadkich

Nauka języków krajów skandynawskich przepustką do sukcesu

 

1 września – do szkoły czas wracać!

Bugün 1 eylül! –  Dzisiaj jest pierwszy września! 

Oficjalnie rozpoczął się nowy rok szkolny. Z tej okazji chcieliśmy przypomnieć kilka kluczowych słówek przydatnych w szkolnej ławce.

Kształcenie w Turcji przebiega na podobnym etapie jak  u nas w Polsce. Pierwsze –wykształcenie podstawie (ilköğretim) podzielone jest na dwa stopnie, pierwszy z nich „ilkokul” to etap 4 letniego kształcenia następnie zdobywany jest „ortaokul” .czyli drugi etap 4- letniej nauki. Pierwszy etap kształcenia jest więc adekwatny do naszej „podstawówki „ w dalszej kolejności następuje wybór szkoły kolejnej, Uczniowie wówczas zdają egzamin uprawniający do wyboru szkoły średniej ( technikum lub liceum)  nauka tam trwa kolejne 4 lata i kończy się egzaminem. Uczeń uzyskuje wtedy dyplom ukończenia szkoły średniej a wraz ze zdaniem końcowego egzaminu otrzymuje także „ortaöğretim diploması”

Następnym stopniem o jaki może ubiegać się uczeń Turcji jest „yükseköğretim” , oczywiście mowa tutaj o wykształceniu wyższym. Standardowo o tym kto zostaje przyjęty na uniwersytet czy uczelnie, decyduje loczba punktów zdobych na egzaminie wstępnym tj tzw. ÖSYS lub YGS-LYS.

Tak więc droga do  wymarzonej kariery jest długa i kręta, lecz na końcu tej drogi stoi praca marzeń

Ciekawy był ten temat ? Możesz znaleźć wiele więcej informacji  na naszym blogu.

Ciekawostki o języku tureckim

Turcyzmy w języku polskim

Powiedzenia związane z językami

 

Tłumaczenie ukraińskich dokumentów

Polskie prawo dotyczące zatrudniania cudzoziemców na terenie Polski stanowi, iż „podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, także w przypadku powierzenia pracy cudzoziemcowi zwolnionemu z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, jest obowiązany do zawarcia z cudzoziemcem umowy w formie pisemnej. Przed podpisaniem tej umowy, musi przedstawić cudzoziemcowi jej tłumaczenie na język zrozumiały dla cudzoziemca”. – ustawa z dnia 15 czerwca 2012 „o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Tak więc zachodzi konieczność wykonywania tłumaczeń wszelkich dokumentów, jakie posiadają obywatele Ukrainy w celu przyjęcia do pracy w polskich zakładach pracy.

Dane osobowe zamieszczone w dokumentach stwierdzających tożsamość, zapisywane alfabetem innym niż łaciński np. cyrylicą, wymagają dostosowania się do ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego. Zgodnie z instrukcją wydaną przez Ministerstwo Sprawiedliwości, tłumacz dokonujący przekładu nazw własnych może zastosować dwie metody:

Transkrypcje
Transliterację
Transkrypcja to system zapisu głosek danego języka za pomocą symboli graficznych lub system fonetycznej konwersji innego pisma. W szczególności może służyć do zapisu wyrazów jednego języka w formie pozwalającej łatwo odtworzyć brzmienie osobie go nieznającej – głoski jednego języka oddaje się wtedy znakami pisma innego języka, przy czym danej głosce nie zawsze musi odpowiadać tylko jeden znak, a niektóre znaki mogą być używane na oznaczanie kilku różnych głosek w języku wyjściowym. Transkrypcja taka zorientowana jest na odbiorcę posługującego się jednym, określonym językiem [i].

Transliteracja to metoda przepisywania tekstu zapisanego oryginalnie znakami jednego pisma fonetycznego, z użyciem znaków („liter”) innego pisma fonetycznego, oparta na zasadzie ścisłej odpowiedniości liter: jednemu grafemowi danego systemu pisma odpowiada zawsze jeden i ten sam grafem drugiego systemu. Transliteracja umożliwia odtworzenie oryginalnego zapisu (re transliterację), co przeważnie nie jest możliwe w przypadku transkrypcji fonetycznej. Stosowana jest w opracowaniach naukowych, katalogach papierowych i elektronicznych bibliotecznych, archiwalnych, w atlasach geograficznych oraz na niektórych mapach.

Przystępując do pracy tłumacz zobowiązany jest do przetłumaczenia imion i nazwisk zapisanych alfabetem innym niż łaciński. W przypadku tłumaczeń dyplomów czy aktów osobowych wymagane jest by obywatel Ukrainy udostępnił inne dokumenty takie jak paszport czy Karta stałego pobytu, w których zamieszczone są dane osobowe w alfabecie łacińskim.

 

Powiązane artykuły:

Bezpłatne kursy języka ukraińskiego i polskiego

„Fałszywi przyjaciele” w języku ukraińskim

Język ukraiński – język który dzieli

Konkurs języka ukraińskiego w Krakowie

Różnice między językiem rosyjskim a ukraińskim

Jaka jest różnica pomiędzy cyrylicą a grażdanką?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[i] Wikipedia

Języki romańskie w dzisiejszym świecie

Dzisiejszy artukuł rozpocznę małym ale jakże cennym spostrzeżeniem, otóż mianem języków romańskich określa się miedzy innymi tak popularne języki jak : włoski, francuski, portugalski, hiszpański i rumuński. To właśnie one są głównymi, a więc najbardziej rozpowszechnionymi reprezentantami tej grupy językowej. Z pewnością dla wielu język romański był tożsamy z językiem romskim język używany przez cyganów) niestety jest to bardzo błędne myślenie i stąd moja wzmianka tuż na samym początku tego artykułu.

Historia powstania języków romańskich sięga wczesnego średniowiecza. Języki romańskie powstały we wczesnym średniowieczu w różnych częściach dawnego imperium rzymskiego. Nazwa „języki romańskie” powstała od zapożyczenia określenia z języka łacińskiego „lingua Romana”, co oznacza język rzymski. W latach panowania Cesarstwa rzymskiego języki romańskie obok języków łacińskich były najczęściej używanymi językami.

W pierwszej połowie XIX wieku romaniści dokonali podziału języków romańskich. Pierwsza klasyfikacja, zaproponowana przez niemieckiego lingwistę F. Dieza podzieliła języki na wschodnie, południowo–zachodnie oraz północno–zachodnie. W grupie wschodniej znalazł się język rumuński i włoski, w południowo–zachodniej hiszpański i portugalski, a w grupie północno–zachodniej prowansalski i francuski.

Kolejnej klasyfikacji języków romańskich dokonał włoski romanista A. Montevedi, który wyłonił kilka nowych grup, między innymi grupę dako–iliro–romańską, italio–romańską, gallo-romańską oraz ibero–romańską.

Obecnie do języków romańskich zalicza się język hiszpański, rumuński, włoski, portugalski, a także francuski. W oparciu o języki romańskie powstały języki sztuczne, z których najbardziej znane to esperanto, ido, interlingua, latina sine flexione, lingua franca nova i wenedyk.

Języki romańskie mają ze sobą wiele wspólnego. Cechuje je wiele podobieństw gramatycznych, a także leksykalnych.

Niemniej, nauka kilku języków romańskich jednocześnie może przysporzyć kłopotów.

Wychodząc naprzeciw wszystkim tym, którzy chcą spróbować swoich sił w nauce języków romańskich, prezentujemy krótkie zestawienie porównań podstawowych słówek w czterech językach.

Zapraszamy do lektury.

 

portugalski

 

hiszpański

 

włoski

 

francuski

amigo amigo amico ami
brasileiro brasileño brasiliano brésilien
ter tener avere avoir
estudante estudiante studente étudiant
falar hablar parlare parler
português portugués portoghese portugais
melhor mejor migliore meilleur
gosto me gusta mi piace j’aime

Powiązane artykuły:

Ciekawostki o języku tureckim

Ciekawostki o języku litewskim

Ciekawostki o piśmie chińskim

Ciekawostki o językach, o których mogliście nie wiedzieć

Ciekawostki o języku greckim

 

Język grecki jest uważany za jeden z trudniejszych języków do opanowania, częściowo z powodu stosowanego alfabetu, który może wydawać się skomplikowany. Alfabet grecki wywodzi się z alfabetu fenickiego, posiada 24 znaki i czytany jest od strony lewej do prawej, w odróżnieniu od fenickiego, mającego 22 znaki, który był czytamy odwrotnie-od strony prawej do lewej.

Porównując alfabet grecki do fenickiego należy też wspomnieć o innej znaczącej różnicy między nimi. Znaki w alfabecie greckim opisują bowiem nie tylko spółgłoski, ale także samogłoski. Odróżnia to też alfabet grecki od hebrajskiego czy arabskiego, które do dzisiaj używają tylko pisma spółgłoskowego.

Alfabet starogrecki jest jednocześnie najstarszym alfabetem, który posiada znaki określające samogłoski.

A oto inne ciekawostki dotyczące języka greckiego:

język grecki jest najstarszym językiem spośród wszystkich oficjalnych języków Unii Europejskiej, a dodatkowo zawiera najwięcej leksemów, czyli wyrazów;
w języku greckim nie ma bezokolicznika, jego funkcję pełni natomiast 1 osoba liczby pojedynczej czasu teraźniejszego;
w języku greckim rolę znaku zapytania pełni średnik —;
język grecki jest najstarszym językiem pisanym będącym wciąż w użyciu,
standardowy język grecki i grecki cypryjski to w zasadzie ten sam język, ale poszczególne warianty różnią się nieco słownictwem, wymową i gramatyką.

Spodobał ci się ten artykuł ? Zapraszam do innych równie ciekawych wpisów

Ciekawostki o języku tureckim

Ciekawostki o języku litewskim

Ciekawostki o piśmie chińskim

Ciekawostki o językach, o których mogliście nie wiedzieć

Międzynarodowy Dzień Języka Greckiego

Ciekawostki o języku tureckim

 

Język turecki za swój język ojczysty uważa około 83 milionów osób na całym świecie. Największa liczba użytkowników języka tureckiego mieszka w Turcji, ale tureckim posługują się również osoby zamieszkujące kraje sąsiadujące z Turcją, a także, głównie z uwagi na imigrację, w krajach Europy Zachodniej, w szczególności w Niemczech.

Od 1928 język turecki zapisywany jest za pomocą alfabetu tureckiego, opartego na literach łacińskich. Alfabet turecki ma 29 liter.

A oto garść ciekawostek dotyczących języka tureckiego:

Turecki jest językiem aglutacyjnym, co oznacza, że słowa tworzone są poprzez dodanie do rdzenia afiksów określających np. negację, tryb, osobę czy czas;
w języku tureckim nie ma czasownika „mieć”. Zamiast „mam samochód”, mówi się: „jest/istnieje mój samochód” („Benim arabam var”). Zamiast „Mam klucz”: „Anahtar bende”, czyli „Klucz jest <<ze mną&gt;>, <<przy mnie&gt;>”;
język turecki jest językiem o jasnych regułach i jest w nim bardzo mało wyjątków
turecki używa zaimków w drugiej osobie zależnie od stopnia zażyłości, grzeczności, dystansu społecznego oraz wieku. Zaimek osobowy drugiej osoby liczby mnogiej i formy czasowników używane są także w odniesieniu do pojedynczej osoby, co ma na celu okazanie szacunku. Okazjonalnie można także zastosować w liczbie mnogiej zaimek drugiej osoby liczby mnogiej (sizler), aby okazać jeszcze większy dystans i szacunek,
w języku tureckim akcent pada z reguły na ostatnią sylabę,
język polski przyjął z języka tureckiego wiele zapożyczeń, które do dzisiaj są w codziennym użyciu (np. takie słowa jak bazar, bakalie, filiżanka, dywan, tabun, bulić);

Zaciekawił cię ten artykuł ? Może sprawdź też inne:

Powiedzenia związane z językami

Turcyzmy w języku polskim

Światowy Dzień Języka Angielskiego

Obchodzony w dniu 23 kwietnia, uznawanym za dzień narodzin i śmierci Williama Shakespeare’a najsłynniejszego angielskiego poety i dramaturga, Światowy Dzień Języka Angielskiego to święto organizowane w celu uczczenia historii i bogactwa kultury anglojęzycznej.

Święto to jest obchodzone w ramach dni języków w ONZ. Zgodnie z uchwałą ONZ jest to dzień poświęcony jednemu z sześciu oficjalnych języków tej organizacji-językowi angielskiemu, a jego założeniem jest propagowanie języka angielskiego oraz podkreślanie jego wpływu na światową gospodarkę, kulturę i współczesne społeczeństwa. Choć pod względem liczby użytkowników język angielski plasuje się dopiero na trzecim miejscu, po języku chińskim i hiszpańskim, wydaje się, że to właśnie język angielski jest najpopularniejszym językiem świata. Z pewnością jest jednym z najbardziej wpływowych języków-posługują się nim politycy, dyplomaci, jest językiem powszechnie stosowanym w gospodarce międzynarodowej, w trakcie oficjalnych spotkań i konferencji międzynarodowych, wywiera również ogromny wpływ na kształtowanie się wielu innych języków, będą dla nich źródłem licznym zapożyczeń.

We współczesnym świecie, według rozmaitych szacunków językiem angielskim jako ojczystym posługuje się obecnie 500 milionów ludzi. Jest on używany w Wielkiej Brytanii i jej terytoriach zależnych, Irlandii, w USA, Kanadzie, RPA, Australii i,Nowej Zelandii. Angielski jest również językiem urzędowym w kilkudziesięciu krajach na wszystkich kontynentach.

Czytaj również:

Znajomość języków obcych wśród Polaków

Ranking najłatwiejszych języków świata

Dzień języka hiszpańskiego

 

Hiszpański to drugim najczęściej używany język na świecie. Według językoznawców językiem hiszpańskim posługuje się około 650 milionów ludzi na siedmiu kontynentach, w głównej mierze w Ameryce Południowej, Ameryce Północnej, Europie i zachodniej Afryce, dla około 100 milionów ludzi jest to drugi język, jakim się posługują.

Z tej okazji, by spopularyzować globalne znaczenie języka hiszpańskiego i jednocześnie zachęcić do jego nauki od kilku lat obchodzone jest święto mianem Dnia Języka Hiszpańskiego, które przypada na dzień 23 kwietnia.

W wielu miastach organizowane są z tego tytułu ciekawe imprezy i wydarzenia, na których nie dość, że spotkamy wielu ciekawych ludzi i poznamy kulturę i zwyczaje panujące w Hiszpanii to jeszcze możemy poszerzyć nasze horyzonty i nawiązać znajomość z wieloma ciekawymi ludźmi znającymi język hiszpański.

Historia języka hiszpańskiego sięga V wieku, zaczął on funkcjonować po upadku Cesarstwa Rzymskiego osłabiając wpływy łaciny. Nazwa języka „hiszpański” wzięła swój początek od słowa łacińskiego HISPANIA, którym to określano prowincje zajmującą cały Półwysep Iberyjski.

Dzisiejsze kraje hiszpańskojęzyczne, do których należy zaliczyć m.in.: Kolumbię, Argentynę, Gwatemalę, Ekwador, Boliwia, Salwador, Paragwaj oraz Panama mają język hiszpański jako urzędowy

W wielu stanach USA język ten jest równie popularny co angielski. Hiszpański jest także językiem urzędowym w wielu międzynarodowych organizacjach takich jak UNICEF, UEFA

Warto więc zapoznać się z szeroką ofertą imprez poświęconych tematyce język hiszpańskiego i obchodów związanym z tym językiem.

Interesujący był ten artykuł ? Zajrzych do innych poświąconych tej tamtyce

Konkurs na przekład piosenki na język hiszpański

Europejski hiszpański kontra hiszpański meksykański i latynoamerykański

 

 

 

Języki urzędowe ONZ

Organizacja Zjednoczonych Narodów – ONZ (ang. United Nations, UN; fr. Organisation des Nations Unies; hiszp. Organización de las Naciones Unidas; ros. Организация Объединённых Наций, Organizacyja Objedinionnych Nacyj; arab. الأمم المتحدة , al-Umam al-Muttahida; chiń. 联合国 , Liánhéguó) – uniwersalna (z wyjątkiem narodów niereprezentowanych) organizacja międzynarodowa, z siedzibą w Nowym Jorku, powstała 24 października 1945 roku w wyniku wejścia w życie, podpisanej 26 czerwca 1945 w San Francisco, Karty Narodów Zjednoczonych. ONZ jest następczynią Ligi Narodów.

Jak wiadomo przynależność do tej organizacji ma bardzo dużo krajów, jednakże tylko kilka języków jest uważanych za urzędowe.

Każdy z członków Organizacji Narodów Zjednoczonych ma prawo do posługiwania się swoim ojczystym językiem, w sytuacji, gdy mówca nie mówi w języku urzędowym ONZ, tłumacz przekłada konwersację na jeden z urzędowych języków.

Oficjalnymi językami uznanymi w ONZ za urzędowe to:

*angielski

*arabski

*chiński

*francuski

*hiszpański

*rosyjski

Wybór właśnie tych języków zależy od wielu czynników m.in., od jaka tego liczba osób posługuje się danym językiem.

Wszelkie dokumenty zapisywane są w sześciu językach urzędowych. Ważność danego dokumentu wyznacza to, iż musi on być sporządzony w sześciu oddzielnych egzemplarzach względnie dla każdego języka z osobna.

Rok 2008 z inicjatywy Departamentu Informacji Publicznej w ONZ nazwany był Rokiem Języków, a dnia 21 lutego każdego roku obchodzone są tak zwane Dni Języka Ojczystego.

Dodatkowo dla uczczenia sześciu oficjalnych języków ONZ i ku ochronie wielojęzyczności i różnorodności językowej a także dla zwiększenia dialogu międzykulturowego zainicjowane zostały Dni Języka ONZ, a ich dzień obchodzenia ma znaczenie historyczne. I tak dla przypomnienia wskazujemy konkretną datę przypisaną dla każdego z języków:

Arabski – 18 grudnia – data określenia języka arabskiego jako języka urzędowego ONZ.
Rosyjski – 6 czerwca – data urodzenia AS Puszkina.
Angielski – 23 kwietnia – data urodzenia Szekspira.
Hiszpański – 12 października – „Columbus Day” jest uważany w Hiszpanii
Chiny – 20 kwietnia – na cześć Cangjie.
Francuski – 20 marca – dzień powstania International.

Ostatnimi czasy, słychać pogłoski jakoby inne języki miały zostać uznane za urzędowe W ONZ, lecz pomimo wielu wniosków z krajów takich jak Turcja, Portugalia czy Indie, żaden z nich nie został przyjęty. Odmowa ze strony ONZ była jednoznaczna a przesłanką do tego była zbyt mała ilość ludzi posługująca się danym językiem. Zatem w kwestii języków urzędowych ONZ wiele się nie zmieni.

 

Czytaj także:

Obchody dnia języka chińskiego w ONZ w ramach DNI JĘZYKÓW

Które języki są wzajemnie zrozumiałe ?

 

 

 

Co wspólnego ma łotewski z litewskim ?

Osiemnastego listopada Łotwa będzie obchodzić 99. rocznicę odzyskania niepodległości.

Zatem już za rok, rozpoczną się obchody stulecia odzyskania niepodległości, które Łotwa będzie obchodzić razem z Litwą. Rocznica ta będzie miała bowiem szczególne znaczenie zarówno dla Litwinów, jak i Łotyszy, którzy mają ze sobą wiele wspólnego. Z naszego punktu widzenia, chcielibyśmy zwrócić szczególną uwagę na aspekty językowe tych dwóch narodów.

Języki łotewski i litewski są jedynymi używanymi do dzisiaj  językami bałtyckimi. Niestety na przestrzeni lat języki te zaczęły się znacznie od siebie różnic.

Łotewski, ze względu na długoletnie rządy niemieckich rządów na ziemiach Łotwy, był pod dużym wpływem języka niemieckiego, litewski zaś ma wiele zapożyczeń z języka polskiego i innych języków słowiańskich.

Grupa języków bałtyckich była niegdyś znacznie liczniejsza i zaliczały się do niej przykładowo również takie języki jak pruski, jaćwiński, kuroński czy język zemgalski.

Język litewski jest dzisiaj uważany za  najbardziej archaiczny ze wszystkich żywych języków indoeuropejskich. Powszechny jest pogląd, że wśród wszystkich języków nowożytnych to właśnie język litewski jest najbliższy językowi protoindoeuropejskiemu. Jest zatem ciekawym polem do badań językoznawców zajmujących się historycznymi aspektami rozwoju języków i samych specjalistów od języka indoeuropejskiego.

Na język łotewski, oprócz oddziaływań niemieckich, duży wpływ miały też języki ugrofińskie,   czego efektem są stosunkowo liczne innowacje gramatyczne i leksykalne nieobecne w języku litewskim. W słownictwie łotewskim jest wiele zapożyczeń z języka niemieckiego, szwedzkiego czy rosyjskiego. Współcześnie – jak w przypadku większości języków – obserwowany jest również rosnący wpływ na niego języka angielskiego.

Na język litewski wpływ wywarły natomiast przede wszystkim języki sąsiadujących narodów słowiańskich, a więc język polski, białoruski i rosyjski, jednak w pierwszej połowie XX w., po odzyskaniu niepodległości przez Litwę, widoczna stała się tendencja do zastępowania slawizmów wyrazami rodzimymi. Różnice leksykalne występujące między językiem litewskim a łotewskim, będące wynikiem pozostawiania ich w przeszłości pod wpływem różnych grup językowych,  sprawiają, że litewski nie jest wzajemnie zrozumiały z językiem łotewskim. Odmienności między nimi są znaczne już w podstawowym słownictwie.

Obecna sytuacja języka litewskiego jest dość niepokojąca. Liczba osób posługujących się językiem litewskim w roku na rok maleje i szacuje się, że na dzień dzisiejszy językiem litewskim posługuje się mniej niż 4 miliony osób. Również liczba osób mówiących po łotewsku jest stosunkowo niewielka (ok. 2 mln). Oba te języki można zatem uznać za zagrożone, tym bardziej że w obecnej rzeczywistości bardzo silny wpływ na ich wypieranie w wielu dziedzinach życia ma język angielski, wszechobecny już nie tylko w biznesie, prawie i medycynie, ale również wchodzący języka używanego na co dzień.

Przeczytaj także:

Rosnące zapotrzebowanie na tłumaczenia z języka łotewskiego

Ciekawostki o języku litewskim