Ciekawostki gramatyczno-fonetyczne w językach europejskich

Języki europejskie cechuje ogromna różnorodność, zarówno pod względem leksykalnym, fonologicznym, jak również stosowanych w nich struktur gramatycznych. A oto kilka z ciekawych właściwości, jakimi wyróżniają się niektóre z języków naszego kontynentu.

Liczba podwójna

Przywykliśmy do występowania wydającego nam się logicznego podziału na liczbę pojedynczą i mnogą, tymczasem niektóre języki charakteryzuje występowanie dodatkowej liczby podwójnej.

Przykładem takiego języka jest słoweński, będący jedynym współczesnym językiem słowiańskim w którym zachowała się liczba podwójną, a także język litewski z grupy języków bałtyckich. Liczba podwójna służy wyrażaniu podwójności i posiada własne formy gramatyczne, różniące się do form liczby pojedynczej czy podwójnej. Liczbę podwójną miał język praindoeuropejski, jednak większość wywodzących się z niego języków indoeuropejskich utraciła ją. Tak stało się również w języku polskim, w którym liczba podwójna zaczęła od XV wieku zanikać, a obecnie zachowały się jedynie jej ślady – liczbę podwójną zachowały niektóre rzeczowniki oznaczające części ciała człowieka (np. forma liczby podwójnej: (w) ręku, dziś używane jako miejscownik liczby pojedynczej, ręce, dziś mianownik l.mn., rękoma, narzędnik l.mn.

Supinum

To forma czasownika występująca w stosunkowo niewielu językach, która wyraża pewną celowość, zwykle w połączeniu z czasownikami ruchu. Konstrukcja supinum w językach słowiańskich została utracona, poza nielicznymi wyjątkami. W języku polskim w podobnej konstrukcji celowej używa się bezokolicznika: przyjechałem (przybyłem, przyszedłem itp.) na wieś odpocząć, tzn. „aby odpocząć, dla odpoczynku, w celu odpoczynku, na odpoczynek”.

Wśród języków germańskich supinum zachowało się w języku szwedzkim.  Służy on przede wszystkim do tworzenia czasów przeszłych perfekt i pluskvamperfekt razem z posiłkowym har albo hade. Pozostałe języki z tej grupy używają w tym celu imiesłowu czasu przeszłego.

Futurum Preteritum

Futurum Preteritum to czas przyszły w przeszłości. Występuje on głównie w zdaniach podrzędnych i określa czynności przyszłe w stosunku do momentu przeszłego. Określana tym czasem czynność może być rzeczywista bądź nierzeczywista, jej zaistnienie nie jest warunkiem zastosowania czasu, nie jest również ważne, czy czynność miała się odbyć przed czy po chwili obecnej. Futurum Preteritum

występuje między innym w języku szwedzki oraz norweskim.

Aglutacyjność

To stosowanie różnego rodzaju afiksów, które określają funkcję składniową wyrazu w wypowiedzeniu (zamiast końcówek fleksyjnych). Od końcówek fleksyjnych afiksy odróżnia luźniejszy związek z rdzeniem wyrazu oraz ich częsta jednofunkcyjność – zazwyczaj określają one tylko jedną kategorię gramatyczną, co niesie za sobą konieczność jednoczesnego dodawania do wyrazu wielu afiksów.

Spośród języków europejskich, do języków aglutacyjnych należy język węgierski, fiński, estoński i turecki. Aglutynacyjność pełni w tych językach często również funkcję słowotwórczą – umożliwia przekazywanie rozbudowanych treści za pomocą ciągu połączonych ze sobą morfemów, np. jednym z najdłuższych wyrazów języka węgierskiego jest meg|szent|ség|telen|ít|het|etlen|ség|es|kei|dés|ei|tek|ért, pochodzący od wyrazu szent, czyli święty.

Wymiana stóp

To zjawisko morfologiczne występujące w niektórych językach, polegające na zmianie ilościowej lub jakościowej spółgłosek wewnątrz morfemu spowodowanej kontekstem zewnętrznym – wpływem otoczenia fonetycznego. Zjawisko wymiany stóp występuje w niektórych językach ugrofińskich, a najbardziej rozpoznawalne jest w języku fińskim. Ogólna zasada stosowania stopy opiera się na kontekście fonetycznym. Jeśli sylaba jest otwarta, czyli kończy się samogłoską (np. katu „ulica”), wówczas używa się stopy mocnej, przy zamkniętej sylabie spółgłoska występuje w formie słabej (kadun). Z powodu zmian historycznych i ewolucji języka mówionego istnieją rozmaite nieregularności w procesie wymiany stóp, np. przed długą samogłoską spółgłoska występuje na stopie mocnej, nawet jeśli sylaba jest zamknięta (np. katuun „do ulicy, w ulicę”).

 

Spodobał ci się ten wpis ?  Może zajrzysz do pozostałych  ?

Kampania promująca używanie języków mniejszości narodowych i etnicznych oraz języka regionalnego.

Zaprzysiężenie nowych tłumaczy przysięgłych w Ministerstwie Sprawiedliwości

 

Tegoroczna ceremonia zaprzysiężenia tłumaczy przysięgłych odbyła się 14 i 15 października. Ślubowanie złożyło 39 nowych tłumaczy języka angielskiego, rosyjskiego, niemieckiego, a także słoweńskiego.

Podczas uroczystości ślubowania, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie  Sprawiedliwości podkreśliła jak ważną rolę pełnią tłumacze przysięgli w kraju. Położyła także akcent na konieczność posiadania przez nich doskonałych umiejętności takich jak nie tylko znajomość języka, ale też zdolność interpretacji prawa czy znajomość systemów prawa w różnych państwach.

Składającym ślubowanie przypomniano o ich prawach i obowiązkach wynikających z przepisów Ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego, a także przepisów prawa karnego i cywilnego.

Tłumacz przysięgły to osoba zaufania publicznego, której zadaniem jest rzetelny przekład wszelkich dokumentów i poświadczanie tłumaczeń i odpisów wykonywanych przez inne osoby. Poświadczania dokonuje się za pomocą pieczęci otrzymanej w chwili zaprzysiężenia, w otoku której widnieje imię i nazwisko tłumacza oraz tłumaczony język wraz z pozycją danego tłumacza w rejestrze tłumaczy przysięgłych Ministerstwa Sprawiedliwości.

Obecnie na liście Ministerstwa Sprawiedliwości znajduje się 11 tysięcy tłumaczy przysięgłych tłumaczących 53 języki. Z roku na rok liczby te mają tendencje wzrostową, pomimo ogromnego trudu z jakimi muszą spotkać się tłumacze przystępujący do egzaminu.

 

Zajrzyj do innych wpisów:

Nauka języka szwedzkiego- czy warto podjąć wyzwanie ?

Dlaczego w ostatnim czasie coraz częściej uczymy się języków rzadkich? Skąd tak wiele osób sięga po kursy i studia filologiczne w zakresie języków rzadkich.

Czasy,kiedy za uczonego uznawano osobę piśmienną już dawno minęły. Dzisiajszy sposób na  bogate życie, skłaniają do podejmowania coraz większych wyzwań, uczenia się nowych rzeczy. Podobno człowieka wykształconego poznać po jego altruizmie, twórczości, zdolności komunikowania się oraz chęci poznawania nowych obszarów wiedzy.

Dzisiejsza sylwetka osoby wykształconej obrazuje dyplom ukończenia uczelni wyższych, certyfikaty ukończenia kursów i specjalizacji jak również zaświadczenia znajomości języków obcych.

W ostatnich latach znacząco powiększył się trend studiowania filologii, kierunki które najczęściej wybierają studenci to tradycyjnie angielski, za nim niemiecki, francuski czy hiszpański. Stale rosnącą popularność zyskały także języki niszowe, takie jak szwedzki, duński czy litewski. Zastanawialiście się skąd taki wybór ? Co skłania młodych ludzi do podejmowania takich decyzji ?

Zagłębiając się nieco w tym temacie, postaramy się udzielić kilka odpowiedzi.

Dzisiejszy artykuł w całości będzie nawiązywał do języka szwedzkiego.

Zapewne wielu z was zapyta, dlaczego szwedzki został zakwalifikowany do kategorii „języków rzadkich”, przecież jest to jeden z europejskich krajów. Biorąc za punkt widzenia polski system edukacji, język szwedzki jest uznawany za „rzadki” ze względu na jego „dostępność”. Zauważmy pewną zależność, niemiecki czy angielski jest w każdej szkole podstawowej, średniej czy wyższej. Szwedzki natomiast, występuje bardzo rzadko  a rynek szkół oferujących naukę tego właśnie języka jest bardzo skąpy. W Polsce nieiczne szkoły wyższe posiadają w ofercie taki kierunek a ich liczba jest bardzo mała. Dodatkowym ograniczeniem są też limity rekrutacyjne, które ograniczają ilość słuchaczy do maksymalnie 40 słuchaczy.

Skoro więc wiemy już jak niewiele jest możliwości do nawiązania „znajomości” z językiem szwedzkim, to warto sobie odpowiedzieć na pytanie co motywuje przyszłych uczniów do nauki właśnie tego języka. Jak pokazują wyniki ankiet wykonanych dla uczniów klas pierwszych na Uniwersytecie Jagiellońskim, odpowiedzi były różne, jednych zachęciło delikatne brzmienie tego języka, innych chęć otrzymania lepszej posady a jeszcze inni chcieli po prostu nauczyć się kolejnego języka.

Wiele razy już wspominaliśmy o korzyściach wynikających ze znajomości języka obcego, o tym ile przynoszą one satysfakcji oraz jakie dają możliwości w naszym rozwoju osobistym, zatem nie będziemy kolejny raz powielać tematu. A czy warto wybrać język szwedzki ? To pytanie pozostawię już otwarte….

Inne artykuły o podobenj treści:

Czy warto studiować skandynawistykę ?
Obowiązek nauczania języków obcych w szkołach w Europie
Fiński eksperyment z językiem szwedzkim
Czy język szwedzki jest zagrożony?

W czym tkwi piękno Bułgarii ?

Bułgaria jest położona w samym środku Europy, kraj ten zaskakuje różnorodnością krajobrazu, Znajdziemy w nim bezkresne niziny, w których można podziwiać bogactwo flory i fauny, piękne wyżyny i góry a wszystko to otoczone czystym i pięknym wybrzeżem Morza Czarnego, na domiar tego Bułgaria oferuje wiele ciekawych zabytków, parków narodowych i cudownych piaszczystych plaż.


Język bułgarski należy do najstarszych języków słowiańskich, jednym z faktów za tym przemawiających są daty, które wskazują na powstanie państwa Bułgarskiego. W oficjalnych dokumentach pierwsze wzmianki o Bułgarii pojawiły się już w IV w. naszej ery. Bułgarski przez stulecia zachował swój charakter i w dalszym ciągu jest podobny do starosłowiańskiego. Językoznawcy doszukują się wielu porównań w obecnym języku do języka staro- cerkiewno – słowańskiego.
Językiem bułgarskim posługuje się około 9 mln ludzi, głównie z Bułgarii, gdzie jest językiem urzędowym, ale spotkać można go także w Grecji, Kanadzie, Macedonii, Rumunii, Serbii, Turcji i na Ukrainie.


Wielu Polaków uważa, że Bułgarski jest mocno zbliżony do naszego ojczystego języka, niestety słów o pokrewnym znaczeniu jest niewiele, wynika to z faktu, że bułgarski zalicza się do grupy języków południowosłowiańskich w związku z tym bardziej zbliżony jest do serbskiego, macedońskiego i chorwackiego. Wielu językoznawców uważa, że dzisiejsza forma języka bułgarskiego w dużej mierze została ukształtowana przez Turków i Greków, którzy w zamierzchłych czasach panowali na ziemiach Bułgarii.

Przeczytaj również  inne artykuły zamieszczone na naszym blogu

„Fałszywi przyjaciele” w języku bułgarskim
Tłumaczenie bułgarskich dokumentów samochodowych

Który język jest starszy polski czy rosyjski

Historia języka polskiego  i rosyjskiego zbiega się już od dawnych dziejów, zarówno rosyjski jak i polski pochodzą z tej samej grupy języków słowiańskich, lecz każdy z nich należy do innej grupy językowej. Polsko jest językiem z grupy języków zachodniosłowiańskich ,zaś rosyjski należy do grupy języków wschodniosłowiańskich.

By przyjrzeć się bliżej obu językom, prześledzimy teraz w kilku słowach historię każdego z języków omawianych w dzisiejszym artykule.

JĘZYK POLSKI

Nasza historia sięga czasów pradawnych, kiedy to w piątym i czwartym tysiącleciu p.n.e w Europie środkowej i Azji żyły plemiona mówiące językiem który nie zachował się do dzisiejszych czasów. Język ten nazywany jest praindoeuropejskim. Dowodu  istnienia języka prajęzyka doszukują się językoznawcy i nie ma ją co do tego żadnych wątpliwości.  Za przykład weźmy polski wyraz noc, utożsamiany w innych językach jako night ( w języku angielskim), Nacht ( w niemieckim) nuit ( we francuskim), natt (w szwedzkim) nox  ( w  łacińskim) naktis  litewskim naktis. Wszystkie wywodzą się  od praindoeuropejskiego wyrazu *nókwts

W czwartym tysiącleciu p.n.e , rozpoczęły się masowe wędrówki różnych plemion, skutkiem czego powstawały nowe dialekty, z których rozbudowały się osobne języki. Ludność zamieszkująca tereny od Bałtyku po Karpaty i od Odry po Bug wskutek migracji swój język którym dotychczas był prasłowiański, zaczęły przekształcać. Następstwem tego wyodrębniły się trzy nowe języki, do których zaliczamy:

  • zachodniosłowiańskie: polski, czeski, słowacki, łużycki (dolnołużycki i górnołużycki), kaszubski oraz wymarłe: połabski, pomorski, słowiński;
  • wschodniosłowiańskie: ukraiński, białoruski i rosyjski;
  • południowosłowiańskie: serbski, chorwacki, słoweński, bułgarski, macedoński.

JĘZYK ROSYJSKI

Początków języka rosyjskiego należy się doszukiwać w czasach starożytnych, kiedy to pierwsze plemiona ugrofińskie  po masowych wędrówkach z czwartego wieku, zaczęły się osiedlać na terenach dzisiejszej Rosji. Początki powstawania języka rosyjskiego, biorą się z języka  starocerkiewnosłowiańskiego języka, który na swój sposób, stanowi słowiański odpowiednik zachodnioeuropejskiej łaciny. Był to język liturgii i dokumentacji kościelnej.

Dalsze losy rozwoju języka zostały zrewolucjonowane przez przybyszów z państwa Biznatyjskigo. W ówczesnym czasie misjonarze Cyryl i Metody zostali wysłanie na tereny słowiańskie w celu przeprowadzenia misji chrystianizacyjnych, jednocześnie mieli oni za zadnie spisać języki jakimi posługują się tubylcy. Niestety alfabet Grecji nie pasował do fonetyki tamtejszych wyrazów. To skłoniło misjonarzy do spisania nowego alfabetu tworząc tzw. głagolicę i było początkiem powstania języka staroruskiego.  Zasięg tego języka był niezwykle rozległy, gdyż posługiwano się tym językiem w całej Europie. Jednakże późniejsze wydarzenia historyczne i wewnętrzne rozłamy w państwach staroruskich spowodowały poważne zmiany w kulturze staro-cerkiewno-słowiańskiej. Wówczas także język przechodziły swój renesans i w dalszej konsekwencji rozpadł się na trzy odrębne języki: rosyjski, białoruski oraz ukraiński , które funkcjonują do dnia dzisiejszego.

Reasumując, zarówno język rosyjski jaki polski wywodzą się z tego samego języka paindoeuropejskiego, późniejsze dzieje i migracje ludności spowodowały rozłam i podział języków na kolejne którym to są dzisiejszy polski i rosyjski.

Zainteresuje cię również:

Język rosyjski dla biznesmenów

Festiwal Języka Rosyjskiego w Rzeszowie

Równouprawnienie języków dyplomatycznych na forum organizacji międzynarodowych

Kultura języka, płynność wysławiania się, znajomość języków obcych – to podstawowe atrybuty komunikacji dyplomatycznej. Zapewne nie raz usłyszeliście powiedzenie: „Dyplomata to człowiek, który dwukrotnie się zastanowi zanim nic nie powie”. 

Wracając jednak do tematu naszego dzisiejszego artykułu, na początek chcieliśmy nawiązać do języka dyplomatycznego, jaki stosuje się w organizacjach międzynarodowych.

Od końca XVII w. do zakończenia I wojny światowej jako  jedyny język dyplomatyczny uznawany był język francuski, jednakże zmiany gospodarcze, wpływy innych państw takich jak Wielka Brytania czy USA, spowodowały  że już pod koniec XIX w., coraz większą rolę w stosunkach międzynarodowych zaczął odgrywać język angielski. Traktat Wersalski został już sporządzony w obu językach             (francuskim i angielskim).  Obecnie w stosunkach dwustronnych państw przyjęła się zasada równouprawnienia języków, w takich przypadkach nie ma żadnych kontrowersji. Sprawa się jednak nieco komplikuje w stosunkach wielostronnych, ze względów praktycznych kluczową rolę odgrywa jeden z języków oficjalnych lub roboczych. Obecnie w ramach UE obowiązują 23 języki oficjalne, czyli wszystkich państw członkowskich oraz 3 języki robocze – angielski, francuski i niemiecki.

Języki w Organizacji Narodów Zjednoczonych

Zgodnie z zapisem na Karcie Narodów Zjednoczonych (art. 111) „Języki autentyczne Karty stanowią chiński, francuski, rosyjski, angielski i hiszpański” wobec powyższej regulacji, Karty zapisane w każdym, z wymienionym języków posiadają jednakowa moc. Wszystkie te języki w karcie

Sprawa wygląda adekwatnie w Międzynarodowym Trybunale Sprawiedliwości, „językami urzędowymi Trybunału są francuski i angielski. Za zgodą stron przewód przebiega w jednym z nich. W braku porozumienia jaki język ma być użyty, obie strony mogą w swych przemówieniach używać tego z nich, który wybiorą  a orzeczenie Trybunału ogłoszone będzie w obu językach. W takim przypadku Trybunał równocześnie ustali, który z tych dwóch tekstów uważany ma być za wiarygodny. Na żądanie którejkolwiek ze stron, Trybunał będzie mógł upoważnić ją do używania innego języka” (art. 39).

Ciekawostkę w tym kontekście  stanowi Unia Europejska, gdyż jako jedyna organizacja jest wielojęzyczną. Niezgoda na jeden oficjalny język w Unii wynika z silnej pozycji europejskich języków narodowych, co związane jest ze swoistą „inercją (trudności z nauczeniem się i przestawieniem na inne bardziej «opłacalne» języki, interesami ekonomicznymi (europejskiej języki narodowe są ciągle bardzo przydatne), jak i z przywiązania do swoich języków narodowych jako symboli tożsamości narodowej.[1] Oczywiście by organizacja mogła poprawnie funkcjonować należy ustalić języki urzędowe, które zostały ustalone zgodnie z procedurą uregulowaną w art. 290 TWE i art. 190 TEWEA,. Podczas procedury przed Trybunałem Sprawiedliwości UE używać można 24 języków urzędowych, jak wskazuje stanowiący w tym względzie regułę ogólną art. 36 Regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości. Ustalenie języka postępowania w sprawach wszczętych na podstawie skarg bezpośrednich dokonuje się w związku z wyborem skarżącego, z zastrzeżeniem kilku uregulowanych w tym przypisie wyjątków art. 62.

Zadania, jakimi powinna kierować się dyplomacja UE  to spójność i skuteczność polityki zagranicznej, Uzasadnia więc to wybór języków Unii, do których należy język angielski, francuski i hiszpański.

Zajrzyj do innych naszych artykułów:

Języki urzędowe ONZ

Światowy Dzień Różnorodności kulturowej dla Dialogu i Rozwoju – World Day for Cultural Diversity for Dialogue and Development

Wielonarodowość w Turcji

 

Turcja jest krajem położonym na dwóch kontynentach które łączy cieśnina Bosfor w Stambule. Kraj o bogatej historii, kulturze i tradycji. Turcja pod względem geograficznym jest krajem niezwykle zróżnicowanym , graniczy z czterema morzami, zachwyca pięknymi krajobrazami górskimi i  nizinnymi , oferuje bogactwo przytorody i urzeka widokami.

Turcję zamieszkuje około 77 milionów ludzi, w porównaniu do Polski liczba ta jest dwukrotnie wyższa.  Jeśli chodzi  o mieszkańców Turcji, to zdecydowaną większość stanowią Turcy, następnie Kurdowie, kolejno Arabowie. Gruzini, Romowie, Ormianie oraz  Żydzi i Grecy to niewielka mniejszość narodowa, która zamieszkuje Turcje.

W Turcji obowiązuje jeden urzędowy język turecki i to właśnie w tymi języki porozumiewają się rodzimi mieszkańcy Turcji. Jednakże często można doświadczyć także spotkania z osobami mówiącymi po azerskim lub turkmeńsku, zdarza się także usłyszeć mowę w języku tatarskim czy uzbeckim. Mniejszości narodowe Kurdów zamieszkujące Turcję porozumiewają się językiem tureckim ale i także stosują dialekt północnokurdyjskim (kurmandżi). Drugi dialekt – sorani – używany jest przez Kurdów zamieszkujących Iran, Irak i Syrię.

Językiem urzędowym na terenie całego kraju jest turecki. To właśnie w tym języku porozumiewają się rodzimi mieszkańcy Turcji. Bardzo często spotkać można jednak tutaj osoby, które mówią po azersku lub turkmeńsku. Nie przypadkowo można usłyszeć również ludzi biegle władających językiem tatarskim czy uzbeckim. Język turecki jest stosunkowo prosty. Należy do grupy języków aglutynacyjnych. Co to oznacza? Słowa powstają w tym języku poprzez dodanie do podstawy słowotwórczej przedrostków i przyrostków. Tureccy handlarze są znani na całym świecie z gościnności. Potrafią oni przywitać w rodzimym języku prawie każdego obywatela świata. Na targu nie trudno usłyszeć powitania po włosku, hiszpańsku, a nawet w dialekcie katalońskim. Kupcy zdają sobie sprawę, że znajomość podstawowych zwrotów w języku klienta wzbudza podziw w jego oczach i jest zalążkiem udanej transakcji.

Zachęcam do zapoznania się z innymi artykułami o podobnej tematyce

Ciekawostki o języku tureckim

Język gestów a różnice kulturowe

Które języki zginą w najbliższej przyszłości?

Litewska mniejszość narodowa w Polsce

Litewska mniejszość narodowa zamieszkująca ziemie polskie stanowi liczę około 7376 osób , z czego większość zamieszkuje w województwie podlaskim (4867 osób). Oprócz tego odnotowano zamieszkanie przedstawicieli mniejszości litewskiej we wszystkich pozostałych województwach, w tym

Litwini mają spójną tożsamości i poczucie odrębności, odróżniają się językiem, tradycją historyczna jak również kulturą.  Cechą charakterystyczną Litwin  jest poczucie więzi, co sprzyja wewnętrznej jedności grupy, braku jest  jakichkolwiek sporów.  Najważniejszym czynnikiem łączącym Litwinów jest ich język, na co dzień posługują się dialektem dzukijskim. Ciekawostką jest że w Polsce istnieje gmina dwujęzyczna  polsko- litewska położona w miejscowość Puńsk. Zgodnie z ustawą o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym od 2006 roku język litewski ma status pomocniczy i wszelkie sprawy urzędowe w gminie Puńsk mogą być załatwiane w języku litewskim.

Mniejszości litewska na co dzień posługuje się przede wszystkim dialektem dzukijskim,  nieco odmiennym od standardowego litewskiego (nauczanego w szkole i dominującego w Republice Litewskiej). Język litewski jest także obecny w sferze publicznej.

Litewska mniejszość narodowa ma także możliwość nauki litewskiego w szkołach. Na terenie Polski działa aż 19 takich litewsko – polskich placówek. W większości z nich językiem wykładanym na lekcjach  jest litewski. Nauczanie języka i w języku litewskim zorganizowane jest na wszystkich poziomach nauczania

Działalność litewskiej mniejszości narodowej na terenie Polski ma szeroki zasięg i obok różnych instytucji takich jak:

  • Wspólnota Litwinów w Polsce,
  • Stowarzyszenie Litwinów w Polsce,
  • Litewskie Towarzystwo św. Kazimierza,
  • Fundacja im. Biskupa Antanasa Baranauskasa „Dom Litewski w Sejnach”.

Istnieją także litewskie publikacje do których zaliczyć można:

  • „Aušra” – dwutygodnik,
  • „Aušrelé” – miesięcznik dla dzieci,
  • „Šaltinis” – kwartalnik,
  • „Suvalkietis” – kwartalnik.

[1] https://pl.wikipedia.org/wiki/Litwini_w_Polsce

 

Ciekawy był ten artykuł ?  Może zajrzysz do innych  naszych treści:

Kampania promująca używanie języków mniejszości narodowych i etnicznych oraz języka regionalnego.

Białoruska mniejszość narodowa w Polsce

 

Białorusini to mniejszość narodowa, która w głównej mierze zamieszkuje południowo-wschodnie tereny województwa podlaskiego. Według Narodowego  spisu powszechnego, przeprowadzonego w 2011  roku,  narodowość białoruską deklarowało 43.880 obywateli. Największą liczebność tej mniejszości została zarejestrowana w powiecie hajnowskim ((39,1 % mieszkańców powiatu) w powiecie bielskim (19,80 %), siemiatyckim (3,46 %), białostockim (3,2 %) i Białymstoku (2,53 %).

Mniejszość białoruska od lat prowdzi różnego typu organizacje, stowarzyszenia a nawet zajmuje się publikacją białoruskiej prasy. Dzieki takim staraniom białoruska społeczność ma poczucie bezpieczeństwa i przynależności.

  • Organizacje mniejszości narodowej w Polsce to:
  • Stowarzyszenie na Rzecz Dzieci i Młodzieży Uczących się Języka Białoruskiego „AB-BA”,
  • Towarzystwo Kultury Białoruskiej,
  • Stowarzyszenie „Muzeum i Ośrodek Kultury Białoruskiej” w Hajnówce,
  • Białoruskie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne,
  • Związek Białoruski w Rzeczypospolitej Polskiej – w skład którego wchodzą, działające autonomicznie: Białoruskie Stowarzyszenie Literackie „Białowieża”, Białoruskie Towarzystwo Historyczne, Stowarzyszenie Dziennikarzy Białoruskich, Rada Programowa Tygodnika „Niwa”, Białoruskie Zrzeszenie Studentów, Towarzystwo „Chatka” z Gdańska,
  • Stowarzyszenie Muzeum Małej Ojczyzny w Studziwodach.

Białorusini zamieszkujący polskie tereny mogą się pochwalić nawet kilkoma tytułami prasowymi:

  • „Termapiły” – rocznik,
  • „Kalendarz Białoruski” – rocznik,
  •   Niwa” – tygodnik,
  • „Czasopis” – miesięcznik,
  • „Bielski Hostineć” – półrocznik,
  •   Annus Albaruthenicus” – rocznik.

Istnieje także radiowa stacja „Białoruskie Radio „Racja”– nadające programy w języku białoruskim.

Oczywiście dla poszerzania wiedzy o swojej kulturze i tradycjach organizowane są liczne imprezy kulturalne, pod przewodnictwem  białoruskiej mniejszości.

  • Festiwal „Piosenka Białoruska”,
  • Festiwal Poezji Śpiewanej i Piosenki Autorskiej „Jesień Bardów”,
  • Festiwal Muzyki Młodej Białorusi „Basowiszcza”,
  • Międzynarodowy Festiwal Kulturalny „Siabrouskaja Biasieda”,
  • Święto Kultury Białoruskiej w Białymstoku,
  • Święto „Kupalle” w Białowieży.

Mniejszość białoruska w Polsce posiada długą historię, a wynika ona z bliskiego sąsiedztwa obu narodów. Wspólne losy historyczne podyktowane czynnikami politycznymi i geograficznymi, a także wzajemne stosunki transgraniczne ludności obu narodowości pokazują, że łączy je relatywna zgoda.

Należy stwierdzić, że status mniejszości białoruskiej w Polsce jest raczej wysoki. W opinii Polaków, Białorusini zasługują na szacunek i pełną akceptację.

 

 

Inne artykuły :
Kampania promująca używanie języków mniejszości narodowych i etnicznych oraz języka regionalnego

Reforma szkół na Białorusi – zapowiedź powstania białoruskojęzycznych klas w szkołach

Kampania promująca używanie języków mniejszości narodowych i etnicznych oraz języka regionalnego.

Języki mniejszości narodowej wciąż towarzyszą w naszym otoczeniu i niestety ich los jest przesądzony, gdyż coraz mniejszej liczba użytkowników nie potrafi się nimi posługiwać. Wychodząc naprzeciw temu niebezpieczeństwu, została utworzona kampania mająca na celu aktywizację osób należących do mniejszości narodowych i etnicznych. Celem utworzenia kampanii jest podtrzymywanie tradycji mniejszości narodowej, korzystanie z języka i jego stały rozwój, a także upowszechnianie wiedzy na temat danej grupy kulturowej.
Działania promocyjne kampanii mają na celu rozpowszechnianie wiedzy i otwieranie możliwości dostępu do informacji na temat praw mniejszości narodowych i etnicznych, a także ich języków ojczystych. Kampania prowadzona jest na terenie całej Polski, poprzez rozprowadzanie broszur i ulotek m.in. do jednostek samorządu terytorialnego, a także placówek oświatowych.
Dalszym etapem kampanii jest utworzenie strony internetowej www.jezyki-mniejszosci.pl, na której każdy użytkownik może znaleźć wiele potrzebnych i istotnych informacji.
Głównymi odbiorcami kampanii są:
• jednostki samorządu terytorialnego,
• licea ogólnokształcące,
• szkoły, w których nauczane są języki mniejszości narodowych i etnicznych oraz język regionalny,
• wojewódzkie kuratoria oświaty,
• placówki doskonalenia nauczycieli,
• organizacje mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności kaszubskiej,
• organizacje pracodawców,
• pełnomocnicy wojewodów oraz marszałków do spraw mniejszości narodowych i etnicznych,
• rodzice dzieci należących do mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej się językiem regionalnym.

Pomimo tak wielu możliwości dostarczania informacji, nie wszystkie mniejszości narodowe w Polsce mogą w różnym stopniu korzystać w przysługujących im praw w zakresie edukacji, jak pokazują realia.  Z tej możliwości nie skorzystały mniejszości narodowe czeskie i rosyjskie, a także mniejszości etniczne karaimskie, tatarskie i romskie, Problem wynika z ich nikłej liczebności, jak również ze specyfikacji danego języka i co najważniejsze z braku kadry nauczycielskiej potrafiącej przekazać rzetelną wiedzę. Jednak jak przekonują nas instytucje państwowe, jeżeli wnioski o objęcie nauczania tych języków zostaną złożone, to organy prowadzące daną placówkę edukacyjną są zobowiązani do zorganizowania takich zajęć.

W Polsce zamieszkują przedstawiciele  mniejszości narodowych takich Państw jak:

Białoruś, Czechy, Litwa,  Niemicy, Rosja, Słowacjia, Ukraina a takze żydzi i ormianie.

 

Zajrzyj do innych naszych artukulów :

Obowiązek nauczania języków obcych w szkołach w Europie

Które języki zginą w najbliższej przyszłości?