Narzędzia wspomagające pracę tłumacza

 

Praca tłumacza na przestrzeni wieków zmieniła się diametralnie. Pierwszymi tłumaczami byli Rzymianie a ich dzieła można podziwiać w czasach obecnych. Zasługują oni na ogromne uznanie, choćby tylko z tego względu, że trudno było w tamtych czasach o jakiś konkretny słownik czy jakąkolwiek książkę, nie wspominając o takich narzędziach jak komputer z dostępem do Internetu….

Dzisiejszy tryb życia, dążący do ciągłego pośpiechu, przekłada się nie tylko na szybkość wykonywania różnych tłumaczeń ale również na ich jakość.

To właśnie z tego powodu powstał ten artykuł, by zaproponować Wam drodzy czytelnicy, z jakich narzędzi warto skorzystać, by tłumaczenie było wysokiej jakości.

W sieci dostępnych jest wiele stron, oferujących pomoc w tłumaczeniach, niestety nie wszystkie prowadzone są w sposób profesjonalny, a korzystanie z nich może przynieść więcej szkody niż pożytku.

Chcąc polecić Wam strony godne zaufania, starałam kierować się nie tylko opiniami lecz, przede wszystkich tym jakie materiały można na danej stronie odnaleźć.

Na pierwszym miejscu mojego zestawienia pojawia się eur-lex, http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl (link będzie ukryty w artykule) na stronie tej prezentowane są różnego rodzaju dokumenty unijne, a także streszczenia najczęściej pojawiających się w tłumaczeniach aktów prawnych.

Kolejną godną polecenia stroną jest Proz. Com – strona ta oferuje nie tylko ciekawe materiały pomocnicze ale można tam również znaleźć ciekawe zlecenia i pozyskać nowe kontakty.

Jeżeli macie kłopot z oszukaniem jakiegoś systemu prawnego panującego w danym kraju, warto sięgnąć po materiały przedstawione na strine e-justice.europa.eu. Strona ta ma do zaoferowana nie tylko ciekawe i ważne informacje o systemach prawnych różnych krajów ale wiele innych ważnych rozporządzeń i aktów prawnych danego kraju.

Warto też wspomnieć o polskich stronach urzędów i instytucji. Dobrym przykładem jest Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumenta, gdzie można znaleźć ciekawe i godne polecenia tłumaczenia.

Jak wiadomo, czasem brakuje nam  słownictwa, warto wtedy zajrzeć do „International Legal English Certificate”. W książce tej ujęte jest wiele przykładów zastosowań języka prawniczego w języku angielskim na poziomie zaawansowanym. Ciekawą propozycją są również ćwiczenia i ogromny zasób słownictwa prawniczego.

Na końcu mojej listy musi znaleźć się koniecznie książka autorstwa Prackiego i Piotra Pokrzywy pt. „Explore the Law of the UK and the USA”. Jest to obszerny zbiór wykładów poświęcony tematyce prawniczej. W tej publikacji znajdziecie szczegółowo omówione systemy prawne Stanów Zjednoczonych, a także Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii oraz Irlandii. W dalszej części wykładów opisane są konkretne sprawy sądowe, mające miejsca w USA.
Czytaj także:

Stawki tłumaczy przysięgłych dla wymiaru sprawiedliwości i organów administracji publicznej

 

Polsko-Niemieckie Warsztaty Translatorskie

Do 15 września 2017 roku można przesyłać zgłoszenia udziału w tegorocznej, ósmej edycji Polsko-Niemieckich Warsztatów Translatorskich, które odbędą się w ramach programu ViceVersa stworzonego przez fundusz DeutscherÜbersetzerfonds i fundację Robert Bosch Stiftung oraz we współpracy z Instytutem Kultury Miejskiej, pod patronatem Gdańskich Spotkań Tłumaczy Literatury „Odnalezione w tłumaczeniu” .

Warsztaty odbędą się w Instytucie Kultury Miejskiej Gdańsk w dniach od 3 do 9 grudnia 2017 roku.

Wydarzenie jest adresowane do tłumaczy zajmujących się przekładami literatury niemieckojęzycznej na język polski, jak również tłumaczeń dzieł polskich na język niemiecki.

Warsztaty, realizowane tradycyjnie w formie dwujęzycznych seminariów  translatorskich, są okazją do dyskusji nad zgłoszonymi fragmentami przekładów, które zostaną wcześniej przesłane wszystkim uczestnikom. W ramach przygotować konieczne jest lektura wszystkich otrzymanych tekstów. Warsztaty poprowadzi polska tłumaczka oraz niemiecki tłumacz, którzy obejmą funkcję moderatorów prac w trakcie seminarium. W trakcie dyskusji omawiane będą specyficzne problemy danego tłumaczenia z polskiego na niemiecki lub z niemieckiego na polski, jak również kwestie dotyczące jakości tłumaczenia.

Warsztaty przewiduje się dla dziesięciu uczestników, po pięciu z każdej grupy językowej.

Do wzięcia udziału w warsztatach organizatorzy zapraszają zarówno tłumaczy w wieloletnim doświadczeniem, jak również tłumaczy młodych nie mających jeszcze  dużego dorobku twórczego, przy czym warunkiem uczestnictwa jest posiadanie doświadczenia zawodowego w postaci co najmniej jednej publikacji przekładu drukiem.

Czytaj również:

Certyfikaty poświadczające znajomość języków obcych

Stawki tłumaczy przysięgłych dla wymiaru sprawiedliwości i organów administracji publicznej

Czy dokumenty przetłumaczone przez tłumacza zaprzysiężonego w innym kraju tracą ważność w Polsce?

Zanim odpowiemy na to pytanie, przytoczmy słowa ze sprawozdania Komisji Odpowiedzialności Zawodowej :  „(…)wszelkie tłumaczenia poświadczone dokumentów przeznaczonych na użytek obrotu prawnego w Polsce powinny zostać sporządzone przez tłumacza przysięgłego ustanowionego w Polsce.” 

Tak wiec, zgodnie z polskim ustawodawstwem, wszystkie tłumaczenia uwierzytelnione muszą zostać wykonane przez tłumacza zaprzysiężonego w Polsce.

Niestety cały szereg nieświadomych  tego klientów, mieszkających na stałe poza Polską, zleca tłumaczenia jeszcze w swoim kraju, by zaoszczędzić czas na tłumaczenie w Polsce. Na miejscu okazuje się natomiast, że tłumaczenie trzeba wykonać jeszcze raz, gdyż nie jest ono uznawane w Polsce  za tłumaczenie poświadczone.

Urzędnicy kierują zwykle takie osoby do polskich tłumaczy przysięgłych, w celu potwierdzenia zgodności tłumaczenia z oryginałem, jednak usługa taka wiąże się z dodatkowo straconym czasem i generuje kolejne koszty.

Mylący może być fakt, że przepisy niektórych krajów, jak na przykład Francji, pozwalają na uznawanie tłumaczeń poświadczonych wykonanych przez tłumaczy niezaprzysiężonych we Francji. Dokumenty takie przedstawione w urzędzie lub sądzie są tam w pełni akceptowalne. Warto zatem sprawdzić czy w państwie, w którym chcemy przedłożyć tłumaczenie, na pewno zostanie one przyjęte, jeśli sporządzimy je za granicą.

 

Więcej na temat tłumaczeń poświadczonych :

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część II

Polskie organizacje zrzeszające tłumaczy

 

W Polsce działa kilka stowarzyszeń i organizacji zawodowych zrzeszających profesjonalnych tłumaczy różnych języków.

Najstarszym z nich jest Stowarzyszenie Tłumaczy Polskich, prowadzące działalność od roku 1981. Podstawowym celem stowarzyszenia jest „ochrona praw zawodowych tłumaczy oraz działanie na rzecz wysokich standardów na runku tłumaczeniowym, jakości tłumaczeń, zasad etyki zawodowej i ochrony własności intelektualnej”.  Stowarzyszenia skupia tłumaczy różnych grup – pisemnych, ustnych, konferencyjnych oraz literackich.

Tłumacze zrzeszeni w Stowarzyszeniu Tłumaczy Polskich dzielą się na członków rzeczywistych, kandydatów, członków wspierających oraz członków honorowych.

Członkiem rzeczywistym lub kandydatem może zostać obywatel polski lub cudzoziemiec, w tym osoba zamieszkała za granicami Polski, która uzyskała rekomendację dwóch członków rzeczywistych Stowarzyszenia, udokumentowała swój dorobek tłumacza według wytycznych organizacji oraz która została formalnie przyjęta przez specjalną komisję do grona członków Stowarzyszenia. Członków kandydatów powołuje się na okres dwóch lat.

Członkiem kandydatem może zostać osoba o dorobku tłumaczeniowym zbyt małym do uzyskania statusu członka rzeczywistego. Może to być na przykład absolwent studiów tłumaczeniowych, którego umiejętności Komisja Kwalifikacyjna STP uzna za wystarczające. Członkiem wspierającym zostaje się na podstawie pisemnej deklaracji, w której określone zostaną rodzaj i wysokość świadczeń na rzecz Stowarzyszenia. Członkiem honorowym zaś może zostać osoba, która wybitnie zasłużyła się dla środowiska tłumaczy w Polsce.

Członkostwo w Stowarzyszeniu Tłumaczy Polskich jest płatne. W roku 2017 składka wynosi 300 złotych.

Udział w Stowarzyszeniu umożliwia dostęp do pełnej zawartości strony internetowej organizacji, w tym do materiałów szkoleniowych Stowarzyszenia, daje możliwość uzyskania upustów przy udziale w szkoleniach organizowanych przez organizację, zniżek na zakup książek i słowników oraz oczywiście umożliwia publikację danych tłumacza na dostępnej w Internecie liście członków Stowarzyszenia.

Inną organizacją zrzeszającą tłumaczy jest Polskie Towarzystwo Tłumaczy Przysięgłych i Specjalistycznych TEPIS, które powstało jako Polskie Towarzystwo Tłumaczy Ekonomicznych, Prawniczych i Sądowych w roku 1990.

Celem tej organizacji jest pogłębianie i szerzenie wiedzy w zakresie sztuki przekładu, ochrona praw autorskich oraz szeroko rozumiane reprezentowanie interesów tłumaczy w Polsce.

Większość członków TEPISU stanowią tłumacze przysięgli. Towarzystwo organizuje szkolenia i spotkania warsztatowe zawodowych tłumaczy przysięgłych oraz specjalistycznych, Repetytoria dla tłumaczy przysięgłych, które odbywają się nie tylko w Warszawie, będącej siedzibą Towarzystwa, ale również w innych większych miastach Polski.

Osoby zrzeszone w Towarzystwie moją mieć status: członków nadzwyczajnych, zwyczajnych. członków ekspertów, członków wspierających oraz członków honorowych. Członkiem nadzwyczajnym może zostać tłumacz przysięgły lub specjalistyczny, który ukończył studia wyższe oraz posiada co najmniej 3-letnią praktykę zawodową. Członkiem zwyczajnym może zostać członek nadzwyczajny posiadający 10-letnią praktykę tłumaczeniową. Członkiem ekspertem może być osoba wyróżniająca się kwalifikacjami wśród członków zwyczajnych. Członek wspierający to osoba fizyczna lub prawna, która zadeklarowała wsparcie finansowe na rzecz organizacji, a członkiem honorowym może stać się osoba, która szczególnie zasłużyła się dla Towarzystwa.

Towarzystwo TEPIS wydaje „Biuletyn TEPIS”, w którym porusza zagadnienia dotyczące sytuacji zawodowej tłumaczy, bieżących zmian prawnych dotyczących zawodu tłumacza, a także publikuje inne artykuły związane ze środowiskiem tłumaczy, materiały pokonferencyjne czy artykuły dotyczące sztuki przekładu.

Członkowie TEPISU otrzymują dostęp do pełnej wersji strony internetowej Towarzystwa, na której, oprócz pełnej wersji „Biuletynu TEPIS” znajdują się również wybory specjalistycznych tekstów paralelnych w różnych językach czy materiały pokonferencyjne.

Członkostwo w Towarzystwie jest płatne, a wysokość składki członkowskiej wynosi  180 zł. Składka jest płatna w dwóch ratach po 90 zł za każde półrocze.

Oprócz wskazanych Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich oraz Polskiego Towarzystwa Tłumaczy Przysięgłych i Specjalistycznych TEPIS, w Polsce działają jeszcze inne organizację zrzeszające tłumaczy. Jedna z nich jest Bałtyckie Stowarzyszenie Tłumaczy integrujące tłumaczy z regionu bałtyckiego.  Organizacja ta zrzesza tłumaczy dokonujących przekładu z 17 języków. Mimo tego, że Bałtyckie Stowarzyszenie Tłumaczy nie ma zasięgu ogólnopolskiego, przewiduje współpracę z tłumaczami działającymi na terenie całego kraju. Stowarzyszenie współpracuje również z innymi organizacjami krajowymi– Polskim Towarzystwem Tłumaczy Przysięgłych i Specjalistycznych TEPIS oraz Stowarzyszeniem Tłumaczy Polskich.

Członkiem Bałtyckiego Stowarzyszenia Tłumaczy może zostać każdy czynny zawodowo tłumacz przysięgły. Warunkiem uczestnictwa jest zobowiązanie się do przestrzegania zapisów Statutu oraz Karty Członka. Tłumacze zrzeszeni w BST mają obowiązek przestrzegania etyki zawodowej tłumacza, jak również stałego podnoszenia swoich kwalifikacji.

Inną organizacją skupiającą tłumaczy jest Stowarzyszenie Tłumaczy Audiowizualnych powołane do życia w roku 2007. Organizacja ta zrzesza tłumaczy zajmujących się przekładami list dialogowych do filmów, napisów czy dubbingów. Podstawowym celem Stowarzyszenia jest działalność na rzecz podniesienia jakości przekładów audiowizualnych w Polsce. W tym celu członkowie organizacji współpracują w mediami, jak również innymi stowarzyszeniami mającymi na celu podniesienie jakości wykonywanych tłumaczeń. Stowarzyszenie Tłumaczy Audiowizualnych organizuje również warsztaty i szkolenia mające na celu doskonalenie wiedzy z zakresu tłumaczeń audiowizualnych.

Działalność każdej ze wskazanych organizacji sprzyja niewątpliwie podwyższaniu jakości usług tłumaczeniowych w Polsce, co jest tym bardziej potrzebne w obliczu powszechnego minimalizowania kosztów tłumaczeń  i powszechnego zaniżania prestiżu zawodu tłumacza. Oprócz wymiernych korzyści z uczestnictwa w stowarzyszeniach, takich jak choćby możliwość uczestnictwa w tańszych szkoleniach czy warsztatach, członkostwo daje tłumaczom możliwość integracji ze środowiskiem innych tłumaczy, jak również wymiany doświadczeń, o co coraz trudniej jest przecież w zawodzie, który większość tłumaczy wykonuje w ramach działalności freelancerskiej.

Istnieje jeszcze szereg innych organizacji oraz stowarzyszeń skupiających tłumaczy z podziałem na  dziedziny w których się oni specjalizują, do najbardziej popularnych należą min:

Stowarzyszenie Tłumaczy Literatury

Polskie Stowarzyszenie Tłumaczy Konferencyjnych

Polskie Stowarzyszenie Biur Tłumaczeń

Polskie Stowarzyszenie Wydawców Książek

 

Linki do stron internetowych polskich organizacji zrzeszających tłumaczy:

Strona internetowa Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich: http://www.stp.org.pl/

Polskie Stowarzyszenie Biur Tłumaczeń http://www.psbt.org.pl/

Polskie Stowarzyszenie Tłumaczy Konferencyjnych http://pstk.org.pl/

Polskie Stowarzyszenie Wydawców Książek http://www.ptwk.pl/

 

Artykuły o podobnej treści :
Rozliczenia tłumacza przysięgłego z wymiarem sprawiedliwości oraz organami administracji publicznej

Stawki tłumaczy przysięgłych dla wymiaru sprawiedliwości i organów administracji publicznej

 

Nazwy dzienników promulgacyjnych i ich tłumaczenie

 

W Polsce funkcjonują przede wszystkim dwa tzw. organy promulgacyjne, służące do ogłaszania aktów normatywnych. Są nimi dwa dzienniki urzędowe – Dziennik Ustaw oraz Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. W Dzienniku Ustaw ogłaszane są konstytucje, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia, orzeczenia Trybunału  Konstytucyjnego dotyczące już ogłoszonych aktów normatywnych oraz inne akty prawne. W Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” ogłasza się natomiast zarządzenia, uchwały, postanowienia oraz inne akty normatywne, które nie mają charakteru powszechnie obowiązującego prawa.

Oprócz nich występują również następujące dzienniki urzędowe:

Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski B”

dzienniki urzędowe ministrów kierujących działami administracji rządowej, tzw. resortowe dzienniki urzędowe

dzienniki urzędowe urzędów centralnych

wojewódzkie dzienniki urzędowe

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

Monitor Sądowy i Gospodarczy.

Jak należy tłumaczyć nazwy dzienników promulgacyjnych?

Nazwy dzienników promulgacyjnych powinny zostać pozostawione w tłumaczeniu poświadczonym bez tłumaczenia. Należy je przytoczyć w oryginalnym brzmieniu w języku obcym, jeśli wykonujemy tłumaczenie na język polski, czy też pozostawić w brzmieniu po polsku, jeśli tłumaczymy na język obcy.  Przetłumaczenie nazwy „Dziennik Ustaw” na język obcy jest uważane za błąd, tak samo jak tłumaczenie nazw własnych takich jak na przykład „Sejm”.

Celem podawania nazwy dzienników w oryginale jest umożliwienie odbiorcy tekstu szybkiego odnalezienie miejsca, w którym może znaleźć treść, do której odnosi się dany fragment tłumaczenia. Ułatwić powinno to również podanie nazwy dziennika urzędowego w pełnym brzmieniu, a więc bez zastosowania skrótu.

 

Podobne artykuły:

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część II

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

Sprawozdanie z działalności Komisji Odpowiedzialności Zawodowej Tłumaczy Przysięgłych za rok 2016

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część II

 

Kontynuując temat wymagań stawianych przed tłumaczami przysięgłymi oraz wymogów formalnych związanych z samymi tłumaczeniami poświadczonymi, poniżej przedstawiamy jak wyglądają one  w kolejnych krajach Europy.

Grecja 

W Republice Grecji nie występuje instytucja odpowiadająca swoich charakterem i uregulowaniom prawnym instytucji  tłumacza przysięgłego w Polsce. Tłumaczenia urzędowe  w Grecji są wykonywane przez tłumaczy zatrudnionych w Wydziale Tłumaczeń Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Grecji. W obrocie prawnym uznawane są również tłumaczenia przygotowywane w prywatnych biurach tłumaczeń, potwierdzone dodatkowo przez greckiego adwokata.

Hiszpania   

W Hiszpanii tłumaczenia poświadczone są wykonywane przez  osoby, którym tytuł tłumacza przysięgłego został nadany przez hiszpańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Współpracy. Tłumaczem przysięgłym w Hiszpanii może zostać obywatel Hiszpanii bądź innego kraju członkowskiego UE lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, po spełnieniu następujących warunków: zdaniu egzaminu ogłaszanego przez hiszpańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, bądź uzyskaniu uprawnień otrzymanych w innym państwie UE. Osoba ubiegająca się o tytuł tłumacza przysięgłego musi posiadać wykształcenie wyższe w zakresie kierunku o profilu tłumaczeniowym.

Zgodnie z hiszpańskimi przepisami, tłumacz przysięgły powinien używać pieczęci służbowej, nie określają one jednak jej formy czy kształtu, a jedynie wymieniają dane, jakie pieczęć powinna zawierać. Są to: imię i nazwisko tłumacza/ język lub języki, w zakresie których tłumacz posiada uprawnienia, adres i numer telefonu. Jako informację dodatkową, pieczęć może zawierać również adres e-mail.

Większość tłumaczeń uwierzytelnionych w Hiszpanii jest sporządzana na specjalnym papierze urzędowym „Timbre de Estado”, składającym się z ponumerowanych stron i zawierających specjalny nadruk. Papier jest wydawany przez Hiszpańską Mennicę Królewską oraz jej delegatury. Choć powszechna jest praktyka wykonywania tłumaczeń na tymże papierze, część tłumaczeń jest również wykonywana na zwykłych kartkach.

Lista tłumaczy przysięgłych w Hiszpanii jest prowadzona przez hiszpańskie MSZ i jest dostępna w Internecie. Umieszczone na niej dane, oprócz danych teleadresowych tłumaczy, zawierają także informację o dacie nabycia uprawnień, kod trybu ich uzyskania, tytuł i informacje o ewentualnym uznaniu uprawnień nabytych za granicą.

Irlandia

W Irlandii nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego. Zawodowych tłumaczy skupia w Irlandii zrzeszenie The IrishTranslators’ and Interpreters’ Association (ITIA), które prowadzi rejestr tłumaczy i zajmuje się wszystkimi kwestiami związanymi z przygotowaniem tłumaczeń.

Tłumacze ci wykonują tzw. tłumaczenia certyfikowane („certified translation”). Nie ma jednak wymogu, aby wszystkie tłumaczenia były wykonywane wyłącznie przez tłumaczy z listy ITIA. Brakuje również przepisów, które w jasny sposób regulowałyby kwestię sporządzania tłumaczeń.  Nie ma też jednego wzoru klauzuli uwierzytelniającej, która byłaby stosowana przez wszystkich tłumaczy, a same tłumaczenia mogą być sporządzane na zwykłym papierze.

Islandia

Tłumaczem przysięgłym na Islandii może zostać osoba, która zdała egzamin określony w Ustawie z 20 grudnia 2000 r. oraz w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 listopada 2001 r. Uprawnienia tłumacza przysięgłego można uzyskać w zakresie tłumaczeń w jednym kierunku (np. z języka polskiego na islandzki) lub w obu kierunkach (z polskiego na islandzki i z islandzkiego na polski). Osoby posiadające uprawnienia w zakresie tłumaczeń w obu kierunkach mogą dodatkowo przystąpić do egzaminu ustnego na tłumacza sądowego.

Islandzkie przepisy nie regulują kwestii treści i formuły klauzuli uwierzytelniającej tłumaczenia. Tłumaczenia dokumentów o szczególnej wadze, drukowanych często na specjalnym papierze ze znakiem wodnym, również są sporządzane na takim samym papierze. Papier taki jest jednak dostępny  w księgarniach i nie ma ograniczeń w zakresie możliwości jego zakupu. Samo sporządzenie tłumaczenia na takim papierze nie jest zatem w żadnej mierze gwarancją, iż jest to tłumaczenie poświadczone.

Przepisy prawa islandzkiego nie nakazują tłumaczom prowadzenia repertoriów, same tłumaczenia nie są zatem również numerowane.

Liechtenstein

W Księstwie Liechtensteinu kwestie związane z zawodem tłumacza przysięgłego, a ściślej tłumaczy dopuszczonych do pracy w sądach i organach administracji publicznej reguluje ustawa z 26 listopada 1999 r. w sprawie dopuszczania tłumaczy do pracy w sądach i organach administracji publicznej i rozporządzenie z dnia 25 stycznia 2000 r.

Tłumaczem dopuszczonym do pracy w sądach i innych organach administracji publicznej może zostać osoba o udokumentowanej znajomości języka obcego, mająca zdolność do czynności prawnych, która złoży oświadczenie o bezstronnym i wiernym wykonywaniu tłumaczeń.  Tłumacze posiadają oznakę identyfikacyjną, mogą używać również przed swoim imieniem i nazwiskiem określenia „tłumacz dopuszczony do pracy w sądach oraz organach administracji publicznej Księstwa Liechtensteinu”.

Litwa

Na Litwie nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego odpowiadająca tej funkcjonującej w Polsce. Tłumaczenia urzędowe wykonują biura tłumaczeń. Sporządzane przez nich tłumaczenia, czyli tzw. „tłumaczenia certyfikowane” są opatrzone pieczęcią okrągłą biura. Pod tłumaczeniami poświadczonymi umieszczany jest podpis tłumacza, który je wykonał, a dodatkowo własnoręczność podpisu tłumacza poświadcza notariusz.

Luksemburg

W kraju tym istnieje instytucja tłumacza przysięgłego. Tłumaczem przysięgłym może być osoba wpisana na listę prowadzoną przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Kandydaci na tłumaczy przysięgłych nie zdają żadnych egzaminów, składają jedynie w Ministerstwie życiorys i na jego podstawie podejmowana jest decyzja o mianowaniu na tłumacza. Głównym wymogiem stawianym przed kandydatami na tłumaczy przysięgłych jest posiadanie wyższego wykształcenia w określonej specjalizacji , najczęściej na tłumaczy przysięgłych mianowane zostają osoby posiadające wykształcenie wyższe administracyjno-prawne.

Tłumaczenia nie są opatrywane klauzulą uwierzytelniającą. Muszą jedynie znaleźć się na nich nagłówek z informacją z jakiego języka tłumaczenie zostało sporządzone oraz adnotacja czy tłumaczenie zostało sporządzone z oryginału, czy z kopii. Tłumaczenia poświadczone są sporządzane za zwykłym papierze. Tłumacze przysięgli w Luksemburgu stosują pieczęć  ze swoimi danymi. Forma pieczęci nie jest z góry narzucona, może być ona okrągła, jak również prostokątna. Na pieczęci tej nie może znajdować się godło państwowe, ani żadne inne oznaczenia kojarzone z administracją publiczną.

Łotwa

Na Łotwie występują dwa rodzaje poświadczenia tłumaczeń pisemnych:

  1. zgodnie z przepisami nr 291 Rady Ministrów – „Zasady poświadczania tłumaczeń dokumentów na język państwowy”, czyli poświadczenie z podpisem tłumacza i pieczęcią biura tłumaczeń oraz klauzulą uwierzytelniającą zawierającą informację, iż jest to „tłumaczenie wierne”, a także wskazanie imienia i nazwiska tłumacza, numeru ewidencyjnego, miejscowości i daty.
  2. poświadczenie na podstawie wspomnianych artykułów Ustawy o Notariacie, w ramach którego notariusz poświadcza własnym podpisem i pieczęcią podpis tłumacza lub tożsamość, jednak bez adnotacji o statusie tłumacza przysięgłego.

Niemcy

W Niemczech upoważnienia do sporządzania tłumaczeń poświadczonych posiadają tłumacze przysięgli działający przy sądach krajowych. Warunki uzyskania uprawnień tłumaczeń są odmienne w różnych krajach związkowych (landach). Wymogiem głównym jest wszędzie znajomość języka potwierdzona egzaminem zawodowym przed komisją państwową  bądź komisją na uczelni wyższej.

Tłumaczenia są opatrywane pieczęcią tłumacza przysięgłego, poza którą nie posiadają one żadnych innych cech fizycznych, zabezpieczających je przed podrobieniem.

Norwegia

Tłumacze przysięgli w Norwegii otrzymują uprawnienia po zdaniu egzaminu państwowego, który jest organizowany przez Wyższą Szkołę Handlową w Bergen – NHH. Tłumacz przysięgły umieszcza na tłumaczeniu poświadczonym swój podpis oraz odcisk pieczęci okrągłej zawierającej imię i nazwisko oraz wskazanie języków, w zakresie których posiada uprawnienia.  Lista norweskich tłumaczy jest publicznie dostępna pod adresem www.translatorportalen.com

Portugalia

W Portugalii nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego. Tłumaczenia poświadczone mogą wykonywać: konsulaty portugalskie w poszczególnych państwach, w których sporządzono dany dokument, notariusze, urzędnicy stanu cywilnego, adwokaci, radcowie prawni oraz izby handlowe i przemysłowe. W portugalskim prawodawstwie nie ma określonej treści klauzuli uwierzytelniającej tłumaczenie. Na tłumaczeniu powinna znaleźć się jednak informacja z jakiego języka tłumaczenie zostało sporządzone oraz potwierdzenie zgodności tłumaczenia z dokumentem oryginalnym.

Słowacja

Na Słowacji występuje instytucja tłumacza przysięgłego. Kandydat na tłumacza przysięgłego musi przebyć specjalistyczny kurs na wytypowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości uczelni, który kończy się egzaminem z zakresu przepisów prawnych oraz umiejętności praktycznych (pisemnego tłumaczenia z języka obcego na słowacki oraz z języka słowackiego na obcy). Lista mianowanych tłumaczy przysięgłych jest prowadzona przez słowackie Ministerstwo Sprawiedliwości.

Słowenia

W Republice Słowenii instytucja tłumacza przysięgłego występuje jako funkcja, a  nie zawód. Uprawnienia do sporządzania tłumaczeń poświadczonych posiadają osoby mianowane na tłumaczy przysięgłych na czas nieograniczony przez Ministerstwo Sprawiedliwości.

Na tłumaczeniach poświadczonych umieszczana jest klauzula uwierzytelniająca o narzuconej z góry treści, zawierającej poświadczenie zgodności tłumaczenia z dokumentem przedłożonym do tłumaczenia. Na tłumaczeniu poświadczonym musi znaleźć się odcisk pieczęci tłumacza przysięgłego oraz jego podpis.

Lista tłumaczy przysięgłych jest dostępna na stronach internetowych słoweńskiego Ministerstwa Sprawiedliwości.

Tłumacze prowadzą repertoria, w których odnotowują każde wykonane tłumaczenie poświadczone. Tłumacze posiadają również legitymacje w formie tworzywowej karty, która zawiera takie dane jak: imię i nazwisko tłumacza, fotografię, adres, jak również podpis ministra i pieczęć ministerstwa.

Szwecja

Do sporządzania tłumaczeń poświadczonych pisemnych uprawnione są w Szwecji osoby, które zdały odpowiedni egzamin państwowy.  Uprawnienia nabywa się do tłumaczeń w jedną stronę, np. z języka  angielskiego na szwedzki lub np. z języka szwedzkiego na angielski. Jednocześnie obowiązuje podział tłumaczy przysięgłych na tych z uprawnieniami do wykonywania tłumaczeń pisemnych oraz tych, którzy wykonują wyłącznie tłumaczenia ustne. Oczywiście obie te funkcje mogą być również łączone.

Na każdym tłumaczeniu poświadczonym tłumacz przysięgły umieszcza pieczęć oraz podaje numer autoryzacji, który wskazuje jednocześnie rodzaj posiadanych uprawnień przez tłumacza przysięgłego. W Szwecji tłumacz przysięgły nie składa przysięgi, ale nabywając uprawnienia do swojego zawodu zobowiązuje się do przestrzegania kodeksu tłumacza przysięgłego. Uprawnienia te należy odmawiać co 5 lat. Do odnowienia uprawień konieczne jest udokumentowanie wykonania odpowiedniej liczby tłumaczeń, czyli czynnego wykonywania zawodu. Konieczne jest także uregulowanie odpowiedniej opłaty, jak również przedłożenie aktualnego zaświadczenia o niekaralności.

 

Węgry

Na Węgrzech nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego czy same tłumaczenia poświadczone.

Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów nr 24/1986, do sporządzania tłumaczeń, które są uznawane przez organy państwowe na język węgierski uprawnione jest Krajowe Biuro Tłumaczeń i Uwierzytelnień, które posiada filie na terenie całego kraju. Przekładów uwierzytelnionych mogą dokonywać wyłącznie osoby posiadające kwalifikacje tłumaczy specjalistycznych lub lektorów tłumaczy specjalistycznych. Zgodnie ze wskazanym Rozporządzeniem możliwe jest wykonywanie tłumaczeń uwierzytelnionych również przez inne biura tłumaczeń, jednak wyłącznie wybranych dokumentów w oficjalnych językach Unii Europejskiej, jednak tłumacze, którzy je sporządzają muszą posiadać uprawnienia tłumaczy specjalistycznych lub lektorów tłumaczy specjalistycznych.

Tłumaczenia uwierzytelnione są zszywane z dokumentem źródłowym i opatrywane pieczęcią z nazwą biura w języku węgierskim i francuskim oraz godłem państwowym Węgier. Na tłumaczeniach znajdują się również znaczki skarbowe, podpis dyrektora Biura lub upoważnionej do tego osoby oraz data wykonania przekładu.

 

Podobne artykuły:

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

Sprawozdanie z działalności Komisji Odpowiedzialności Zawodowej Tłumaczy Przysięgłych za rok 2016

Stawki tłumaczy przysięgłych dla wymiaru sprawiedliwości i organów administracji publicznej

Zawód tłumacza przysięgłego jest zawodem zaufania publicznego. Praca tłumacza polega na wiernym i całościowym tłumaczeniu na język obcy lub z języka obcego, w zakresie posiadanych uprawnień.

Kwestie związane z zawodem tłumacza przysięgłego reguluje ustawa z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego. Zgodnie z jej postanowieniami, tłumacz przysięgły posiada uprawnienia do sporządzania i poświadczania tłumaczeń z języka obcego na język polski, z języka polskiego na język obcy, a także do sprawdzania i poświadczania tłumaczeń w tym zakresie, sporządzonych przez inne osoby. Może również sporządzać poświadczone odpisy pism w języku obcym, sprawdzać i poświadczać odpisy pism sporządzonych w danym języku obcym przez inne osoby. Kompetencje tłumacza przysięgłego obejmują oczywiście również wykonywanie tłumaczeń ustnych.

Tłumaczenia poświadczone uznawane są powszechnie za kosztowne i w istocie ich cena jest wyższa od tak zwanych tłumaczeń zwykłych, czyli bez uwierzytelnienia przez tłumacza przysięgłego.

Tłumacze przysięgli w Polsce stosują dwa rodzaje stawek – pierwsze dotyczą wynagrodzeń za czynności wykonane na żądanie organów władzy publicznej, a więc na przykład na żądanie policji, sądu, prokuratury czy innych organów administracji publicznej, zaś drugi rodzaj stawek wszystkich pozostałych klientów, a więc osób indywidualnych czy firm zlecających tłumaczenia poświadczone. Drugi rodzaj stawek nie jest regulowany ustawowo, uznaje się zatem, że stawki za tłumaczenia dla podmiotów nie będących organami władzy publicznej czy administracyjnej są stawkami rynkowymi, których wysokość jest różna w odniesieniu do różnych języków.

Pozostańmy jednak przy pierwszej grupie klientów, dla których stawki zostały z góry narzucone przez ustawodawcę. Kwestię tę reguluje Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego. Ustawodawca zastrzegł w nim obowiązek stosowania urzędowych kwot w wypadku tłumaczeń na żądanie sądu, prokuratura, policji oraz organów administracji publicznej. Wskazane w rozporządzeniu stawki obowiązują dla strony rozliczeniowej rozumianej jako 1125 znaków ze spacjami, a więc nieco inaczej aniżeli jest to w przypadku tłumaczeń zwykłych, przy których strona rozliczeniowa liczy najczęściej 1800, ewentualnie 1600 lub 1500 znaków ze spacjami. W obowiązującym od 2005 roku rozporządzeniu nie ma podziału stawek według poszczególnych grup języków, jak było to w poprzednim rozporządzeniu, za wyjątkiem wskazania odrębnych stawek dla języka angielskiego, niemieckiego i francuskiego. Podane wysokości wynagrodzenia za poszczególne rodzaje tłumaczeń i czynności wykonywanych przez tłumaczy przysięgłych biorą następnie pod uwagę ogólny podział języków na języki posługujące się alfabetem łacińskim praz niełacińskim lub ideogramami oraz kierunek tłumaczenia pisemnego, względnie specyfikę tłumaczonych tekstów, określając możliwość zastosowania wyższych o 25% stawek w przypadku tłumaczenia tekstów zawierających frazeologię i terminologię specjalistyczną, bądź dokumentów sporządzonych pismem odręcznym lub trudnych do odczytania.

 

Określone w rozporządzeniu stawki za tłumaczenia poświadczone są następujące:

1) za stronę tłumaczenia na język polski:

  1. a) z języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego i rosyjskiego – 23 zł,
  2. b) z innego języka europejskiego i z języka łacińskiego – 24,77 zł,
  3. c) z języka pozaeuropejskiego posługującego się alfabetem łacińskim – 30,07 zł,
  4. d) z języka pozaeuropejskiego posługującego się alfabetem niełacińskim lub ideogramami – 33,61 zł;

2) za stronę tłumaczenia z języka polskiego:

  1. a) na język angielski, niemiecki, francuski i rosyjski – 30,07 zł,
  2. b) na inny język europejski i na język łaciński – 35,38 zł,
  3. c) na język pozaeuropejski posługujący się alfabetem łacińskim – 40,69 zł,
  4. d) na język pozaeuropejski posługujący się alfabetem niełacińskim lub ideogramami – 49,54 zł.

2. Za sporządzenie tłumaczenia, na wniosek zlecającego, w dniu zlecenia oraz w postępowaniu przyspieszonym stawki określone w ust. 1 podwyższa się o 100%.

 

Podobne artykuły:

Tłumaczenia poświadczone z języka obcego na obcy

Certyfikaty poświadczające znajomość języków obcych

Rozliczenia tłumacza przysięgłego z wymiarem sprawiedliwości oraz organami administracji publicznej

W piśmie z dnia 15 lipca 2002 r. Departament Budżetu i Majątku Skarbu Państwa Ministerstwa Sprawiedliwości, przekazanym do sądów i prokuratur, zwrócił uwagę, że na instytucjach tych spoczywa obowiązek obliczenia oraz odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodów wykonywanych osobiście przez biegłych oraz przez tłumaczy przysięgłych, jeśli tłumaczenia zlecone zostały w postępowaniu sądowym lub dochodzeniowym za zlecenie sądu lub prokuratury. Wynika to z art. 13 pkt. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z powyższym dokumentem, przychody uzyskiwane przez tłumaczy przysięgłych są uznawane za przychody z art. 13 pkt. 6, nawet wówczas, jeśli jednocześnie uzyskują oni przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Osoby prowadzące działalność gospodarczą mogą bowiem wykonywać równocześnie tłumaczenia na rzecz sądów, policji i organów administracji publicznej i osiągać z tego tytułu przychody określone w art. 13 pkt. 6 ustawy. To stąd wynika obowiązek naliczenia i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych przez zleceniodawców. Do 15 marca roku następującego po danym roku podatkowym, sądy, prokuratury i organy administracji publicznej powinny przesłać tłumaczom przysięgłym, którzy w danym roku wykonali na ich potrzeby tłumaczenia, informacji PIT-8B, dostarczając ją jednocześnie do urzędu skarbowego właściwego dla miejsca zamieszkania tłumacza.

Dochody wykazane w deklaracji PIT-8B podlegają zbiorczemu rozliczeniu z dochodami tłumacza przysięgłego uzyskanymi z innych źródeł. Tłumacz przysięgły jest zatem zobowiązany do uwzględnienia ich w rocznym zeznaniu podatkowym składanym co roku do 30 kwietnia.

 

Źródło:

http://www.tepis.org.pl/pdf-doc/prawo/rozliczenia.pdf