Jaka jest różnica pomiędzy cyrylicą a grażdanką?

 

Cyrylica to pismo służące do zapisu języków wschodniosłowiańskich, w większości języków południowosłowiańskich, a także innych języków. Nazwa ‘cyrylica’ pochodzi od imienia apostoła – św. Cyryla, który wspólnie ze św. Metodym, prowadząc misję wielkomorawską wśród Słowian, zapisał i wprowadził do liturgii język słowiański. To właśnie im słowiańska część Europy zawdzięcza przyjęcie wiary chrześcijańskiej.   Święty Cyryl dokonał przekładu Ewangelii oraz Psalmów na język staro-cerkiewno-słowiański.

Do zapisu tego języka zostały stworzone dwa alfabety –głagolica, a następnie cyrylica. Przez pewien czas oba alfabety używane były jednocześnie, stopniowo jednak głagolica wychodziła z użycia, będąc stopniowo zastępowana cyrylicą. W porównaniu do głagolicy, cyrylica cechowała się łatwiejszą pisownią oraz możliwością zapisania oprócz głosek również liczb.

Twórca cyrylicy nie jest znany, choć istnieją poszlaki, że był nim jeden z uczniów św. Cyryla  – Kliment Ochrydzki. Pierwsze wzmianki o użyciu cyrylicy pochodzą z terenów dzisiejszej Bułgarii. Najstarszym zabytkiem cyrylickim jest dobrudżańska inskrypcja cara Piotra z 943 roku. Cyrylica w ciągu kilku wieków rozprzestrzeniała się na inne kraje w tym na Serbię oraz Ruś Kijowską. W Rosji, w pierwotnej formie cyrylica przetrwała aż do początku XVIII wieku. Wówczas to, za sprawą cara Piotra Wielkiego przeprowadzono reformę pisma. Owa zmieniona i unowocześniona odmiana cyrylicy została nazwa grażdanką. Słowo to wywodzi się od rosyjskiego słowa ‘grażdanin’ oznaczającego  ‘obywatela’ . Zmodyfikowany alfabet został rozpowszechniony głównie wśród prawosławnych Słowian.  Po dokonaniu zmian w modyfikacji i kształcie liter należących pierwotnie  do cyrylicy stworzony został nowy alfabet, który po dziś dzień jest stosowany między innymi w Rosji. Początkowo grażdanka używana była wyłącznie w kancelarii carskiej i służyła do zapisu oficjalnych dokumentów państwowych, w późniejszym okresie jej zastosowanie rozszerzyło się jednak na  inne sfery piśmiennictwa, przenikając do języka literatury i nauki.

Obecnie cyrylica oficjalnie jest używana w Serbii, Bośni i Hercegowinie, jak również w Bułgarii, Białorusi, Kazachstanie, Macedonii, Czarnogórze, Rosji, Tadżykistanie, Kirgistanie i na Ukrainie. Choć sam alfabet w poszczególnych krajach nosi taką samą nazwę, to w każdym z nich ma inny wygląd i znaczenie poszczególnych liter.

 

Przyjrzyjmy się zatem niektórym z nich:

 

CYRYLICA SERBSKA

Serbski alfabet

ÁÂ ÂВ вГ гД дђ ђе еж жЗ зИ иј

јк кл лљ љМ мН нњ њО оП

пР рС сТ тћ ћу уФ фх хц цч

чџ џ  ш ш

Została stworzona na potrzeby języka serbskiego w 1818 roku przez serbskiego lingwistę Vuka Karadžicia. Jego alfabet został oparty  na zapisie w języku staro-serbskim. W tym samym czasie chorwaccy językoznawcy pod kierownictwem Ljudevita Gaja zaadaptowali alfabet łaciński do używania na terenach zamieszkałych przez Słowian południowych, stosując zasady podobne do tych użytych przy tworzeniu cyrylicy serbskiej przez Karadžicia. Rezultatem wspólnych wysiłków strony serbskiej i chorwackiej było stworzenie dwóch różniących się zapisem, lecz podobnych fonetycznie i składniowo form zapisu języków południowosłowiańskich. Obecny zapis serbskiej cyrylicy oficjalnie używany jest w Serbii, Bośni i Hercegowinie i w Czarnogórze. Na terenie Serbii i Czarnogóry dokumenty państwowe są udostępniane jedynie w zapisie cyrylicą. W Bośni i Hercegowinie oba alfabety mają status zamienny, mimo to w dokumentach państwowych niemal zawsze stosowany jest zapis łaciński. Język serbski na terenie Chorwacji ma oficjalnie status języka mniejszości narodowej (jest używany przez społeczność serbską).

 

 

CYRYLICA BUŁGARSKA

Cyrylica służąca do zapisu języka bułgarskiego jest bardzo podobna do rosyjskiej i różni się od niej kilkoma tylko niewielkimi zmianami, takimi jak nieobecność liter ‚э’ oraz ‚ы’. Poza tym pewne litery w bułgarskim wymawiane są inaczej niż w rosyjskim, a więc odpowiednio ‚e’ to ‚e’ (nie ‚je’), ‚щ’ to ‚szt’ zaś ‚ъ’ to samogłoska między ‚a’ oraz ‚y’ (szwa).

 

CYRYLICA MACEDOŃSKA

Cyrylica macedońska  swój zapis wzięła z cyrylicy serbskiej i   praktycznie w niczym się od niej nie różni. Wyjątek stanową trzy litery:

  • Ѓѓ – Odpowiednik serbskiego „Ђђ” (dź). Czyta się tak jak serbskie „Ђђ” lub jak miękkie „g” (jak w słowie „gierka”
  • Ќќ – Odpowiednik serbskiego „Ћћ” (ć). Czyta się tak jak serbskie „Ћћ” lub jak miękkie „k” (jak w słowie „kier”
  • Ѕѕ – polskie „dz”. Odpowiednik bułgarskiego/ukraińskiego „дз”.

 

CYRYLICA W  TADŻYKISTANIE

а Á Б б В в Г г ғ ғ Д д е е ё ё ж ж З з И и
ӣ ӣ Й й к к қ қ л л М м Н н О о П п Р р С с
Т т у у ӯ ӯ Ф ф х х ҳ ҳ ч ч ҷ ҷ ш ш ъ ъ э э
ю ю Я я

W Tadżykistanie w powszechnych użyciu są 3 alfabety: perski, łaciński oraz cyrylica. Wybór alfabetu, jakim się posługują obywatele, ma związek z preferencjami politycznymi: alfabetem łacińskim posługują się zwolennicy współpracy z Uzbekistanem, perskim islamiści i zwolennicy współpracy z Iranem, cyrylicą zaś zwolennicy opcji prorosyjskiej.

 

CYRYLICA W KIRGISTANIE

Język kirgiski to język wywodzący się z  rodziny języków tureckich. Wraz z rosyjskim stanowi język urzędowy Kirgistanu. Porozumiewa się nim około 3 milionów ludzi, głównie Kirgizów w swoim kraju, ale też w Afganistanie, Chinach, Kazachstanie, Tadżykistanie, Turcji i

Uzbekistanie.

Kirgiskim alfabetem jest cyrylica rozbudowana o 3 dodatkowe litery: Ңң, Үү, Өө. Obecnie trwają plany przywrócenia zapisu języka kirgiskiego również alfabetem łacińskim.

 

 

CYRYLICA ROSYJSKA

Chyba najstarszy alfabet i to właśnie na jego podbudowie zbudowano pozostałe cyrylickie alfabety. Obecnie po modyfikacji wielowiekowej składa się z 33 liter w tym z 10 samogłosek i 21 spółgłosek:

 

Rosyjski alfabet
а Á Б б В в Г г Д д е е ё ё ж ж З з И и Й й
к к л л М м Н н О о П п Р р С с Т т у у Ф ф
х х ц ц ч ч ш ш щ щ ъ ъ Ы ы ь ь э э ю ю Я я

 

CYRYLICA W CZARNOGÓRZE

а Á Б б В в Г г Д д ђ ђ е е ж ж З з З з И и
ј ј к к л л љ љ М м Н н њ њ О о П п Р р С с
С с Т т ћ ћ у у Ф ф х х ц ц ч ч џ џ ш ш

Na koniec chcielibyśmy jeszcze zwrócić uwagę na jeszcze jedną odmianę cyrylicy, która jest stosowana w Czarnogórze. W kraju tym alfabet ten, oparty w głównej mierze na alfabecie serbskim, rozszerzono bowiem o dwie litery: „Ć”, które zamieniło dwuznak „сј” (czyli polskie „ś”) i З́, które weszło w miejsce dwuznaku „зј” (polskie „ź”).

Jak więc widać, zagadnienie cyrylicy jest dość skomplikowane, a przytoczone powyższej różnice przy jej użyciu w różnych krajach obalają mit, że znajomość rosyjskiej grażdanki to to samo co znajomość cyrylicy.

 

Czytaj również:

Jakich języków warto się uczyć ?

Ciekawostki o językach, o których mogliście nie wiedzieć.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Afryka – ojczyzna mowy i języków

Najnowsze badania głosek używanych przez ludzi na całym świecie wskazują na to, że miejscem pojawienia się ludzkiej mowy była najprawdopodobniej Afryka.

Jak wiadomo, nawet języki należące do tej samej rodziny potrafią różnić się na tyle, że użytkownicy poszczególnych z nich często nie mogą się wzajemnie porozumieć.

Jak dowodzi Quentin Atkinson, psycholog z nowozelandzkiego Uniwersytetu Auckland wszystkie języki świata wywodzą się jednak z jednego miejsca – z Afryki. Dokonał on analizy zróżnicowania fonemów, czyli najmniejszych jednostek języka, którym w mowie odpowiadają głoski,  w 504 językach z różnych części świata. Badając fonemy, potraktował je podobnie jak biolodzy ewolucyjni traktują geny, wykorzystują przy tym zresztą programy komputerowe zapożyczone właśnie od genetyków.

Wnioski jakie wyciągnął z tych badań, sprowadzają się do tego, że najwięcej fonemów, bowiem ponad sto, mają języki populacji zamieszkujących tereny południowej i środkowej Afryki.  Dla przykładu języki znane pod nazwą !Klang mają aż 141 fonemów! Najmniejszą liczbę fonemów, czasami nieco ponad 10, mają zaś języki używane przez mieszkańców Oceanii i Ameryki. Dla porównania w języku polskim czy w języku angielskim występuje ich około 40. Quentin Atkinson odkrył jednocześnie, że mapa użycia fonemów zgadza się z mapami zróżnicowania genetycznego tych rejonów. Ma to być dowodem na to, że ludzie zaczęli używać mowy dawno temu, w samym środku Afryki, a następnie przenieśli tę umiejętność do innych rejonów świata podczas ich kolonizowania. Ewolucja języków oraz genów następuje równolegle. Oznacza to, że jeśli jakaś grupa ludzi rozpada się na mniejsze, żyjące oddzielnie, również język rozpada się na dwa odmienne rodzaje, które zmieniają się następnie pod wpływem kontaktu z nowym otoczeniem, poprzez przyswajanie zapożyczeń, ale także własną ewolucję. Podobnie jest z genami – ewoluują one w różny sposób i podlegają mutacjom.

Badania Quentina Atkinsona w tym zakresie nie są odosobnione. Już kilka lat wcześniej nowiem grupa naukowców na Uniwersytecie w Pensylwanii, kierowana przez Sarę Tishkoff  przebadała materiały genetyczne pochodzące ze 121 populacji. Po przebadaniu ponad 300 próbek zgrupowano je w poszczególne skupiska i okazało się, że podział na nie pokrywa się z pokrewieństwem kulturalno-językowym. Badania te potwierdziły ogromną różnorodność genetyczną Afryki.

Według badań przeprowadzonych przez Quentina Atkinsona, ludzie zaczęli porozumiewać się nową w sercu Afryki już około 150 tysięcy lat temu, czyli w tym okresie, w którym powstawały pierwsze rysunki jaskiniowe, będące jedną z pierwszych form komunikacji. Ta umiejętność przekazywania własnych myśli w formie mowy została następnie zaszczepiona na innych obszarach. Odkrycie to pozwala również przypuszczać naukowcom, że to właśnie język był jednym z narzędzi, które pobudziły rozwój ludzkości i umożliwiło zasiedlenie innych rejonów świata.

Szczegóły dotyczące badań Atkinsona opublikowane zostały na łamach prestiżowego tygodnika Science.

 

Źródło: polskieradio.pl

Czytaj również:

10 ciekawostek o językach Afryki

 

 

 

10 ciekawostek o językach Afryki

Afryka to kontynent o wyjątkowym zróżnicowaniu kulturowym, ekonomicznym , etnicznym oraz  językowym. Poprzez kilkadziesiąt lat cały kontynent afrykański ulegał wielu wpływom rożnych kultur i krajów. Stąd tak bardzo  duże zróżnicowanie kulturowe i językowe.  Najbardziej popularnym językiem w Afryce jest język suahili, a następnie inne języki rdzennie afrykańskie, ale w powszechnym użytkowaniu są również  języki europejski oraz język arabski.   

W afryce za oficjalne języki urzędowe uznaje się :

  • arabski
  • angielski
  • francuski
  • portugalski

Poniżej prezentujemy kilka ciekawostek związanych z językami tego wyjątkowo ciekawego kontynentu:

  1. Liczba języków, którymi posługują się mieszkańcy Afryki szacuje się aż na około 2200.
  2. Granice państw afrykańskich nie wyznaczają granic obszarów użytkowania poszczególnych języków.
  3. Republika Południowej Afryki posiada aż 11 języków urzędowych: afrikaans, angielski, xhosa, ndebele, pedi, soto, suazi, tsonga, tswana, venda, zulu.
  4. Somalia to jedyny kraj w Afryce, w którym cała populacja posługuje się tym samym językiem – somalijskim.
  5. W Afryce więcej osób mówi w języku francuskim aniżeli w samej Francji. W Afryce znajduje się aż 25 krajów, w których bez problemu porozumiemy się w tym języku.
  6. Afrykańczycy stanowią tylko 16% populacji całego świata, jednak aż jedna czwarta języków, które są używane na świecie, występuje wyłącznie w Afryce.
  7. Afryka jest uznawana za kolebkę mowy i wszystkich języków świata. Na postawie analiz fonemów oraz zróżnicowania genetycznego świata, naukowcy stwierdzili, że ludzie zaczęli używać mowy dawno temu, w samym środku Afryki, a następnie przenieśli tę umiejętność do innych rejonów świata podczas ich kolonizowania.
  8. Języki znane pod nazwą !Klang posiadają największą na świecie liczbę fonemów – aż 141! Dla porównania, najmniejszą liczbę fonemów, czasami nieco ponad 10, mają zaś języki używane przez mieszkańców Oceanii i Ameryki, zaś w języku polskim czy angielskim występuje ich około 40.
  9. Biblię przetłumaczono na aż 683 języki używane na terenie Afryki, co stawia ten kontynent, pośród pozostałych na świecie, na pierwszym miejscu pod względem liczby wersji językowych tego dzieła.
  10. Wyjątkowym językiem afrykańskim jest język bębnowy. Za pomocą dźwięków wydawanych przez bębny, teoretycznie można przekazać każdą wiadomość. Co ciekawe, to jedyny chyba język na świecie, którego brzmienie można usłyszeć z odległości nawet 12 kilometrów!

Czyta j również:

Ranking najłatwiejszych języków świata

Ile jest języków na świecie?

Które języki zginą w najbliższej przyszłości?

 

 

Jak odczytywać cyrylicę

Cyrylica, czyli alfabet służący do zapisu języków wschodniosłowiańskich, większości języków południowosłowiańskich, a także wybranych innych języków, nie jest wcale jednorodna. W zależności od kraju, w którym jest używana, w przeszłości podlegała wielu modyfikacjom, co znalazło swoje odzwierciedlenie w jej poszczególnych wersjach.

Pokolenie Polaków jeszcze do niedawna uczące się obowiązkowo języka rosyjskiego w szkole, przyswoiło sobie cyrylicę w postaci tak zwanej ‘grażdanki’, będącej w istocie wersją cyrylicy wprowadzoną za sprawą cara Piotra Wielkiego w wyniku przeprowadzonej na początku XVIII wieku reformy pisma. Jednak znajomość tej odmiany cyrylicy nie oznacza wcale umiejętności odczytywania cyrylicy w pozostałych odmianach językowych. Poniższy wpis ma służyć wyjaśnieniu zasad odczytywania poszczególnych znaków cyrylicy w zależności od wersji języka, w którym jest ona wykorzystywana. W opracowaniu skupiliśmy się na języka słowiańskich zapisywanych cyrylicą.

Obok każdej litery cyrylicy umieszczony  został jej polski odpowiednik. W przypadku różnic w odczytywaniu danego znaku w poszczególnych odmianach cyrylicy, zostało to opisane.

A zatem poszczególne znaki cyrylicy są następujące:

А а– czytamy jak „a”

Б б – „b”

В в – „w”

Г г – w języku rosyjskim, serbskim i bułgarskim znak ten czytamy jako „g”, natomiast w ukraińskim jako dźwięczne „h” (nie ma bezpośredniego polskiego odpowiednika)

Ґ ґ–znak ten występuje tylko w języku ukraińskim i czyta się go jak „g”

Д д – „d”

Ђ ђ  – występuje tylko w języku serbskim i czyta się jak „dź”

Е е– w języku ukraińskim, serbskim i bułgarskim czytamy jak „e”, natomiast w rosyjskim jak „je”

Ё ё–występuje tylko w rosyjskim i czyta się je jak „jo”

Є є – tylko w języku ukraińskim i czyta się jak „je”

Ж ж – „ż”

З з – „z”

И и – w rosyjskim, serbskim i bułgarskim czytamy jak „i”, natomiast w ukraińskim jak „y”

І і–ten znak występuje tylko w ukraińskim i czyta się jak „i”

Ї ї–również tylko w ukraińskim i czyta się jak „ji”

Й й– w rosyjskim, ukraińskim, bułgarskim czytamy jak „j”, znak ten nie występuje w odmianie serbskiej

J j–występuje tylko w serbskim i czyta się jak”j”

К к – „k”

Л л – w rosyjskim ukraińskim i bułgarskim czyta się jak coś pomiędzy „l” i „ł”, gdy stoi przed „a”, „e”, „o”, „u” (brak odpowiednika w języku polskim) i jako „l” gdy stoi przed „je”, „i”, „j”, „ja”, „jo”, „ju”. W serbskim bardziej zbliżone do „l”.

Љ љ–występuje jedynie w serbskim, w alfabecie łacińskim zapisywane jako „lj” i czytane jak „li” (miękkie l).

М м – „m”

Н н – „n”

Њ њ–występuje tylko w serbskim i czyta się jak „ń”

О о – „o”, w rosyjskim zbliżone do „a” , jeśli jest nieakcentowane

П п – „p”

Р р – „r”

С с – „s”

Т т – „t”

Ћ ћ–występuje tylko w serbskim i czyta się jak „ć”

У у – „u”

Ф ф – „f”

Х х – „ch”

Ц ц – „c”

Ч ч – w rosyjskim i bułgarskim czyta się jak „ć”, w ukraińskim jak twarde „cz” (choć w niektórych regionach jak zmiękczone), w serbskim jak „cz”.

Џ џ–występuje tylko w serbskim i czyta się jak „dż”

Ш ш – „sz”

Щ щ – w rosyjskim czyta się jak „ś”, w ukraińskim jako twarde „szcz”, w bułgarskim jak „szt”. Znak ten nie występuje w odmianie serbskiej.

Ъ ъ – tzw. znak twardy występujący w języku rosyjskim. W bułgarskim czyta się go zaś jako krótką samogłoskę pomiędzy „y” i „a” (nie ma odpowiednika w polskim). Znak ten nie występuje w odmianie serbskiej.

Ы ы – w rosyjskim jako „y”

Ь ь – tzw. znak miękki, w rosyjskim i ukraińskim zmiękcza poprzedzającą go spółgłoskę, w bułgarskim w kombinacji z „o” (ьo) czyta się jak „jo”, w serbskim litery tej nie ma.

Э э–występuje tylko w rosyjskim i czyta się jak „e”

Ю ю – w rosyjskim, ukraińskim i bułgarskim czyta się jak „ju”, w serbskim znak ten nie występuje.

Я я – w rosyjskim, ukraińskim i bułgarskim czyta się jak „ja”, znak ten nie występuje w serbskim.

I na koniec kilka liter, które mają zastosowanie w mniej rozpowszechnionych językach słowiańskich.

Ѓ ѓ – w macedońskim oznacza coś na kształt polskiego „dź”

Ќ ќ – w macedońskim coś podobnego do zmiększonego „t” ewentualnie „ć”

Ў ў – w białoruskim czyta się jako „ł”

Ć  – w czarnogórskim czyta się jak „ś”

З́ – w czarnogórskim czyta się jak „ź”

Jak więc widać, różnic w odczytywaniu poszczególnych liter cyrylicy w różnych odmianach językowych jest wcale niemało, a znajomość wersji „rosyjskiej” wcale nie musi ułatwiać przyswojenie sobie kolejnych odmian cyrylicy, gdyż występujące różnice mogą być bardzo mylące.

 

Źródło: wikipedia, swiatjezykow.blogspot.com

Podobne artykuły:

Jaka jest różnica pomiędzy cyrylicą a grażdanką?

Letnia szkoła języka czeskiego nie tylko dla bohemistów

Bezpłatne kursy języka ukraińskiego i polskiego

 

Na polsko-ukraińskim portalu internetowym „Port Europa” można rozpocząć bezpłatny kurs internetowy języka polskiego przeznaczony dla Ukraińców oraz kurs języka ukraińskiego dla Polaków. Uruchomione kursy językowe mają w zamyśle ich twórców wspomagać współpracę między Polakami i Ukraińcami, jak również być pomocą w przełamaniu dzielących ich barier językowych.

Kursy składają się z kilkunastu lekcji, które są przesyłane cyklicznie na adres poczty elektronicznej. Autor kursu języka ukraińskiego, wykorzystał przy jego tworzeniu własne doświadczenia w nauce języków, dzięki którym języka ukraińskiego zdołał nauczyć się w ciągu 4 miesięcy. Jak sam wskazuje – aż 60% ukraińskich słów jest bardzo podobnych do wyrazów polskich, wystarczy zatem nauczyć się w zasadzie tylko tych wyrazów, które są różne i których znaczenia  trudno domyślić się z kontekstu.

Przy nauce języka zaproponowano także fonetyczny zapis słów, czyli na przykład słowa ukraińskie są zapisywane przy użyciu polskiego alfabetu. Taki zapis znacznie ułatwia oswojenie się z językiem, a przede wszystkim eliminuje podstawową barierę, na którą natrafiają Polacy przy nauce języka ukraińskiego, a więc nieznajomość grażdanki.  Alfabet ten łatwiej jest bowiem przyswoić znając już podstawy języka. Podobnie, w kursie internetowym języka polskiego dla Ukraińców, również zapisy bazują na znanym im alfabecie opartym na cyrylicy.

Na internetowy kurs języka ukraińskiego dla Polaków można zapisać się pod linkiem: www.porteuropa.eu/ukrainski  Z kolei link do zapisu na kurs języka polskiego dla Ukraińców to www.porteuropa.eu/ua/polskamowa

 

 

Czytaj również:

Nauka języków krajów skandynawskich przepustką do sukcesu

Letnia szkoła języka czeskiego nie tylko dla bohemistów

Czy łatwiej uczyć się podobnych języków, czy zupełnie odmiennych?

 

„Fałszywi przyjaciele” w języku ukraińskim

Podobnie jak w przypadku innych języków słowiańskich, język ukraiński łączy z językiem polskim wyjątkowo wiele podobieństw. Pomimo tego, że język polski należy do grupy języków zachodniosłowiańskich, ukraiński zaś do wschodniosłowiańskich, językowi ukraińskiemu jest jednak znacznie bliżej do polskiego niż np. do rosyjskiego. Słownictwo używane w języku ukraińskim różni się od polskiego tylko w 30% (dla porównania język ukraiński z rosyjskim różni 38% słownictwa). Wynika z tego, że Polak więcej zrozumie z ukraińskiego, niż z rosyjskiego i odwrotnie – Ukraińcom łatwiej jest porozumieć się z Polakami, aniżeli Rosjanom. Warto mieć jednak świadomość, że takie pozorne podobieństwa między tymi dwoma językami mogą stać się źródłem nieporozumień lub śmiesznych sytuacji. Oto lista ukraińsko-polskich fałszywych przyjaciół, którą warto sobie przyswoić, aby do nieporozumień nie doszło.

ukraiński wyraz Błędne znaczenie po polsku Prawidłowe znaczenie po polsku
багато bogato dużo
білизна bielizna białość, biel
вистава wystawa przedstawienie
гарбуз arbuz dynia
говір gwar gwara
диня dynia melon
живіт żywot brzuch
жінка żona kobieta
казати kazać mówić
кіт kit kot
крісло krzesło fotel
меч mecz miecz
овочі owoce jarzyna
памятник pamiętnik pomnik
склеп sklep piwnica
хиба chyba błąd, wada

 

 

Czytaj również:

„Fałszywi przyjaciele” w języku chorwackim

„Fałszywi przyjaciele” w języku serbskim

„Fałszywi przyjaciele” w języku czeskim

„Fałszywi przyjaciele” w języku słowackim

„Fałszywi przyjaciele” w języku rosyjskim

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część II

 

Kontynuując temat wymagań stawianych przed tłumaczami przysięgłymi oraz wymogów formalnych związanych z samymi tłumaczeniami poświadczonymi, poniżej przedstawiamy jak wyglądają one  w kolejnych krajach Europy.

Grecja 

W Republice Grecji nie występuje instytucja odpowiadająca swoich charakterem i uregulowaniom prawnym instytucji  tłumacza przysięgłego w Polsce. Tłumaczenia urzędowe  w Grecji są wykonywane przez tłumaczy zatrudnionych w Wydziale Tłumaczeń Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Grecji. W obrocie prawnym uznawane są również tłumaczenia przygotowywane w prywatnych biurach tłumaczeń, potwierdzone dodatkowo przez greckiego adwokata.

Hiszpania   

W Hiszpanii tłumaczenia poświadczone są wykonywane przez  osoby, którym tytuł tłumacza przysięgłego został nadany przez hiszpańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Współpracy. Tłumaczem przysięgłym w Hiszpanii może zostać obywatel Hiszpanii bądź innego kraju członkowskiego UE lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, po spełnieniu następujących warunków: zdaniu egzaminu ogłaszanego przez hiszpańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, bądź uzyskaniu uprawnień otrzymanych w innym państwie UE. Osoba ubiegająca się o tytuł tłumacza przysięgłego musi posiadać wykształcenie wyższe w zakresie kierunku o profilu tłumaczeniowym.

Zgodnie z hiszpańskimi przepisami, tłumacz przysięgły powinien używać pieczęci służbowej, nie określają one jednak jej formy czy kształtu, a jedynie wymieniają dane, jakie pieczęć powinna zawierać. Są to: imię i nazwisko tłumacza/ język lub języki, w zakresie których tłumacz posiada uprawnienia, adres i numer telefonu. Jako informację dodatkową, pieczęć może zawierać również adres e-mail.

Większość tłumaczeń uwierzytelnionych w Hiszpanii jest sporządzana na specjalnym papierze urzędowym „Timbre de Estado”, składającym się z ponumerowanych stron i zawierających specjalny nadruk. Papier jest wydawany przez Hiszpańską Mennicę Królewską oraz jej delegatury. Choć powszechna jest praktyka wykonywania tłumaczeń na tymże papierze, część tłumaczeń jest również wykonywana na zwykłych kartkach.

Lista tłumaczy przysięgłych w Hiszpanii jest prowadzona przez hiszpańskie MSZ i jest dostępna w Internecie. Umieszczone na niej dane, oprócz danych teleadresowych tłumaczy, zawierają także informację o dacie nabycia uprawnień, kod trybu ich uzyskania, tytuł i informacje o ewentualnym uznaniu uprawnień nabytych za granicą.

Irlandia

W Irlandii nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego. Zawodowych tłumaczy skupia w Irlandii zrzeszenie The IrishTranslators’ and Interpreters’ Association (ITIA), które prowadzi rejestr tłumaczy i zajmuje się wszystkimi kwestiami związanymi z przygotowaniem tłumaczeń.

Tłumacze ci wykonują tzw. tłumaczenia certyfikowane („certified translation”). Nie ma jednak wymogu, aby wszystkie tłumaczenia były wykonywane wyłącznie przez tłumaczy z listy ITIA. Brakuje również przepisów, które w jasny sposób regulowałyby kwestię sporządzania tłumaczeń.  Nie ma też jednego wzoru klauzuli uwierzytelniającej, która byłaby stosowana przez wszystkich tłumaczy, a same tłumaczenia mogą być sporządzane na zwykłym papierze.

Islandia

Tłumaczem przysięgłym na Islandii może zostać osoba, która zdała egzamin określony w Ustawie z 20 grudnia 2000 r. oraz w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 listopada 2001 r. Uprawnienia tłumacza przysięgłego można uzyskać w zakresie tłumaczeń w jednym kierunku (np. z języka polskiego na islandzki) lub w obu kierunkach (z polskiego na islandzki i z islandzkiego na polski). Osoby posiadające uprawnienia w zakresie tłumaczeń w obu kierunkach mogą dodatkowo przystąpić do egzaminu ustnego na tłumacza sądowego.

Islandzkie przepisy nie regulują kwestii treści i formuły klauzuli uwierzytelniającej tłumaczenia. Tłumaczenia dokumentów o szczególnej wadze, drukowanych często na specjalnym papierze ze znakiem wodnym, również są sporządzane na takim samym papierze. Papier taki jest jednak dostępny  w księgarniach i nie ma ograniczeń w zakresie możliwości jego zakupu. Samo sporządzenie tłumaczenia na takim papierze nie jest zatem w żadnej mierze gwarancją, iż jest to tłumaczenie poświadczone.

Przepisy prawa islandzkiego nie nakazują tłumaczom prowadzenia repertoriów, same tłumaczenia nie są zatem również numerowane.

Liechtenstein

W Księstwie Liechtensteinu kwestie związane z zawodem tłumacza przysięgłego, a ściślej tłumaczy dopuszczonych do pracy w sądach i organach administracji publicznej reguluje ustawa z 26 listopada 1999 r. w sprawie dopuszczania tłumaczy do pracy w sądach i organach administracji publicznej i rozporządzenie z dnia 25 stycznia 2000 r.

Tłumaczem dopuszczonym do pracy w sądach i innych organach administracji publicznej może zostać osoba o udokumentowanej znajomości języka obcego, mająca zdolność do czynności prawnych, która złoży oświadczenie o bezstronnym i wiernym wykonywaniu tłumaczeń.  Tłumacze posiadają oznakę identyfikacyjną, mogą używać również przed swoim imieniem i nazwiskiem określenia „tłumacz dopuszczony do pracy w sądach oraz organach administracji publicznej Księstwa Liechtensteinu”.

Litwa

Na Litwie nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego odpowiadająca tej funkcjonującej w Polsce. Tłumaczenia urzędowe wykonują biura tłumaczeń. Sporządzane przez nich tłumaczenia, czyli tzw. „tłumaczenia certyfikowane” są opatrzone pieczęcią okrągłą biura. Pod tłumaczeniami poświadczonymi umieszczany jest podpis tłumacza, który je wykonał, a dodatkowo własnoręczność podpisu tłumacza poświadcza notariusz.

Luksemburg

W kraju tym istnieje instytucja tłumacza przysięgłego. Tłumaczem przysięgłym może być osoba wpisana na listę prowadzoną przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Kandydaci na tłumaczy przysięgłych nie zdają żadnych egzaminów, składają jedynie w Ministerstwie życiorys i na jego podstawie podejmowana jest decyzja o mianowaniu na tłumacza. Głównym wymogiem stawianym przed kandydatami na tłumaczy przysięgłych jest posiadanie wyższego wykształcenia w określonej specjalizacji , najczęściej na tłumaczy przysięgłych mianowane zostają osoby posiadające wykształcenie wyższe administracyjno-prawne.

Tłumaczenia nie są opatrywane klauzulą uwierzytelniającą. Muszą jedynie znaleźć się na nich nagłówek z informacją z jakiego języka tłumaczenie zostało sporządzone oraz adnotacja czy tłumaczenie zostało sporządzone z oryginału, czy z kopii. Tłumaczenia poświadczone są sporządzane za zwykłym papierze. Tłumacze przysięgli w Luksemburgu stosują pieczęć  ze swoimi danymi. Forma pieczęci nie jest z góry narzucona, może być ona okrągła, jak również prostokątna. Na pieczęci tej nie może znajdować się godło państwowe, ani żadne inne oznaczenia kojarzone z administracją publiczną.

Łotwa

Na Łotwie występują dwa rodzaje poświadczenia tłumaczeń pisemnych:

  1. zgodnie z przepisami nr 291 Rady Ministrów – „Zasady poświadczania tłumaczeń dokumentów na język państwowy”, czyli poświadczenie z podpisem tłumacza i pieczęcią biura tłumaczeń oraz klauzulą uwierzytelniającą zawierającą informację, iż jest to „tłumaczenie wierne”, a także wskazanie imienia i nazwiska tłumacza, numeru ewidencyjnego, miejscowości i daty.
  2. poświadczenie na podstawie wspomnianych artykułów Ustawy o Notariacie, w ramach którego notariusz poświadcza własnym podpisem i pieczęcią podpis tłumacza lub tożsamość, jednak bez adnotacji o statusie tłumacza przysięgłego.

Niemcy

W Niemczech upoważnienia do sporządzania tłumaczeń poświadczonych posiadają tłumacze przysięgli działający przy sądach krajowych. Warunki uzyskania uprawnień tłumaczeń są odmienne w różnych krajach związkowych (landach). Wymogiem głównym jest wszędzie znajomość języka potwierdzona egzaminem zawodowym przed komisją państwową  bądź komisją na uczelni wyższej.

Tłumaczenia są opatrywane pieczęcią tłumacza przysięgłego, poza którą nie posiadają one żadnych innych cech fizycznych, zabezpieczających je przed podrobieniem.

Norwegia

Tłumacze przysięgli w Norwegii otrzymują uprawnienia po zdaniu egzaminu państwowego, który jest organizowany przez Wyższą Szkołę Handlową w Bergen – NHH. Tłumacz przysięgły umieszcza na tłumaczeniu poświadczonym swój podpis oraz odcisk pieczęci okrągłej zawierającej imię i nazwisko oraz wskazanie języków, w zakresie których posiada uprawnienia.  Lista norweskich tłumaczy jest publicznie dostępna pod adresem www.translatorportalen.com

Portugalia

W Portugalii nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego. Tłumaczenia poświadczone mogą wykonywać: konsulaty portugalskie w poszczególnych państwach, w których sporządzono dany dokument, notariusze, urzędnicy stanu cywilnego, adwokaci, radcowie prawni oraz izby handlowe i przemysłowe. W portugalskim prawodawstwie nie ma określonej treści klauzuli uwierzytelniającej tłumaczenie. Na tłumaczeniu powinna znaleźć się jednak informacja z jakiego języka tłumaczenie zostało sporządzone oraz potwierdzenie zgodności tłumaczenia z dokumentem oryginalnym.

Słowacja

Na Słowacji występuje instytucja tłumacza przysięgłego. Kandydat na tłumacza przysięgłego musi przebyć specjalistyczny kurs na wytypowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości uczelni, który kończy się egzaminem z zakresu przepisów prawnych oraz umiejętności praktycznych (pisemnego tłumaczenia z języka obcego na słowacki oraz z języka słowackiego na obcy). Lista mianowanych tłumaczy przysięgłych jest prowadzona przez słowackie Ministerstwo Sprawiedliwości.

Słowenia

W Republice Słowenii instytucja tłumacza przysięgłego występuje jako funkcja, a  nie zawód. Uprawnienia do sporządzania tłumaczeń poświadczonych posiadają osoby mianowane na tłumaczy przysięgłych na czas nieograniczony przez Ministerstwo Sprawiedliwości.

Na tłumaczeniach poświadczonych umieszczana jest klauzula uwierzytelniająca o narzuconej z góry treści, zawierającej poświadczenie zgodności tłumaczenia z dokumentem przedłożonym do tłumaczenia. Na tłumaczeniu poświadczonym musi znaleźć się odcisk pieczęci tłumacza przysięgłego oraz jego podpis.

Lista tłumaczy przysięgłych jest dostępna na stronach internetowych słoweńskiego Ministerstwa Sprawiedliwości.

Tłumacze prowadzą repertoria, w których odnotowują każde wykonane tłumaczenie poświadczone. Tłumacze posiadają również legitymacje w formie tworzywowej karty, która zawiera takie dane jak: imię i nazwisko tłumacza, fotografię, adres, jak również podpis ministra i pieczęć ministerstwa.

Szwecja

Do sporządzania tłumaczeń poświadczonych pisemnych uprawnione są w Szwecji osoby, które zdały odpowiedni egzamin państwowy.  Uprawnienia nabywa się do tłumaczeń w jedną stronę, np. z języka  angielskiego na szwedzki lub np. z języka szwedzkiego na angielski. Jednocześnie obowiązuje podział tłumaczy przysięgłych na tych z uprawnieniami do wykonywania tłumaczeń pisemnych oraz tych, którzy wykonują wyłącznie tłumaczenia ustne. Oczywiście obie te funkcje mogą być również łączone.

Na każdym tłumaczeniu poświadczonym tłumacz przysięgły umieszcza pieczęć oraz podaje numer autoryzacji, który wskazuje jednocześnie rodzaj posiadanych uprawnień przez tłumacza przysięgłego. W Szwecji tłumacz przysięgły nie składa przysięgi, ale nabywając uprawnienia do swojego zawodu zobowiązuje się do przestrzegania kodeksu tłumacza przysięgłego. Uprawnienia te należy odmawiać co 5 lat. Do odnowienia uprawień konieczne jest udokumentowanie wykonania odpowiedniej liczby tłumaczeń, czyli czynnego wykonywania zawodu. Konieczne jest także uregulowanie odpowiedniej opłaty, jak również przedłożenie aktualnego zaświadczenia o niekaralności.

 

Węgry

Na Węgrzech nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego czy same tłumaczenia poświadczone.

Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów nr 24/1986, do sporządzania tłumaczeń, które są uznawane przez organy państwowe na język węgierski uprawnione jest Krajowe Biuro Tłumaczeń i Uwierzytelnień, które posiada filie na terenie całego kraju. Przekładów uwierzytelnionych mogą dokonywać wyłącznie osoby posiadające kwalifikacje tłumaczy specjalistycznych lub lektorów tłumaczy specjalistycznych. Zgodnie ze wskazanym Rozporządzeniem możliwe jest wykonywanie tłumaczeń uwierzytelnionych również przez inne biura tłumaczeń, jednak wyłącznie wybranych dokumentów w oficjalnych językach Unii Europejskiej, jednak tłumacze, którzy je sporządzają muszą posiadać uprawnienia tłumaczy specjalistycznych lub lektorów tłumaczy specjalistycznych.

Tłumaczenia uwierzytelnione są zszywane z dokumentem źródłowym i opatrywane pieczęcią z nazwą biura w języku węgierskim i francuskim oraz godłem państwowym Węgier. Na tłumaczeniach znajdują się również znaczki skarbowe, podpis dyrektora Biura lub upoważnionej do tego osoby oraz data wykonania przekładu.

 

Podobne artykuły:

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

Sprawozdanie z działalności Komisji Odpowiedzialności Zawodowej Tłumaczy Przysięgłych za rok 2016

Stawki tłumaczy przysięgłych dla wymiaru sprawiedliwości i organów administracji publicznej

Zawód tłumacza przysięgłego jest zawodem zaufania publicznego. Praca tłumacza polega na wiernym i całościowym tłumaczeniu na język obcy lub z języka obcego, w zakresie posiadanych uprawnień.

Kwestie związane z zawodem tłumacza przysięgłego reguluje ustawa z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego. Zgodnie z jej postanowieniami, tłumacz przysięgły posiada uprawnienia do sporządzania i poświadczania tłumaczeń z języka obcego na język polski, z języka polskiego na język obcy, a także do sprawdzania i poświadczania tłumaczeń w tym zakresie, sporządzonych przez inne osoby. Może również sporządzać poświadczone odpisy pism w języku obcym, sprawdzać i poświadczać odpisy pism sporządzonych w danym języku obcym przez inne osoby. Kompetencje tłumacza przysięgłego obejmują oczywiście również wykonywanie tłumaczeń ustnych.

Tłumaczenia poświadczone uznawane są powszechnie za kosztowne i w istocie ich cena jest wyższa od tak zwanych tłumaczeń zwykłych, czyli bez uwierzytelnienia przez tłumacza przysięgłego.

Tłumacze przysięgli w Polsce stosują dwa rodzaje stawek – pierwsze dotyczą wynagrodzeń za czynności wykonane na żądanie organów władzy publicznej, a więc na przykład na żądanie policji, sądu, prokuratury czy innych organów administracji publicznej, zaś drugi rodzaj stawek wszystkich pozostałych klientów, a więc osób indywidualnych czy firm zlecających tłumaczenia poświadczone. Drugi rodzaj stawek nie jest regulowany ustawowo, uznaje się zatem, że stawki za tłumaczenia dla podmiotów nie będących organami władzy publicznej czy administracyjnej są stawkami rynkowymi, których wysokość jest różna w odniesieniu do różnych języków.

Pozostańmy jednak przy pierwszej grupie klientów, dla których stawki zostały z góry narzucone przez ustawodawcę. Kwestię tę reguluje Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego. Ustawodawca zastrzegł w nim obowiązek stosowania urzędowych kwot w wypadku tłumaczeń na żądanie sądu, prokuratura, policji oraz organów administracji publicznej. Wskazane w rozporządzeniu stawki obowiązują dla strony rozliczeniowej rozumianej jako 1125 znaków ze spacjami, a więc nieco inaczej aniżeli jest to w przypadku tłumaczeń zwykłych, przy których strona rozliczeniowa liczy najczęściej 1800, ewentualnie 1600 lub 1500 znaków ze spacjami. W obowiązującym od 2005 roku rozporządzeniu nie ma podziału stawek według poszczególnych grup języków, jak było to w poprzednim rozporządzeniu, za wyjątkiem wskazania odrębnych stawek dla języka angielskiego, niemieckiego i francuskiego. Podane wysokości wynagrodzenia za poszczególne rodzaje tłumaczeń i czynności wykonywanych przez tłumaczy przysięgłych biorą następnie pod uwagę ogólny podział języków na języki posługujące się alfabetem łacińskim praz niełacińskim lub ideogramami oraz kierunek tłumaczenia pisemnego, względnie specyfikę tłumaczonych tekstów, określając możliwość zastosowania wyższych o 25% stawek w przypadku tłumaczenia tekstów zawierających frazeologię i terminologię specjalistyczną, bądź dokumentów sporządzonych pismem odręcznym lub trudnych do odczytania.

 

Określone w rozporządzeniu stawki za tłumaczenia poświadczone są następujące:

1) za stronę tłumaczenia na język polski:

  1. a) z języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego i rosyjskiego – 23 zł,
  2. b) z innego języka europejskiego i z języka łacińskiego – 24,77 zł,
  3. c) z języka pozaeuropejskiego posługującego się alfabetem łacińskim – 30,07 zł,
  4. d) z języka pozaeuropejskiego posługującego się alfabetem niełacińskim lub ideogramami – 33,61 zł;

2) za stronę tłumaczenia z języka polskiego:

  1. a) na język angielski, niemiecki, francuski i rosyjski – 30,07 zł,
  2. b) na inny język europejski i na język łaciński – 35,38 zł,
  3. c) na język pozaeuropejski posługujący się alfabetem łacińskim – 40,69 zł,
  4. d) na język pozaeuropejski posługujący się alfabetem niełacińskim lub ideogramami – 49,54 zł.

2. Za sporządzenie tłumaczenia, na wniosek zlecającego, w dniu zlecenia oraz w postępowaniu przyspieszonym stawki określone w ust. 1 podwyższa się o 100%.

 

Podobne artykuły:

Tłumaczenia poświadczone z języka obcego na obcy

Certyfikaty poświadczające znajomość języków obcych

Rozliczenia tłumacza przysięgłego z wymiarem sprawiedliwości oraz organami administracji publicznej

W piśmie z dnia 15 lipca 2002 r. Departament Budżetu i Majątku Skarbu Państwa Ministerstwa Sprawiedliwości, przekazanym do sądów i prokuratur, zwrócił uwagę, że na instytucjach tych spoczywa obowiązek obliczenia oraz odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodów wykonywanych osobiście przez biegłych oraz przez tłumaczy przysięgłych, jeśli tłumaczenia zlecone zostały w postępowaniu sądowym lub dochodzeniowym za zlecenie sądu lub prokuratury. Wynika to z art. 13 pkt. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z powyższym dokumentem, przychody uzyskiwane przez tłumaczy przysięgłych są uznawane za przychody z art. 13 pkt. 6, nawet wówczas, jeśli jednocześnie uzyskują oni przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Osoby prowadzące działalność gospodarczą mogą bowiem wykonywać równocześnie tłumaczenia na rzecz sądów, policji i organów administracji publicznej i osiągać z tego tytułu przychody określone w art. 13 pkt. 6 ustawy. To stąd wynika obowiązek naliczenia i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych przez zleceniodawców. Do 15 marca roku następującego po danym roku podatkowym, sądy, prokuratury i organy administracji publicznej powinny przesłać tłumaczom przysięgłym, którzy w danym roku wykonali na ich potrzeby tłumaczenia, informacji PIT-8B, dostarczając ją jednocześnie do urzędu skarbowego właściwego dla miejsca zamieszkania tłumacza.

Dochody wykazane w deklaracji PIT-8B podlegają zbiorczemu rozliczeniu z dochodami tłumacza przysięgłego uzyskanymi z innych źródeł. Tłumacz przysięgły jest zatem zobowiązany do uwzględnienia ich w rocznym zeznaniu podatkowym składanym co roku do 30 kwietnia.

 

Źródło:

http://www.tepis.org.pl/pdf-doc/prawo/rozliczenia.pdf

 

 

Język ukraiński – język który dzieli

Ukraina zaledwie od dwudziestu lat jest państwem niepodległym, a konsekwencją długotrwałego pozostawania ziem ukraińskich w państwie rosyjskim, jest mieszany etnicznie charakter społeczeństwa. Ukrainę bardzo licznie zamieszkują Rosjanie oraz członkowie innych narodowości byłego Związku Radzieckiego.

Językiem urzędowym na Ukrainie, za wyjątkiem Krymu jest ukraiński. Niestety lata wpływów Rosji na politykę Ukrainy  doprowadziły do tego, że większość społeczeństwa mówi po rosyjsku.

W życiu codziennym ukraiński zajmuje drugie miejsce. Znacząca część Ukraińców posługuje się w życiu codziennym językiem rosyjskim. Choć ukraiński jest jedynym ustanowionym  językiem urzędowym to sprawa rusyfikacji na tych terenach jest szeroko zakorzeniona. Wprowadzona  przez Wiktora Janukowycza ustawa z 2012 roku, dzięki której język rosyjski został drugim oficjalnym językiem w południowo-wschodniej części Ukrainy, ma zarówno swoich zwolenników jak i przeciwników. Podejście do nowej ustawy nie jest jednolite. Niektórzy twierdzą że nacisk państwa na ustanowienie języka rosyjskiego jako języka urzędowego  podzieli kraj na wschód rosyjskojęzyczny i mówiący po ukraińsku zachód, czyli że zbliży państwo do Rosji. Według opozycji nowe prawo jest niepotrzebne, gdyż  na co dzień niczego nie zmienia.

Obecnie rosyjski zdecydowanie zdominował wschód Ukrainy z miastami takimi jak Donieck, Charków, Dniepropietrowsk jak również jest w powszechnym użyciu w autonomicznej Republice Krymu  i Odessie. Dominacja ta jest widoczna w mediach, urzędach czy nawet w sklepach.

Wg spisu powszechnego z  z 2001 roku, język rosyjski określiło mianem swojego ojczystego języka 14 273 000 obywateli Ukrainy, to jest 29,6% mieszkańców. Na tę liczbę składają się przede wszystkim etniczni Rosjanie (56% z tej liczby), ponadto językiem tym włada na co dzień pięć i pół miliona Ukraińców. Sondaże wskazują jednak, że język rosyjski jest używany znacznie częściej, niż by wynikało to z wyników spisu powszechnego. Badania Kiev International Sociology Institute pokazują, że języka rosyjskiego używa w domu około 43–46% mieszkańców Ukrainy, a więc nawet więcej, niż języka ukraińskiego. Ludność rosyjskojęzyczna stanowi zdecydowaną większość w kilku regionach.

Jednakże na zachodzie Ukrainy można zauważyć, iż nazwy ulic, wywieszki w sklepach, rozkłady jazdy pociągów, menu w restauracjach, reklamy, informacje w tramwajach i w metrze są wyłącznie w języku ukraińskim.

Pomimo wielu sprzeczności kulturowych i językowych Ukraińcy  zachowali  status języka ukraińskiego, mimo że większość społeczeństwa woli posługiwać się rosyjskim. Nie pozostaje nic innego jak nadzieja, że nowe władze Ukrainy  oraz dalsza sytuacja polityczna wzmocni ten język by nie trafił na listę zagrożonych wyginięciem.

Czytaj również:

 Czy język szwedzki jest zagrożony?

Język białoruski zagrożony wyginięciem

Które języki zginą w najbliższej przyszłości?