Język litewski a język łotewski

 

Język litewski i łotewski są jedynymi współcześnie używanymi językami bałtyckimi, czyli językami z grupy języków indoeuropejskich, którymi niegdyś posługiwały się plemiona Bałtów. Grupa języków bałtyckich była dawniej znacznie większa i zaliczały się do niej przykładowo również takie języki jak pruski, jaćwiński, kuroński czy język zemgalski. Język litewski jest obecnie uważany za  najbardziej archaiczny ze wszystkich żywych języków indoeuropejskich. Powszechny jest pogląd, że wśród wszystkich języków nowożytnych to właśnie język litewski jest najbliższy językowi protoindoeuropejskiemu. Jest zatem ciekawym polem do badań językoznawców zajmujących się historycznymi aspektami rozwoju języków i samych specjalistów od języka indoeuropejskiego.

Choć słuchając języka litewskiego i łotewskiego może się wydawać, że są to języki bardzo do siebie zbliżone, różnice pomiędzy nimi są dość znaczące.

Język łotewski, w odróżnieniu od języka litewskiego, ze względu na setki lat niemieckiego panowania na terenie Łotwy, znajdował się pod silnym wpływem języków germańskich. Oddziaływały również na niego wpływy ugrofińskie oraz słowiańskie, czego efektem są stosunkowo liczne innowacje gramatyczne i leksykalne nieobecne w języku litewskim. Słownictwo łotewskie wykazuje wiele zapożyczeń z języka niemieckiego, szwedzkiego czy rosyjskiego. Współcześnie – jak w przypadku większości języków – obserwowany jest również rosnący wpływ na niego języka angielskiego.

Na język litewski wpływ wywarły natomiast przede wszystkim języki sąsiadujących narodów słowiańskich, a więc język polski, białoruski i rosyjski, jednak w pierwszej połowie XX w., po odzyskaniu niepodległości przez Litwę, widoczna stała się tendencja do zastępowania slawizmów wyrazami rodzimymi. Różnice leksykalne występujące między językiem litewskim a łotewskim, będące wynikiem pozostawiania ich w przeszłości pod wpływem różnych grup językowych,  sprawiają, że litewski nie jest wzajemnie zrozumiały z językiem łotewskim. Odmienności między nimi są znaczne już w podstawowym słownictwie.

Litewski, jako język dość archaiczny w swojej budowie, posiada pewne cechy wspólne z sanskrytem. Oba te języki są dość archaiczne, stąd zachowało się w nich wiele pokrewnych lub podobnych słów. Podobieństwo między litewskim a sanskrytem nie wynika z pokrewieństwa tych języków, bowiem litewski należy do języków bałtosłowiańskich, a sanskryt do indoaryjskich, lecz wynika z tego, że oba te języki zachowały wiele elementów protoindoeuropejskich. Sanskryt jako języki liturgii, nie zmienił się od czasów jego stworzenia. Podobnie litewski, choć podlegał zmianom na skutek okoliczności historycznych i kulturowych, zmienił się w stosunkowo niewielkim stopniu.

Języki litewski oraz łotewski można studiować  między innymi na filologii bałtyckiej ze specjalnościami lituanistyka i lettonistyka na Wydziale Polonistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Uniwersytet Warszawski jest  jedną z dwóch uczelni w Polsce prowadzącą dwustopniowe studia w zakresie bałtystyki. Najważniejszą częścią programu na bałtystyce jest intensywna nauka od podstaw języka litewskiego oraz łotewskiego. Oprócz lektoratów językowych, studia obejmują zajęcia z zakresu literatury i historii Litwy i Łotwy, kultury tych krajów, a także zajęcia z zakresu językoznawstwa, teorii przekładu oraz metodyki nauczania języków obcych.

 Czytaj również:

Ciekawostki o języku litewskim

Język rumuński a inne języki romańskie

Podobieństwa między językami fińskim i estońskim

 

Język fiński nie jest językiem skandynawskim, jak powszechnie się uważa, ale należy do języków ugrofińskich z rodziny języków uralskich. Do tej samej grupy należą również język estoński i węgierski.

Językami najbliższymi fińskiemu są języki bałto-fińskie: estoński, karelski, wepski, liwski czy język iżorski. Użytkownicy języka fińskiego bez problemów rozumieją osoby mówiące po karelsku oraz, w ograniczonym zakresie, osoby posługujące się językiem estońskim. Warto też zaznaczyć, że fiński to jeden z najsilniejszych języków ugrofińskich – posiada status oficjalnego języka w Finlandii i w Unii Europejskiej i posługuje się nim prawie pięć milionów osób.

Język fiński i estoński należą do tej samej rodziny, naturalne jest zatem, że niektóre wyrazy przyjmują w obu językach podobne brzmienie. Jednak bardzo duża liczba estońskich wyrazów wygląda i brzmi zupełnie inaczej. Ogólnie mówiąc, podobieństwo między fińskim i estońskim jest  mniej więcej takie jak między mówionym językiem polskim i rosyjskim. Nie ma zatem możliwości, aby Fin w sposób swobodny mógł na każdy temat porozumieć się z osobą mówiącą po estońsku, choć zapewne będzie w stanie wychwycić pojedyncze, zrozumiałe dla siebie słowa.

Pod względem gramatycznym oba języki łączy wiele podobieństw. Języki fiński i estoński mają dużą liczbę przypadków. W fińskim występuje ich 15 i są to tzw. przypadki przymiotnikowe, w estońskim jest ich 14.

Fińskie przypadki dzielą się na gramatyczne (mające podobne funkcje do polskich), lokalne (określające relacje miejsca w stosunku do desygnatu), abstrakcyjne (określające stany i ich przemiany) oraz tzw. przypadki marginalne. Oprócz tych 15 przypadków przymiotnikowych wyróżnia się czasami dalszych 12 przypadków przysłówkowych, które są również w większości nieproduktywne (z drugiej strony ich skostniałe formy występują w języku bardzo często). W języku estońskim najważniejsze są pierwsze trzy przypadki: mianownik, dopełniacz i biernik. Kolejne 11 przypadków tworzy się poprzez dodawanie końcówek do dopełniacza, który jest nieregularny – każdego rzeczownika należy więc nauczyć się na pamięć z jego 3 pierwszymi przypadkami. Wśród tych 14 przypadków w języku estońskim znajduje się aż  6 miejscowników, które odnoszą się do różnych relacji 1) zewnętrznych (coś NA czymś) i 2) wewnętrznych (coś W czymś), zaś każda relacja dzieli się na prostą potrójną strukturę rzeczywistości (skądś, w czymś/na czymś, dokądś).

Jeśli chodzi o wymowę, z punktu widzenia Polaka, wymowa słów  w języku fińskim nie powinna stanowić problemu. Po fińsku czyta się tak samo jak się piszę, a akcent zawsze pada na pierwszą sylabę. Sprawa podobnie wygląda w języku estońskim.

W obu językach nie występują rodzajniki, nie występuje również podział na czasowniki dokonane i niedokonane. Niezależnie od tych uproszczeń, oba języki są uznawane za języki o wysokim stopniu skomplikowania. Język estoński został nawet umieszczony przez Foreign Service Institute of Departamentu Stanu USA w pierwszej piątce najtrudniejszych języków świata, po japońskim, chińskim (mandaryńskim i kantońskim) oraz koreańskim, na opanowanie których potrzeba około 2,2 tys. godzin nauki. Szacuje się, że aby w stopniu wystarczającym do swobodnej komunikacji posługiwać się językiem estońskim, na jego  naukę należy poświęcić około 1,1 tys. godzin

Źródło: Wikipedia

Czytaj również:

Ciekawostki o języku litewskim

Język rumuński a inne języki romańskie

Język czeski a język słowacki

Dwujęzyczność przepustką do lepszego świata

 

„Tyle razy jesteś człowiekiem, ile znasz języków” – słowa te przypisywane J.W. Goethemu najlepiej obrazują to jak znajomość języków może wzbogacić nasze życie i naszą osobowość.

Używając terminu „osoba dwujęzyczna” mamy na myśli osobę posługującą się dwoma językami z biegłością charakterystyczną dla rodzimych użytkowników języka. Dwujęzyczność wynika często z pochodzenia z rodzin mieszanych narodowo lub z rodzin, w których członkowie posługują się kilkoma językami równocześnie, ale nie tylko.

Jeszcze do niedawna można było usłyszeć wiele negatywnych opinii na temat dwujęzycznego wychowywania dzieci, które miało odbijać się negatywnie na umiejętnościach językowych zwłaszcza dzieci najmłodszych. Pogląd ten szybko jednak został zarzucony, od czasu gdy wszystkie badania naukowe zaczęły potwierdzać, że jest wprost przeciwnie. Jak wszyscy wiemy, dzieci uczą się języków szybko i łatwo, jeśli tylko mają ku temu sprzyjające okoliczności. Dzieci stają się dwujęzyczne w sposób naturalny, gdy od najwcześniejszych lat, a najlepiej od urodzenia, mają kontakt z dwoma językami. Warto zaznaczyć, że jeżeli kontakt z drugim językiem następuje w środowisku domowym, zdaniem większości językoznawców, proces przyswajania drugiego języka przebiega podobnie jak w przypadku nabywania języka pierwszego. Mamy w tym przypadku do czynienia z dwujęzycznością rodzinną, której efekty w postaci rozumienia i przyswojenia sobie obu języków są dość szybkie, w przeciwieństwie do tzw. dwujęzyczności kulturowej, gdzie kontakt z drugim językiem następuje wyłącznie poprzez kontakty z otoczeniem. Z takim rozumieniem dwujęzyczności mamy na przykład do czynienia w przypadku imigrantów, mających kontakt z drugim językiem nie w rodzinie, ale w szerzej rozumianym środowisku.

Przyswojenie sobie dwóch języków przez dziecko w rodzinie stanowiącej małżeństwo mieszane, a więc w której każde z rodziców ma inną przynależność narodowo-kulturową, uważane jest za trudniejsze od sytuacji imigracji rodziców. W przypadku tym wiele zależy od postawy rodziców i chęci wykorzystania swojej dwujęzyczności. Pomocna może być tu wiedza na temat przyswajania języków przez dziecko, ale też postawa akceptacji wobec kultury współmałżonka i istniejących różnic kulturowych. Specjaliści i badacze dwujęzyczności zalecają na przykład w sytuacji, w której rodzice posługują się dwoma językami,  stosowanie strategii jedna osoba – jeden język. Słuszność takiego podejścia wynika z przeprowadzonych badań. I tak, na przykład w przeprowadzanych we Francji badaniach Hélot aż trzy czwarte rodziców, których dzieci były dwujęzyczne, stosowało tę strategię. Gdy zaś rodzice pozostawiali sprawę dwujęzyczności dziecka spontanicznym zachowaniom językowym, u dziecka szybko zaczął  przeważać język otoczenia.

Odmienność podanych perspektyw dwujęzyczności (a więc istnienie dwujęzyczności rodzinnej i kulturowej) nie wyklucza możliwości wyciągnięcia ogólnych wniosków na temat dwujęzycznego wychowania. Korzyści z biegłej znajomości dwóch języków są bowiem niezaprzeczalnie ogromne.

W ostatnich latach naukowcy stworzyli cały katalog korzyści, jakie wiążą się z dwujęzycznością. Posługiwanie się na co dzień dwoma językami usprawnia funkcjonowanie poznawcze – ćwiczy nie tylko umiejętności językowe, ale również uwagę i elastyczność myślenia. Badania pokazują, że takie pozajęzykowe korzyści przynosi nie tylko posługiwanie się dwoma kompletnie różnymi językami, ale również językami zbliżonymi do siebie, pochodzącymi z tej samej rodziny. Udowodniono także, że jednoczesne posługiwanie się dwoma językami w znacznym stopniu poprawia koncentrację, poszerza w znaczny sposób możliwości poznawcze i ułatwia odnalezienie się w różnych środowiskach kulturowych. Dwujęzyczność rodzinna pozwala na bardziej harmonijny rozwój dziecka. Jest to tym bardziej widoczne, że nagłe pozbawienie dziecka kontaktu z jednym z języków (np. w wyniku rozwodu rodziców), może doprowadzić do zaburzeń rozwojowych.

W dzisiejszych czasach znajomość  języka obcego jest przepustką do lepszego świata, zwłaszcza, jeśli językiem tym posługujemy się od dziecka, w sposób biegły. Zalety dwujęzyczności wcale nie kończą się jednak na „technicznym” opanowaniu języka. Język bowiem i jego naturalne poznanie, zawiera w sobie również zawsze wiedzę na temat szerokiego kontekstu – na temat kultury drugiego kraju, obyczajów jego mieszkańców, a taka wiedza może okazać się bardzo pożądana w przyszłym środowisku zawodowym.

Na koniec kilka cytatów potwierdzających zalety dwujęzyczności:

 

Gra­nice mo­jego języ­ka są gra­nica­mi mo­jego świata.” – Ludwig Wittgenstein

“Znać inny język to jak posiadać drugą duszę.”Charlemagne

“Jeden język ustawia Cię w korytarzu życia. Dwa języki otwierają każde drzwi po drodze.” – Frank Smith

 

Źródła:

Naturalna dwujęzyczność czyli o dwujęzycznym wychowaniu dzieci, Krystyna Wróblewska-Pawlak

Czytaj również:

Czy łatwiej uczyć się podobnych języków, czy zupełnie odmiennych?

Nauka języka słowackiego przez Internet

 

 

 

 

 

 

 

Czy język migowy jest uniwersalny na całym świecie ?

 

Językiem migowym nazywamy język  wizualno-przestrzenny  używany przez Głuchych, służący do porozumiewania się bez użycia narządu słuchu. Na wstępie chcemy zaznaczyć, że zapis wyrazu „Głusi” wielką literą, jak również sam dobór tego słowa nie są przypadkowe. Choć osoby słyszące odbierają słowo „niesłyszący” jako neutralne, sami Głusi wolą być postrzegani i opisywani przez pryzmat tego, jacy są, a nie tego jacy Nie są. Środowisko to zatem wyraźnie nie chce być określane jako  osoby NIE słyszące,  podobnie jak Polacy nie chcieliby być nazywani NIE-Niemcami, czy mężczyźni – NIE-kobietami. Wielka litera w słowie Głuchy wskazywać ma też na takie pojęcie głuchoty, w którym jest ona wyznacznikiem tożsamości kulturowo-językowej, nie zaś stygmatyzującej niepełnosprawności.

Na świecie nie ma jednego uniwersalnego języka, który obowiązywałby i byłby rozumiany wszędzie. Tam gdzie mówi się innym językiem fonicznym, inny jest również język migowy. Języki migowe bowiem – podobnie jak w przypadku standardowych języków „dźwiękowych”  powstawały na całym świecie w sposób naturalny i całkowicie od siebie niezależny. Co więcej, język migowy na terytorium jednego kraju lub obszaru języka fonicznego może być zróżnicowany, również w zależności od obszarów dialektów, na których jest używany, np. w obszarze niemieckojęzycznym istnieją różne języki migowe: wariant niemiecki, austriacki, czy szwajcarski, a tylko w samej Szwajcarii wyróżnia się aż kilka odrębnych dialektów języka migowego. Szacuje się, że na całym świecie języków migowych jest około dwustu.

Podobnie jak w językach mówionych, również w językach migowych istnieją „rodziny języków”, które wzajemnie się przenikają. W ich ramach poszczególne języki migowe wykazują wzajemne podobieństwa, co ułatwia komunikowanie się za ich pomocą użytkowników różnych języków tej samej rodziny, (np. niemiecki język migowy jest zbliżony do języka austriackiego).

 

Mimo tego że w każdym kraju Głusi mają swój własny, odrębny  język, istnieją również dwa międzynarodowe języki migowe, do których zalicza się:

  1. GESTUNO –„migowy” odpowiednik języka esperanto, oficjalny język Światowej Federacji Głuchych, stosowany wszędzie, w przeciwieństwie do mówionego/pisanego esperanto. Język ten jest używany w trakcie oficjalnych spotkań, konferencji, seminariów czy zawodów sportowych.
  1. ASL – polecany do nauczenia się w celu nawiązania swobodnych kontaktów na świecie. Tak jak ludzie uczą się angielskiego, aby móc porozumieć się na całym świecie, Głusi uczą się ASL – Amerykańskiego Języka Migowego.

 

Żaden z nich nie jest jednak w stanie do końca przełamać barier występujących przy komunikowaniu się ze sobą Głuchych pochodzących z różnych części świata.

 

 

Ciekawostki o języku litewskim

Język litewskich jest jednym z dwóch (obok łotewskiego) języków bałtyckich, które przetrwały do dnia dzisiejszego. Jako odrębny język z zespołu wschodniobałtyckiego języków bałtyckich zaczął się rozwijać w VII wieku, forma pisana języka litewskiego pojawiła się jednak dopiero około XVI wieku, kiedy to zaczęły ukazywać się pierwsze dokumenty w tym języku. Współczesna forma języka litewskiego ukształtowała się zaś dopiero na przełomie XIX i XX wieku.

Oto niektóre z ciekawych faktów dotyczących tego języka:

  • Język litewski jest uważany za najbardziej archaiczny ze wszystkich żywych języków indoeuropejskich. Znany francuski językoznawca Antoine Meillet powiedział: „Każdy, kto chce usłyszeć, jak mówili indoeuropejczycy, powinien przyjść i posłuchać litewskiego chłopa”.
  • W języku litewskim niemalże nie występują mocne przekleństwa. W roli przekleństw używa się takich wyrazów jak na przykład „rupūžė” (ropucha). Zamiast litewskich słów, często używane są też przekleństwa po angielsku bądź rosyjsku.
  • Forma kobiecego nazwiska może wskazywać czy kobieta jest zamężna, czy nie, przy czym zasada ta nie dotyczy nazwisk mężczyzn.

Kobiety niezamężne mają nazwiska zakończone na aitė, iūtė oraz ytė, zaś nazwiska kobiet zamężnych zawsze kończą się na ienė. Ostatnio popularna stała się również końcówka ė, która dotyczy zarówno kobiet zamężnych, jak i niezamężnych, nie jest to jednak forma używana powszechnie.

  • Język litewski wykazuje wiele podobieństw do sanskrytu. Podobieństwa miedzy nimi wynikają z tego, że oba języki są dość archaiczne – sanskryt nie zmienił się od czasu jego powstania, a również w litewskim trwające przez wieki modyfikacje języka nie doprowadziły do dużych zmian.
  • Język litewski posiada mnóstwo przyrostków zdrabniająco-afektywnych, jest w nim zatem wiele ekspresywnych, czułych form słownych. Przykładem mogą być zdrobnienia słowa „dziecko” („vaikas”), które są następujące: „vaikelis”, „vaikiukas”, „vaikeliukas”, „vaikelėlis”, „vaikužėlis”, „vaikučiukas”.
  • Litewski wykazuje znaczne zróżnicowanie jeśli chodzi o dialekty. Obrazuje je poniższa grafika:

 

  • W języku litewskim zachowało się bardzo stare słownictwo. Państwowa Komisja Języka Litewskiego, między innymi, stoi na straży języka, aby nie został przeładowany zbyt dużą liczbą obcych słów. Komisja ta zarządza używaniem języka w firmach, agencjach, instytucjach oraz w mediach na terenie Litwy. Gdy tylko jest to możliwe, próbuje się tworzyć nowe słowa zamiast je zapożyczać. Niezależnie od tego, w ostatnich czasach, podobnie jak w przypadku wielu innych języków europejskich, dostrzegalny jest istotny wpływ na litewski języka angielskiego oraz zapożyczanie z niego wielu słów.

Certyfikaty poświadczające znajomość języków obcych

 

 

Posiadanie certyfikatu potwierdzającego znajomość języka obcego staje się często koniecznością. Osoby ubiegające się o pracę, w której konieczne jest posługiwanie się językiem obcym czy zamierzające związać swoją przyszłość zawodową z zagranicą, ale również osoby pozostające w kraju, muszą nie tylko posługiwać się danym językiem, ale coraz częściej móc udokumentować, że ich znajomość języka jest na odpowiednim poziomie.  Pracownicy działów HR odpowiedzialni za rekrutację pracowników przy naborze przeprowadzają zwykle własne sprawdziany poziomu znajomości języków. Mogą one polegać na przeprowadzeniu z kandydatem rozmowy w danym języku lub na przykład na zleceniu kandydatowi do pracy przetłumaczenia pisma od zagranicznego kontrahenta czy napisania odpowiedzi na jakieś pismo. Niektóre firmy bazują natomiast na okazanym przez kandydata certyfikacie potwierdzającym znajomość języka obcego na odpowiednim poziomie.

Poniżej zamieszczamy informacje na temat najbardziej popularnych certyfikatów międzynarodowych dotyczących języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego i hiszpańskiego.

JĘZYK ANGIELSKI

FCE – First Certificate in English

FCE to najpopularniejszy w Polsce egzamin z języka angielskiego potwierdzający znajomość tego języka na poziomie średnio zaawansowanym. Certyfikat ten honorowany jest między innymi przez Urząd Służby Cywilnej oraz Ministerstwo Edukacji Narodowej (MEN) jako udokumentowanie wymaganych przez te jednostki umiejętności językowych. Certyfikat jest wydawany bezterminowo przez University of Cambridge Local Examinations Syndicate, na podstawie testu złożonego z pięciu części:   Reading – czytanie ze zrozumieniem, Writing – pisanie, Use of English – test gramatyczny z zastosowania struktur językowych,  Listening – słuchanie, Speaking – mówienie.

CAE – Certificate in Advanced English

CAE jest certyfikatem poświadczającym średniozaawansowane umiejętności we władaniu językiem angielskim. Certyfikat ten jest uznawany i respektowany na całym świecie, honorowany przez MEN, a także Urząd Służby Cywilnej. Certyfikat jest ważny bezterminowo.

CPE – Certificate of Proficiency in English

 CPE jest certyfikatem poświadczającym znajomość języka angielskiego na poziomie zaawansowanym, certyfikat jest uznawany i respektowany na całym świecie, honorowany przez polskie Ministerstwo Edukacji Narodowej i urzędy służby cywilnej. CPE jest szeroko uznawany w handlu i przemyśle w Europie, jak również na całym świecie. CPE jest jednocześnie certyfikatem spełniającym wymagania językowe stawiane przez większość anglojęzycznych Uniwersytetów i instytucji edukacyjnych przy procesie rekrutacji studentów. Certyfikat ten jest ważny bezterminowo.

Posiadanie certyfikatu CPE pozwala zwykle na automatyczne zaliczenie lektoratu na studiach oraz umożliwia podjęcie nauki na angielskojęzycznych uczelniach.

 

Certyfikat TOEIC® – to wynik egzaminu zwanego Test Of English for International Communication, egzaminu stworzonego przez ETS (Educational Testing Service), którego celem jest ocena poziomu znajomości języka angielskiego przy porozumiewaniu się w kontaktach biznesowych. TOEIC jest egzaminem diagnostycznym, którego wynik jest podawany w punktach, na skali 10-990 punktów. Poziom umiejętności językowych wskazuje liczba uzyskanych punktów. Wynik egzaminu na poziomie powyżej 750 punktów może być warunkiem podjęcia pracy w zagranicznych oddziałach polskich firm międzynarodowych czy decydować o przyjęcie na stanowiska pracy w polskich urzędach państwowych.

Certyfikat TOEFL®- to wynik egzaminu sprawdzającego biegłość posługiwania się językiem angielskim u osób, dla których nie jest to język ojczysty. Certyfikat ten powstał z myślą o studentach ubiegających się o przyjęcie na studia na całym świecie i dlatego mierzy umiejętności posługiwania się językiem angielskim w kontekście akademickim.

JĘZYK NIEMIECKI

Zertifikat Deutsch (Goethe-Zertifikat B1)

Certyfikat ten uznawany jest w Niemczech i w wielu innych krajach. Zdanie egzaminu świadczy o solidnych podstawach znajomości języka i umożliwia poprawne porozumiewanie się we wszystkich ważnych sytuacjach życiowych. Osoba z tym certyfikatem opanowała około 2 tys. słów i najważniejsze struktury gramatyczne języka niemieckiego.

ZentraleMittelstufenprüfung (Goethe-Zertifikat C1)

Certyfikat poświadcza zaawansowaną znajomość języka niemieckiego umożliwiającą swobodne komunikowanie się w mowie i piśmie oraz wyrażanie swoich poglądów w życiu prywatnym oraz zawodowym. Certyfikat ten jest honorowany przez niektóre uczelnie w Niemczech i zwalnia z egzaminu wstępnego z języka niemieckiego. W Polsce certyfikat ten uprawnia nauczycieli do nauczania języka niemieckiego w klasach 1-3 szkół podstawowych.

JĘZYK FRANCUSKI:

Diplômed’étudesen langue française

DELF (Diplômed’études en languefrançaise) to oficjalny międzynarodowy certyfikat języka francuskiego ustanowiony przez francuskie Ministerstwo Edukacji Narodowej. Jest uznawany na całym świecie i ważny bezterminowo. Poświadcza umiejętności kandydata w zakresie znajomości języka francuskiego w mowie i w piśmie.

Diplômeapprofondi de languefrançaise

Certyfikat DALF zwalnia z egzaminów z języka francuskiego przy ubieganiu się o przyjęcie na wyższe uczelnie we Francji.

JĘZYK HISZPAŃSKI 

NivelInicial

NivelInicial (dawniej CertificadoInicial de Espanol) jest certyfikatem dokumentującym znajomość tego języka w stopniu podstawowym. Egzamin na tym poziomie jest bardzo prosty. Jako formalne potwierdzenie pełnej znajomości języka hiszpańskiego, w Polsce uznawane są tylko certyfikaty z dwóch kolejnych poziomów.

NivelIntermedio

NivelIntermedio (dawniej DiplomaBásico de Espanol) jest certyfikatem dokumentującym znajomość języka hiszpańskiego w stopniu komunikatywnym, podobnym do wymaganego na poziomie FCE w języku angielskim.

Nivel Superior

Nivel Superior (dawniej Diploma Superior de Espanol) jest certyfikatem na poziomie zaawansowanym. Dokumentuje znajomość również specjalistycznego słownictwa, jak również znajomość hiszpańskiej kultury i obyczajów.

 

Czytaj również:

Nauka języków krajów skandynawskich przepustką do sukcesu

Letnia szkoła języka czeskiego nie tylko dla bohemistów

Czy łatwiej uczyć się podobnych języków, czy zupełnie odmiennych?