Tłumaczenia i tłumacze – historia zawodu tłumacza

Tłumacze od wieków pełnili ważną rolę w komunikacji międzyludzkiej, pełniąc funkcję łączników między różnymi narodami i różnymi środowiskami kulturowymi.  Z uwagi na posiadane kompetencje byli często osobami blisko związanymi z władcami poszczególnych krajów, albo wpływowymi osobami, choć ich rola przed wiekami rzadko była doceniana. Nie będzie jednak przesadą stwierdzenie, że bez tłumaczy i tłumaczeń nie byłoby z pewnością postępu technologicznego, rozwinięcia sieci handlowej czy międzynarodowej dyplomacji.

W obecnych czasach, globalizacji  i świadomości ludzi dotyczącej pożyteczności posługiwania się różnymi językami, potwierdzonej dążeniami do uzyskania przynajmniej komunikatywnej znajomości choć jednego języka obcego, popyt na tłumaczy jest nadal ogromny. Sprzyja mu zresztą rozwój i wzrost rangi organizacji międzynarodowych, które nie mogą na co dzień obejść się bez usług tłumaczeniowych. Tłumaczenia są też jednym z kluczowych elementów rynku lokalizacyjnego, a więc są składową procesu sprzedaży wielu usług czy produktów.

W przeszłości jednak zawód tłumacza nie był zbyt popularny. Przed wiekami był zarezerwowany wyłącznie dla wybranych osób, które wyróżniały się predyspozycjami i posługiwały się dwoma lub więcej językami. Jako pierwsze pojawiły się tłumaczenia ustne, które poprzedziły pojawienie się tłumaczeń pisemnych. Pierwsze określenia „tłumacza” odnosiły się właśnie do osób zajmujących się tłumaczeniami ustnymi. Po angielsku był to ‘interpreter’, po francusku ‘interprete’. Do wieku XVI we Francji tłumacza ustnego określano mianem ‘truchement’. W wieku IV w Anglii weszło do użycia określenie tłumacza zajmującego się tłumaczeniami tekstów – ‘translateur’. Do dnia dzisiejszego w niektórych językach, na przykład a angielskim, francuskim czy niemieckim istnieje  odrębny termin na określenie tłumacza ustnego oraz osobny na określenia tłumacza pisemnego. Rozróżnienia tego nie ma w języku polskim, choć również używa się obok ogólnego terminu ‘tłumacz’ bardziej sprecyzowanych określeń, jak na przykład ‘tłumacz kabinowy’, ‘tłumacz tekstowy’ czy ‘tłumacz literacki’.

Pierwsze znane w historii formy tłumaczeń nazywane są tzw. „tłumaczeniami dosłownymi”. Istotą takich tłumaczeń było przełożenie tekstu lub wypowiedzi dokładnie słowo po słowie, w sposób jak najbardziej dokładny. Szybko jednak zwrócono uwagę, że takie podejście do tłumaczeń może powodować zniekształcenie przekazu w tłumaczeniu, co podkreślał już Cyceron, mówiąc, że „słowo w jednym języku piękne, w drugim szpetnym jest, w jednym strasznym, a w drugim nie strasznym, w jednym języku słowo ku szacunkowi, a w drugim ku nieszacowne, a i imię męskie w jednym, żeńskim jest w drugim...” Również święty Hieronim, obecnie uważany na patronów tłumaczy, zwracał uwagę, że przekład dosłowny może prowadzić do nonsensów – „Non verbum e verbo, sedsensumexprimere sensu” (nie słowo ze słowa, ale znaczenie ze znaczenia).

Zniekształceniu przekazywanych w tłumaczeniach komunikatów miały zapobiec tzw. „tłumaczenia znaczeniowe”. Miały one oddawać sens tłumaczonego tekstu, a nie znaczenie poszczególnych wyrazów. Takie podejście do tłumaczeń było z pewnością zbliżone do naszego obecnego pojmowania istoty tłumaczeń. „Tłumaczenia znaczeniowe” nie wyparły jednak do końca „tłumaczeń dosłownych”, gdyż te ostatnie nadal były stosowane, choćby w odniesieniu do tekstów religijnych.

W okresie renesansu, tłumaczenia zaczęły stawać się bardziej powszechne, co wiązało się też ze stopniowych odchodzeniem od łaciny. W okresie pojawiły się w Europie liczne nowe przekłady, a charakterystyczną jego cechą była ciągle rozbieżność w poglądach czy należy tłumaczyć wiernie, czy też można zachować swobodę w tłumaczeniu. Pierwszy z poglądów odnosił się zwykle do tłumaczeń tekstów biblijnych i teologicznych, drugi (swobodne podejście do przekładów) cechował podejście do tłumaczeń tekstów literackich, poetyckich, zawierających elementy ważne dla konkretnej kultury, w których dzieła te powstały i troski o ich przeniesienie do kultury języka docelowego.

W okresie późniejszym przewagę uzyskiwało stopniowe bardziej swobodne podejście do kwestii tłumaczeń. Między innymi John Dryden stał się zwolennikiem tzw. zasady luźnej parafrazy. W XVII wieku swoboda ta stała się wzorcem do naśladowania w całej Europie.

Wiek XVIII był okresem ogromnego zainteresowania teorią przekładu. To z tego czasu pochodzą znane sentencje dotyczące sztuki przekładu, między innymi słowa Woltera: „tłumaczenia są jak kobiety, jeśli wierne, to niepiękne, jeśli piękne, to niewierne” czy Monteskiusza: „tłumacz odtwarza tylko zwłoki, nie przywracając im życia”. W całej Europie w okresie tym przeważało właśnie takie podejście do kwestii tłumaczeń. Wiek XIX to okres przekładu adekwatnego, do dzisiaj stosowanego przez wielu tłumaczy. Jego istotą miało być tłumaczenie z zachowaniem jedności formy i treści oraz wierności z oryginałem.

Na gruncie polskim, większość teoretyków przekładu była zdania, że przekład powinien zachować swobodność, a nie opierać się sztywno na wierności i ścisłości z oryginałem.  Wśród znanych Polaków, którzy poświęcili się również przekładom jest Jan Kochanowski, Adam Mickiewicz czy Tadeusz Boy-Żeleński.

Po II wojnie światowej powiło się wiele opracować dotyczących teorii przekładu, nadal jednak w dziedzinie tej opinie naukowców i językoznawców są podzielone.

Obecnie, pomimo globalizacji i powszechnego nauczania języków, zawód tłumacza  jest wciąż potrzebny i wydaje się, że w bliskiej przeszłości nie zmieni tego nawet postępujących rozwój tłumaczeń automatycznych (maszynowych), którym daleko wciąż do prawdziwego przekładu, ujmującego nie tylko tłumaczenie poszczególnych słów, ale właśnie istotę całego przekazu.

Zajrzyj również do:

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część II

Co wpływa na wysokość ceny przy tłumaczeniu strony internetowej ?

W dzisiejszych czasach Internet stał się podstawowym narzędziem pracy wielu ludzi, miejscem spotkań przyjaciół, a jednocześnie przestrzenią, w której odbywają się licytacje, przetargi,  gdzie krążą coraz bardziej wyszukane nowości techniczne, gdzie rodzą się nowe możliwości. Codziennie w Internecie umieszczaną są nowe strony internetowe, których celem jest przyciągnięcie potencjalnych klientów i zachęcenie do skorzystania z usług lub produktów, które ktoś oferuje.

Trudno już dzisiaj wyobrazić sobie działanie jakiejkolwiek firmy bez jej prowadzenia również w środowisku internetowym. Stąd pojawia się konieczność tłumaczenia stron internetowych, przede wszystkim po to by dotrzeć do jak największej liczby odbiorców i pozyskać zagranicznych klientów.

Z uwagi na zróżnicowanie specyfiki stron internetowych oraz bardzo szerokie spektrum możliwych odmian języka specjalistycznego, szczegółowa wycena tłumaczenia stron internetowych będzie zawsze dostosowywana do klienta i wykonywana indywidualnie. Cena tłumaczenia stron internetowych jest zależna od kilku podstawowych czynników. Najważniejsze z nich dotyczą wycen tłumaczeń pisemnych każdego innego rodzaju.

Termin wykonania tłumaczenia

Podstawową kwestią jest czas na wykonanie tłumaczenia. Jeżeli klient życzy sobie, aby tłumaczenie strony internetowej zostało przygotowane w ciągu kilku dni, musi liczyć się z wyższymi kosztami tej usługi. Jeżeli kładziony jest nacisk na szybkość i zarazem poprawność wykonania usługi,  a na tym powinno zależeć zarówno klientowi, jak i wykonawcy, wówczas cena zawsze okaże się wyższa.

 

Obszerność tekstów na stronie

Kolejnym ważnym aspektem przy wykonywaniu wyceny tłumaczenia jest ilość tekstów, które należy przetłumaczyć dla poprawnego działania strony. Ważna jest przy tym również tematyka tekstów. Stawka za tłumaczenia specjalistyczne, na przykład o tematyce technicznej będzie zawsze wyższa. Tłumacz dokonujący przekładu słownictwa medycznego lub technicznego musi posiadać dużo większą wiedzę z zakresu słownictwa i specjalistycznej terminologii, co znaczy, że musi mieć przynajmniej ogólną wiedzę z danej dziedziny i rozumieć stosowane słownictwo. Jeżeli tłumaczenia podejmie się osoba nie mająca doświadczenia w tym zakresie, może spowodować wiele błędów, co może zaburzyć wizerunek naszego produktu lub oferowanej usługi.

Wybór języka docelowego

Na cenę tłumaczenia duży wpływ ma również wybór języka. Jeżeli tłumaczenie ma być na któryś z języków europejskich, na przykład niemiecki czy angielski to cena jest realnie niska. Sprawa komplikuje się przy wyborze języka mniej popularnego na przykład z grupy języków azjatyckich. Koszty są wyższe ze względu na niszowy język, ale również ze względu na konieczną zmianę czcionki i dopasowanie jej do strony.

Gwarancja wysokiej jakości tłumaczenia

Tłumaczenia stron internetowych są tłumaczeniami przeznaczonymi do publikacji. Choć nie zostaną – jak w przypadku innych publikacji – wydrukowane w formie książek, reklam lub innych materiałów, ich umieszczenie w Internecie sprawi, że staną się dostępne bardzo szerokiemu kręgowi odbiorców. W takiej sytuacji nie można pozwolić sobie na to, aby tłumaczenia zawierały jakiekolwiek błędy. Warto zatem, aby każde tłumaczenie trafiające do sieci przeszło gruntowną weryfikację, w tym ze strony native speakera. Zagwarantuje to  nie tylko pełną poprawność językową tłumaczenia, ale również wyrażenie przekazywanych treści w duchu języka docelowego. Niejednokrotnie to właśnie jakość tłumaczenia strony internetowej może zaważyć na powodzeniu lub jego braku w kontaktach handlowych z zagranicznymi kontrahentami, a za to warto zapłacić więcej.

Pozostałe czynniki mające wpływ na koszt tłumaczenia stron internetowych

Dodatkowo do kosztów mających wpływ na wysokość ceny za tłumaczenie strony internetowej mogą wchodzić koszty obróbki graficznej i dopasowania przetłumaczonych treści do warunków technicznych narzuconych przez twórcę strony. Często zdarza się tak, że te same frazy w języku źródłowym i docelowym mogą różnić się długością, przez co może pojawić się problem z właściwym rozmieszczeniem ich na stronie, tak aby pasowały do grafiki.

Wpływ na cenę tłumaczenia może mieć wreszcie najbardziej prozaiczna kwestia – czasochłonnej wyceny tłumaczenia oraz technicznego aspektu wykonania samego przekładu. Jeżeli przy zlecaniu wyceny  tłumaczenia strony internetowej podajemy jedynie jej adres, a nie jesteśmy w stanie przesłać całości tekstów, jakie znajdują się na stronie i wszystkich podstronach, musimy mieć świadomość, że przygotowanie wyceny tłumaczenia strony internetowej będzie w tym przypadku bardzo czasochłonne, a to może przełożyć się na ostateczną cenę usługi. Warto zatem zawsze postarać się o przygotowanie pliku zawierającego całość tekstów ze strony, zwłaszcza, że przygotowując go we własnym zakresie mamy pewność, że tłumaczenie uwzględni wszystkie elementy wyświetlane na stronie. Przekazując teksty, a nie podając samego  adresu strony, mamy też pewność, że nie pominiemy różnych ważnych elementów strony, które nie są wyświetlane, a które są ważne dla jej poprawnego działania z perspektywy innych wersji językowych.

Czytaj również;

Jak ułatwić sobie pracę z programem Microsoft Word – skróty klawiaturowe w programie Microsoft Word dla systemu Windows

Wyszukiwarka Google w pracy tłumacza

 

Dlaczego stawka za tłumaczenie ekspresowe jest tak wysoka ?

 

Tempo dzisiejszego życia, konieczność dotrzymywania terminów nie tylko wobec klientów, ale również instytucji publicznych, powoduje, że klienci coraz częściej decydują się na tłumaczenia ekspresowe. 

Tłumaczenia ekspresowe, czyli takie, których przygotowanie następuje w szczególnie krótkim czasie są bardziej kosztowne niż  wykonywane w czasie standardowym.

Czym dokładniej jest tłumaczenie ekspresowe? Nie ma tutaj jednej prostej odpowiedzi.  Dla jednego biura tłumaczeń oznacza ono na przykład 20 stron w ciągu 24 godzin, dla drugiego nawet 100. A według jeszcze innego, tłumaczenie ekspresowe to tłumaczenie gotowe tego samego dnia. Wszystko zależy od wielkości tłumaczonego tekstu, jego tematyki, liczby zaangażowanych tłumaczy, konieczności użycia słownictwa specjalistycznego i wielu innych czynników. Jak łatwo się domyślić, wyższa cena jest również podyktowana większym nakładem pracy. Zdarza się, że do jednego większego zlecenia biuro tłumaczeń musi zaangażować większą liczbę tłumaczy i przeorganizować własną pracę, w momencie kiedy to właśnie tekst ekspresowy staje się najważniejszy. Dodatkowo dochodzą jeszcze takie warunki do spełnienia jak dobrze współpracująca ze sobą grupa tłumaczy i – co najważniejsze – konieczność zaangażowania dodatkowego korektora do koordynacji i ostatecznego skorygowania końcowej wersji tłumaczenia.

Nie tylko objętość tekstu ma znaczenie

Wykonanie tłumaczenia sporego objętościowo tekstu w krótkim czasie przez grupę tłumaczy w praktyce dotyczy najczęściej tylko najpopularniejszych języków. Trudno wymagać, aby jakiekolwiek biuro zatrudniało  na przykład 4 tłumaczy języka szwedzkiego, w dodatku każdego ze specjalizacją np. w budownictwie. Jeśli już tak się zdarzy, z pewnością za usługę taką będziemy musieli zapłacić znacznie więcej. W wielu wypadkach możemy też spotkać się z odmową wykonania tłumaczenia w trybie ekspresowym, co może – wbrew naszym odczuciom – świadczyć o poważnym podejściu do tematu ze strony biura, które odmawia wykonania usługi ze względu na realne przesłanki stanowiące przeszkodę do tego by rzetelnie wykonać tłumaczenie.

Ryzyko związane z tłumaczeniami ekspresowymi

Żaden specjalista z dowolnej dziedziny nie lubi wykonywać swojej pracy pod presją czasu. Usługi tłumaczeń nie są tutaj wyjątkiem. Przygotowanie tłumaczenia tekstu w czasie szybszym niż standardowo przyjęty, zawsze będzie obarczone ryzykiem popełnienia błędu lub przekazaniem tekstu niedopracowanego pod względem językowym lub graficznym. Zagrożenia takiego, choć możliwego do zminimalizowania poprzez zaangażowanie większej liczby tłumaczy i użycie nowoczesnych narzędzi wspomagających proces tłumaczenia, nigdy nie można do końca wyeliminować. Dlatego wiele biur tłumaczeń zastrzega w regulaminach swojej działalności, że tłumaczenia pisemne zrealizowane w trybie ekspresowym nie podlegają możliwości reklamacji. I choć zapisy takie pozostają w pewnej mierze sprzeczne z prawem, ich nagminne stosowanie przez biura tłumaczeń daje wiele do myślenia.

Warto mieć na uwadze, że profesjonalny tłumacz jest w stanie poprawnie przetłumaczyć maksymalnie 10 stron rozliczeniowych tekstu (po 1800 znaków ze spacjami) dziennie. Jeśli zatem z dnia na dzień potrzebne jest nam tłumaczeniem 500 stron tekstu, musimy mieć świadomość, że żadne z biur nie podzieli tekstu na 50 tłumaczy, ale z pewnością ich zespół będzie zdecydowanie mniej liczny, a to może odbić się na jakości tłumaczenia, nawet takiego za które zapłacimy kilkakrotnie razy więcej niż za tłumaczenie realizowane w normalnym trybie.

A zatem, jeżeli musimy pilnie przetłumaczyć tekst, wybór tłumaczenia ekspresowego może być pomocny. Ostateczna decyzja powinna jednak zostać dobrze przemyślana, z uwzględnieniem wymienionych powyżej czynników.

 

Czytaj również:

Stawki tłumaczy przysięgłych dla wymiaru sprawiedliwości i organów administracji publicznej

Opinia GIODO w sprawie repertoriów tłumaczy przysięgłych

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część II

 

Kontynuując temat wymagań stawianych przed tłumaczami przysięgłymi oraz wymogów formalnych związanych z samymi tłumaczeniami poświadczonymi, poniżej przedstawiamy jak wyglądają one  w kolejnych krajach Europy.

Grecja 

W Republice Grecji nie występuje instytucja odpowiadająca swoich charakterem i uregulowaniom prawnym instytucji  tłumacza przysięgłego w Polsce. Tłumaczenia urzędowe  w Grecji są wykonywane przez tłumaczy zatrudnionych w Wydziale Tłumaczeń Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Grecji. W obrocie prawnym uznawane są również tłumaczenia przygotowywane w prywatnych biurach tłumaczeń, potwierdzone dodatkowo przez greckiego adwokata.

Hiszpania   

W Hiszpanii tłumaczenia poświadczone są wykonywane przez  osoby, którym tytuł tłumacza przysięgłego został nadany przez hiszpańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Współpracy. Tłumaczem przysięgłym w Hiszpanii może zostać obywatel Hiszpanii bądź innego kraju członkowskiego UE lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, po spełnieniu następujących warunków: zdaniu egzaminu ogłaszanego przez hiszpańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, bądź uzyskaniu uprawnień otrzymanych w innym państwie UE. Osoba ubiegająca się o tytuł tłumacza przysięgłego musi posiadać wykształcenie wyższe w zakresie kierunku o profilu tłumaczeniowym.

Zgodnie z hiszpańskimi przepisami, tłumacz przysięgły powinien używać pieczęci służbowej, nie określają one jednak jej formy czy kształtu, a jedynie wymieniają dane, jakie pieczęć powinna zawierać. Są to: imię i nazwisko tłumacza/ język lub języki, w zakresie których tłumacz posiada uprawnienia, adres i numer telefonu. Jako informację dodatkową, pieczęć może zawierać również adres e-mail.

Większość tłumaczeń uwierzytelnionych w Hiszpanii jest sporządzana na specjalnym papierze urzędowym „Timbre de Estado”, składającym się z ponumerowanych stron i zawierających specjalny nadruk. Papier jest wydawany przez Hiszpańską Mennicę Królewską oraz jej delegatury. Choć powszechna jest praktyka wykonywania tłumaczeń na tymże papierze, część tłumaczeń jest również wykonywana na zwykłych kartkach.

Lista tłumaczy przysięgłych w Hiszpanii jest prowadzona przez hiszpańskie MSZ i jest dostępna w Internecie. Umieszczone na niej dane, oprócz danych teleadresowych tłumaczy, zawierają także informację o dacie nabycia uprawnień, kod trybu ich uzyskania, tytuł i informacje o ewentualnym uznaniu uprawnień nabytych za granicą.

Irlandia

W Irlandii nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego. Zawodowych tłumaczy skupia w Irlandii zrzeszenie The IrishTranslators’ and Interpreters’ Association (ITIA), które prowadzi rejestr tłumaczy i zajmuje się wszystkimi kwestiami związanymi z przygotowaniem tłumaczeń.

Tłumacze ci wykonują tzw. tłumaczenia certyfikowane („certified translation”). Nie ma jednak wymogu, aby wszystkie tłumaczenia były wykonywane wyłącznie przez tłumaczy z listy ITIA. Brakuje również przepisów, które w jasny sposób regulowałyby kwestię sporządzania tłumaczeń.  Nie ma też jednego wzoru klauzuli uwierzytelniającej, która byłaby stosowana przez wszystkich tłumaczy, a same tłumaczenia mogą być sporządzane na zwykłym papierze.

Islandia

Tłumaczem przysięgłym na Islandii może zostać osoba, która zdała egzamin określony w Ustawie z 20 grudnia 2000 r. oraz w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 listopada 2001 r. Uprawnienia tłumacza przysięgłego można uzyskać w zakresie tłumaczeń w jednym kierunku (np. z języka polskiego na islandzki) lub w obu kierunkach (z polskiego na islandzki i z islandzkiego na polski). Osoby posiadające uprawnienia w zakresie tłumaczeń w obu kierunkach mogą dodatkowo przystąpić do egzaminu ustnego na tłumacza sądowego.

Islandzkie przepisy nie regulują kwestii treści i formuły klauzuli uwierzytelniającej tłumaczenia. Tłumaczenia dokumentów o szczególnej wadze, drukowanych często na specjalnym papierze ze znakiem wodnym, również są sporządzane na takim samym papierze. Papier taki jest jednak dostępny  w księgarniach i nie ma ograniczeń w zakresie możliwości jego zakupu. Samo sporządzenie tłumaczenia na takim papierze nie jest zatem w żadnej mierze gwarancją, iż jest to tłumaczenie poświadczone.

Przepisy prawa islandzkiego nie nakazują tłumaczom prowadzenia repertoriów, same tłumaczenia nie są zatem również numerowane.

Liechtenstein

W Księstwie Liechtensteinu kwestie związane z zawodem tłumacza przysięgłego, a ściślej tłumaczy dopuszczonych do pracy w sądach i organach administracji publicznej reguluje ustawa z 26 listopada 1999 r. w sprawie dopuszczania tłumaczy do pracy w sądach i organach administracji publicznej i rozporządzenie z dnia 25 stycznia 2000 r.

Tłumaczem dopuszczonym do pracy w sądach i innych organach administracji publicznej może zostać osoba o udokumentowanej znajomości języka obcego, mająca zdolność do czynności prawnych, która złoży oświadczenie o bezstronnym i wiernym wykonywaniu tłumaczeń.  Tłumacze posiadają oznakę identyfikacyjną, mogą używać również przed swoim imieniem i nazwiskiem określenia „tłumacz dopuszczony do pracy w sądach oraz organach administracji publicznej Księstwa Liechtensteinu”.

Litwa

Na Litwie nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego odpowiadająca tej funkcjonującej w Polsce. Tłumaczenia urzędowe wykonują biura tłumaczeń. Sporządzane przez nich tłumaczenia, czyli tzw. „tłumaczenia certyfikowane” są opatrzone pieczęcią okrągłą biura. Pod tłumaczeniami poświadczonymi umieszczany jest podpis tłumacza, który je wykonał, a dodatkowo własnoręczność podpisu tłumacza poświadcza notariusz.

Luksemburg

W kraju tym istnieje instytucja tłumacza przysięgłego. Tłumaczem przysięgłym może być osoba wpisana na listę prowadzoną przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Kandydaci na tłumaczy przysięgłych nie zdają żadnych egzaminów, składają jedynie w Ministerstwie życiorys i na jego podstawie podejmowana jest decyzja o mianowaniu na tłumacza. Głównym wymogiem stawianym przed kandydatami na tłumaczy przysięgłych jest posiadanie wyższego wykształcenia w określonej specjalizacji , najczęściej na tłumaczy przysięgłych mianowane zostają osoby posiadające wykształcenie wyższe administracyjno-prawne.

Tłumaczenia nie są opatrywane klauzulą uwierzytelniającą. Muszą jedynie znaleźć się na nich nagłówek z informacją z jakiego języka tłumaczenie zostało sporządzone oraz adnotacja czy tłumaczenie zostało sporządzone z oryginału, czy z kopii. Tłumaczenia poświadczone są sporządzane za zwykłym papierze. Tłumacze przysięgli w Luksemburgu stosują pieczęć  ze swoimi danymi. Forma pieczęci nie jest z góry narzucona, może być ona okrągła, jak również prostokątna. Na pieczęci tej nie może znajdować się godło państwowe, ani żadne inne oznaczenia kojarzone z administracją publiczną.

Łotwa

Na Łotwie występują dwa rodzaje poświadczenia tłumaczeń pisemnych:

  1. zgodnie z przepisami nr 291 Rady Ministrów – „Zasady poświadczania tłumaczeń dokumentów na język państwowy”, czyli poświadczenie z podpisem tłumacza i pieczęcią biura tłumaczeń oraz klauzulą uwierzytelniającą zawierającą informację, iż jest to „tłumaczenie wierne”, a także wskazanie imienia i nazwiska tłumacza, numeru ewidencyjnego, miejscowości i daty.
  2. poświadczenie na podstawie wspomnianych artykułów Ustawy o Notariacie, w ramach którego notariusz poświadcza własnym podpisem i pieczęcią podpis tłumacza lub tożsamość, jednak bez adnotacji o statusie tłumacza przysięgłego.

Niemcy

W Niemczech upoważnienia do sporządzania tłumaczeń poświadczonych posiadają tłumacze przysięgli działający przy sądach krajowych. Warunki uzyskania uprawnień tłumaczeń są odmienne w różnych krajach związkowych (landach). Wymogiem głównym jest wszędzie znajomość języka potwierdzona egzaminem zawodowym przed komisją państwową  bądź komisją na uczelni wyższej.

Tłumaczenia są opatrywane pieczęcią tłumacza przysięgłego, poza którą nie posiadają one żadnych innych cech fizycznych, zabezpieczających je przed podrobieniem.

Norwegia

Tłumacze przysięgli w Norwegii otrzymują uprawnienia po zdaniu egzaminu państwowego, który jest organizowany przez Wyższą Szkołę Handlową w Bergen – NHH. Tłumacz przysięgły umieszcza na tłumaczeniu poświadczonym swój podpis oraz odcisk pieczęci okrągłej zawierającej imię i nazwisko oraz wskazanie języków, w zakresie których posiada uprawnienia.  Lista norweskich tłumaczy jest publicznie dostępna pod adresem www.translatorportalen.com

Portugalia

W Portugalii nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego. Tłumaczenia poświadczone mogą wykonywać: konsulaty portugalskie w poszczególnych państwach, w których sporządzono dany dokument, notariusze, urzędnicy stanu cywilnego, adwokaci, radcowie prawni oraz izby handlowe i przemysłowe. W portugalskim prawodawstwie nie ma określonej treści klauzuli uwierzytelniającej tłumaczenie. Na tłumaczeniu powinna znaleźć się jednak informacja z jakiego języka tłumaczenie zostało sporządzone oraz potwierdzenie zgodności tłumaczenia z dokumentem oryginalnym.

Słowacja

Na Słowacji występuje instytucja tłumacza przysięgłego. Kandydat na tłumacza przysięgłego musi przebyć specjalistyczny kurs na wytypowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości uczelni, który kończy się egzaminem z zakresu przepisów prawnych oraz umiejętności praktycznych (pisemnego tłumaczenia z języka obcego na słowacki oraz z języka słowackiego na obcy). Lista mianowanych tłumaczy przysięgłych jest prowadzona przez słowackie Ministerstwo Sprawiedliwości.

Słowenia

W Republice Słowenii instytucja tłumacza przysięgłego występuje jako funkcja, a  nie zawód. Uprawnienia do sporządzania tłumaczeń poświadczonych posiadają osoby mianowane na tłumaczy przysięgłych na czas nieograniczony przez Ministerstwo Sprawiedliwości.

Na tłumaczeniach poświadczonych umieszczana jest klauzula uwierzytelniająca o narzuconej z góry treści, zawierającej poświadczenie zgodności tłumaczenia z dokumentem przedłożonym do tłumaczenia. Na tłumaczeniu poświadczonym musi znaleźć się odcisk pieczęci tłumacza przysięgłego oraz jego podpis.

Lista tłumaczy przysięgłych jest dostępna na stronach internetowych słoweńskiego Ministerstwa Sprawiedliwości.

Tłumacze prowadzą repertoria, w których odnotowują każde wykonane tłumaczenie poświadczone. Tłumacze posiadają również legitymacje w formie tworzywowej karty, która zawiera takie dane jak: imię i nazwisko tłumacza, fotografię, adres, jak również podpis ministra i pieczęć ministerstwa.

Szwecja

Do sporządzania tłumaczeń poświadczonych pisemnych uprawnione są w Szwecji osoby, które zdały odpowiedni egzamin państwowy.  Uprawnienia nabywa się do tłumaczeń w jedną stronę, np. z języka  angielskiego na szwedzki lub np. z języka szwedzkiego na angielski. Jednocześnie obowiązuje podział tłumaczy przysięgłych na tych z uprawnieniami do wykonywania tłumaczeń pisemnych oraz tych, którzy wykonują wyłącznie tłumaczenia ustne. Oczywiście obie te funkcje mogą być również łączone.

Na każdym tłumaczeniu poświadczonym tłumacz przysięgły umieszcza pieczęć oraz podaje numer autoryzacji, który wskazuje jednocześnie rodzaj posiadanych uprawnień przez tłumacza przysięgłego. W Szwecji tłumacz przysięgły nie składa przysięgi, ale nabywając uprawnienia do swojego zawodu zobowiązuje się do przestrzegania kodeksu tłumacza przysięgłego. Uprawnienia te należy odmawiać co 5 lat. Do odnowienia uprawień konieczne jest udokumentowanie wykonania odpowiedniej liczby tłumaczeń, czyli czynnego wykonywania zawodu. Konieczne jest także uregulowanie odpowiedniej opłaty, jak również przedłożenie aktualnego zaświadczenia o niekaralności.

 

Węgry

Na Węgrzech nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego czy same tłumaczenia poświadczone.

Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów nr 24/1986, do sporządzania tłumaczeń, które są uznawane przez organy państwowe na język węgierski uprawnione jest Krajowe Biuro Tłumaczeń i Uwierzytelnień, które posiada filie na terenie całego kraju. Przekładów uwierzytelnionych mogą dokonywać wyłącznie osoby posiadające kwalifikacje tłumaczy specjalistycznych lub lektorów tłumaczy specjalistycznych. Zgodnie ze wskazanym Rozporządzeniem możliwe jest wykonywanie tłumaczeń uwierzytelnionych również przez inne biura tłumaczeń, jednak wyłącznie wybranych dokumentów w oficjalnych językach Unii Europejskiej, jednak tłumacze, którzy je sporządzają muszą posiadać uprawnienia tłumaczy specjalistycznych lub lektorów tłumaczy specjalistycznych.

Tłumaczenia uwierzytelnione są zszywane z dokumentem źródłowym i opatrywane pieczęcią z nazwą biura w języku węgierskim i francuskim oraz godłem państwowym Węgier. Na tłumaczeniach znajdują się również znaczki skarbowe, podpis dyrektora Biura lub upoważnionej do tego osoby oraz data wykonania przekładu.

 

Podobne artykuły:

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

Sprawozdanie z działalności Komisji Odpowiedzialności Zawodowej Tłumaczy Przysięgłych za rok 2016

Język rumuński a inne języki romańskie

Język rumuński należy do grupy języków romańskich. Wykazuje wiele podobieństw w odniesieniu do innych języków tej grupy, głównie do języka włoskiego i francuskiego, mniej do języka hiszpańskiego. Posługuje się nim około 24 mln osób, z czego 17,25 mln w samej Rumunii. Dialekt języka rumuńskiego używany w Mołdawii przez radzieckich przywódców nazwany został językiem mołdawskim, jednak  językoznawcy nie uznają go za odrębny język. Pogląd, zgodnie z którym uznano język mołdawski za język odrębny do rumuńskiego propagowany był w ustanowionej w 1924 roku Mołdawskiej Autonomicznej Socjalistycznej Republice Radzieckiej, a elementem takiego podejścia było używanie cyrylicy do zapisu tego języka. W 1932 roku system pisma został oficjalnie zmieniony na alfabet łaciński, zaś ortografię ujednolicono ze standardowym językiem rumuńskim.

Język rumuński rozwijał się odrębnie od innych języków romańskich, a na przestrzeni wieków wchłonął różnorodne elementy obce (słowiańskie, tureckie, greckie i węgierskie), jest dzięki temu językiem niezwykle ciekawym i złożonym. Najwięcej podobieństw łączy go z językiem włoskim, posiada około 77% wspólnego z nim słownictwa oraz podobne zasady gramatyczne. Co więcej, rumuński podobny jest do włoskiego bardziej niż włoski do rumuńskiego. Rumun słysząc język włoski zawsze co nieco zrozumie, Włoch zrozumie z wypowiedzi po rumuńsku znacznie mniej. Rumuński nie będzie też zrozumiały dla użytkowników francuskiego, katalońskiego, hiszpańskiego czy portugalskiego, jeśli wcześniej nie uczyli się tego języka.

Rumuński jest jedynym językiem romańskim, w którym rodzajniki określone są enklityczne, czyli są dołączane na końcu rzeczownika jako przyrostki, a nie na początku (jako przedrostki). Zostały one ukształtowane, jak w innych językach romańskich, z łacińskich zaimków wskazujących. Rzeczowniki w języku rumuńskim występują w trzech rodzajach: męskim, żeńskim i nijakim. Rodzajnik określony ma różne formy w zależności od tego czy rumuńskim słowo, do której należy jest rodzaju męskiego lub żeńskiego. Rodzajnik określony słów rodzaju męskiego to –ul, a żeńskiego -a.

Język rumuński odziedziczył z łaciny pięć przypadków: mianownik, dopełniacz, celownik, biernik i wołacz. Morfologicznie mianownik i biernik są identyczne w przypadku rzeczowników; podobnie, dopełniacz i celownik mają wspólną formę (pary te są jednak różne w odmianie zaimków osobowych).

Z innymi językami romańskimi język rumuński łączy podoba odmiana czasowników – odmieniają się one przez osoby, liczby, czasy, tryby oraz strony.

Filologię rumuńską można studiować w Polsce na kilku uczelniach wyższych, między innymi na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Uniwersytecie Warszawskim. Na wielu uczelniach, rumuńskiego można też uczyć się jako języka dodatkowego w tracie studiów na kierunku romanistyka.

 

Podobne artykuły:

Język czeski a język słowacki

Fałszywi przyjaciele” w języku serbskim

„Fałszywi przyjaciele” w języku bułgarskim

„Fałszywi przyjaciele” w języku rosyjskim

 

 

 

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

 

 

Wykonywanie zawodu tłumacza przysięgłego w poszczególnych krajach Europy wiąże się z koniecznością spełnienia różnych wymagań, czasami zdanie egzaminu lub przejścia innych procedur mających na celu sprawdzenie znajomości języka obcego oraz umiejętności tłumaczeniowych. W niektórych krajach europejskich instytucja tłumacza przysięgłego nie istnieje w rozumieniu przepisów polskiego prawa, albo funkcję tłumaczy przysięgłych przejmują inne osoby publiczne.

W poniższym opracowaniu przedstawiamy warunki ubiegania się o uprawnienia tłumacza przysięgłego w poszczególnych krajach europejskich, jak również informacje na temat samych tłumaczeń poświadczonych i reguł ich sporządzania.

Tłumacze przysięgli w Andorze

Językiem urzędowym w Andorze jest język kataloński, lecz w praktyce wiele dokumentów sporządzanych jest  również w języku hiszpańskim.

Uzyskanie tytułu tłumacza przysięgłego w Andorze wiąże się z koniecznością zdania egzaminu przeprowadzanego przez Ministerstwo Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. Terminy ogłaszanych egzaminów na tłumacza przysięgłego są publikowane w dzienniku ustaw. Po zdaniu egzaminu, tłumacz przysięgły jest wpisywany do Rejestru Tłumaczy Przysięgłych Andory. Rejestr ten również jest publikowany w miejscowym dzienniku ustaw.

Jak wyglądają tłumaczenia poświadczone wykonywane przez tłumaczy w Andorze?

W Andorze nie obowiązuje stosowanie przez tłumaczy przysięgłych specjalnego papieru. Tłumaczenia muszą natomiast zawierać poświadczenie zgodności z oryginałem. W klauzuli uwierzytelniającej musi zostać podane imię i nazwisko tłumacza, język, w zakresie którego tłumacz posiada uprawnienia, data oraz numer nominacji. Tłumaczenia poświadczone muszą być opatrzone pieczęcią i podpisane przez tłumacza przysięgłego.

Austria

W Republice Austrii funkcję tłumaczy przysięgłych sprawują osoby wpisane na listy tłumaczy przysięgłych, po zadeklarowaniu znajomości języka niemieckiego i języka obcego oraz umiejętności wykonywania tłumaczeń między tymi językami.

Uprawnienia tłumacza przysięgłego uzyskuje się poprzez złożenie przysięgi w danym sądzie i uzyskanie wpisu na listę austriackich tłumaczy przysięgłych. Uprawnienia te są przydzielane czasowo, obecnie na okres 10 lat. Przed upływem okresu, na jaki tłumacz przysięgły uzyskał nominowanie, należy złożyć wniosek o przedłużenie ważności wpisu.

W Austrii nie ma obowiązku sporządzania tłumaczeń poświadczonych na specjalnym papierze. Tłumaczenie musi być natomiast podpisane odręcznie przez tłumacza i opatrzone jego pieczęcią urzędową. Tłumacz jest zobowiązany do złożenia w sądzie, który nadał mu uprawnienia, wzoru podpisu i pieczęci.

Tłumacze przysięgli w Austrii są wpisywani na listy prowadzone przez sądy w poszczególnych austriackich krajach związkowych. Istnieje również ogólna „Lista rzeczoznawców sądowych i tłumaczy przysięgłych, zawierająca dane osobowe, adresy i numery telefonów poszczególnych tłumaczy. Lista ta jest dostępna pod linkiem: www.sdgliste.justiz.gv.at

Belgia

Belgijscy tłumacze przysięgli uzyskują uprawnienia poprzez złożenie przysięgi.

W Belgii nie ma obowiązku sporządzania tłumaczeń na specjalnym papierze. Tłumaczenia muszą być podpisane przez tłumacza przysięgłego i opatrzone jego pieczęcią.  Niektóre z dokumentów muszą być dodatkowo legalizowane. Legalizacja polega na potwierdzeniu autentyczności podpisu tłumacza przysięgłego, przeprowadzonym przez Sad Pierwszej Instancji, urząd miasta, ministerstwa czy ambasady.

Bułgaria

Uprawnienia tłumacza przysięgłego może uzyskać osoba posiadająca odpowiednie kwalifikacje ( wykształcenie średnie lub wyższe potwierdzone dyplomem ze skazaniem minimum 600 godzin nauczania danego języka i oceną co najmniej 4,5; uznawane jest świadectwo maturalne liceum językowego lub dyplom uzyskania wykształcenia wyższego filologicznego), a przed uzyskaniem uprawnień musi być zatrudniona przez biuro tłumaczeń lub firmę usługową wykonującą tłumaczenia.

Bułgarski tłumacz przysięgły jest zobowiązany do podpisania poświadczonej notarialnie deklaracji o odpowiedzialności zgodnie z bułgarskim kodeksem karnym. Dane tłumacza i wzór podpisu tłumacz przysięgły przekazuje do Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Bułgarii.

Biura Tłumaczeń mają podpisane umowy w Ministerstwem Spraw Zagranicznych na wykonywanie tłumaczeń uwierzytelnionych i są zobowiązane do przekazania Ministerstwu danych osobowych tłumaczeń i deklaracji tłumacze ze wskazaniem podmiotu, na rzecz którego tłumaczenia są wykonywane. Na tej podstawie poszczególni tłumacze są umieszczani przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych w rejestrze i mają wówczas prawo do wykonywania tłumaczeń w firmie, która wystąpiła o ich rejestrację.

Bułgarskie tłumaczenia poświadczone wykonywane są w związku z tym na papierze firmowym danej firmy świadczącej usługi tłumaczeniowe/biura tłumaczeń. Znajduje się na nich podpis tłumacza oraz pieczęć firmy/biura tłumaczeń. Pieczęć ta zawiera poświadczenie podpisu tłumacza przez MSZ Republiki Bułgarii w postaci stickera w języku bułgarskim lub angielskim.

Listę biur tłumaczeń, w których pracują zarejestrowani tłumacze przysięgli udostępnia na swoich stronach bułgarskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Można ją znaleźć pod tym linkiem.

 

Chorwacja

Uprawnienia tłumaczy przysięgłych nadaje w Republice Chorwacji Prezes Sądu Okręgowego, właściwego dla miejsca zamieszkania tłumacza. W kraju tym nie jest prowadzony centralny rejestr tłumaczy, ale ich wykaz z danymi osobowymi, numerami telefonów, a w niektórych przypadkach również cv znajduje się tutaj.

Kandydat na tłumacza przysięgłego musi posiadać obywatelstwo Republiki Chorwacji lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wykształcenie wyższe oraz zdać egzamin ze znajomości języka obcego i ukończyć specjalistyczny kurs na tłumacza przysięgłego zakończony egzaminem (przed pierwszym mianowaniem). Uprawnienia otrzymuje się na okres czterech lat. Po upływie tego okresu, uprawnienia te należy odnowić.

Tłumaczenie nie musi być sporządzone na specjalnym papierze, ale musi zawierać stronę tytułową ze wskazaniem liczby stron, kartek, kierunku tłumaczenia i ogólną nazwą tłumaczonego dokumentu. Poszczególne strony tłumaczenia muszą być związane ze sobą w sposób trwały. Często stosuje się zatem zszywanie bądź wiązanie stron dokumentu sznurkiem. Na ostatniej stornie dokumentu zakończenie sznurków jest opatrywane naklejką tłumacza przysięgłego.

Chorwackie tłumaczenia poświadczone muszą być opatrzone podpisem odręcznym tłumacza przysięgłego oraz odciskiem pieczęci okrągłej o średnicy 38 mm. Do pieczęci używa się tuszu w kolorze niebieskim. Pieczęć tłumacza przysięgłego zawiera w otoku imię i nazwisko tłumacza oraz wskazanie języka, w zakresie którego tłumacza posiada uprawnienia.

 

Cypr

W Republice Cypryjskiej nie ma instytucji tłumacza przysięgłego w rozumieniu polskich przepisów.

Tłumaczenia wykonują PIO (Press Information Office) przez tłumaczy, którzy ukończyli co najmniej studia pierwszego stopnia. Osoby takie nie muszą oficjalnie deklarować znajomości języka obcego ani zdawać egzaminu.

Tłumaczenia są opatrywane klauzulą w języku angielskim, podpisem tłumacza oraz pieczęcią PIO. Tłumaczenia takie, oprócz wspomnianej pieczęci, nie wyróżniają się żadnymi innymi cechami fizycznym. W Republice Cypryjskiej nie ma listy tłumaczy.

 

Czechy

W Republice Czeskiej uprawnienia tłumacza przysięgłego posiadają osoby powoływane przez Ministra Sprawiedliwości.

Tłumaczenia poświadczone nie wymagają sporządzenia na specjalnym papierze. Wyróżnia je natomiast to, że muszą być trwale połączone z oryginałem dokumentu albo z jego poświadczoną kopią. Dokumenty łączy się zszywką i sznurkiem w barwach narodowych Republiki Czeskiej: biała, czerwona, niebieska). Na każdej stronie tłumaczenia poświadczonego musi znaleźć się podpis i pieczęć tłumacza. Na ostatniej stronie sznureczek zabezpiecza się nakleją. Pieczęć tłumacza przysięgłego na średnicę 36 mm. W środku znajduje się godło państwowe Republiki Czeskiej, a w otoku imię i nazwisko tłumacza i wskazanie języka w zakresie którego tłumacz posiada uprawnienia.

Rejestr tłumaczy w Republice Czeskiej prowadzi Ministerstwo Sprawiedliwości i jest on dostępny pod tym adresem.

Tłumacz przysięgły w Czechach posiada oprócz pieczęci również specjalną legitymację tłumacza przysięgłego wydaną przez sąd i jest zobowiązany do posługiwania się nią przed sądami, prokuraturami, policją i innymi urzędami, w których wykonuje tłumaczenia.

Tłumacze przysięgli w Republice Czeskiej  zrzeszają się w Izbie Tłumaczy Przysięgłych Republiki Czeskiej.

 

Dania

Uprawnienia tłumacza przysięgłe w Danii nadaje Duński Urząd ds. Przedsiębiorczości.

Na tłumaczeniu poświadczonym umieszczana jest klauzula uwierzytelniająca poświadczająca zgodność tłumaczenia z oryginałem dokumentu (lub kserokopią/poświadczonym odpisem).

Duńska pieczęć tłumacza przysięgłego na kształt owalny, pośrodku jest umieszczona korona królewska, a w otoku znajduje się napis „INTERPRES REGIUS JURATUS” w przypadku mężczyzny lub „INTERPRES REGIA JURATA” oraz imię i nazwisko tłumacza.

Lista tłumaczy przysięgłych Królestwa Danii znajduje się na tej stronie.

Każdy tłumacz przysięgły musi działać w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej.

Estonia

Wykonywanie zawodu tłumacza przysięgłego reguluje w Estonii Ustawa o zawodzie tłumacza przysięgłego (Vandetőlgeseadus)  z 11.12.2013 r. Ustaw ta, w języku angielskim, jest dostępna pod adresem:

O uprawnienia tłumacza przysięgłego w Estonii może ubiegać się osoba, która:

  1. ma pełną zdolność do czynności prawnych
  2. uzyskała przynajmniej tytuł bakałarza (licencjata) lub równorzędny zgodnie z ust. 1 art. 28 Ustawy o systemie oświaty lub odpowiednią kwalifikację państwa obcego.
  3. nie utraciła prawa wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego na podstawie art. 24 ust. 1 pkt. 5 lub ust. 2 pkt. 1 lub art. 28 ust. 3 pkt. 3 niniejszej ustawy.
  4. nie była karana za umyślne przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów tłumacza przysięgłego
  5. jest uczciwa i moralna.

 

Po estońsku tłumacz przysięgły jest określany jako „VANDETŐLK”.

Estoński tłumacz przysięgły posiada pieczęć urzędową o średnicy 35 mm z godłem Republiki Estońskiej. Na pieczęci znajduje się godło państwowe, a także oznaczone są: imię i nazwisko tłumacza oraz określenie:

– „N keele – eestikeelevandetőlk”, jeśli tłumacz ma prawo do wykonywania zawodu tłumacza z  języka obcego na estoński,

– „Eestikeele – N keelevandetőlk”, jeśli tłumacz ma uprawnienia do wykonywania zawodu tłumacza z języka estońskiego na język obcy

– „N keelevandetőlk, jeśli tłumacz ma prawo do wykonywania tłumaczeń z języka estońskiego na obcy i odwrotnie

– „N1 keele – N2 keelevandetőlk”, w przypadku uprawnień do wykonywania tłumaczeń z języka obcego na obcy.

Estoński tłumacz przysięgły dysponuje dwiema pieczęciami: tuszową i tłoczoną.

Przed pierwszym użyciem pieczęci, musi ona zostać zarejestrowana, czego dokonuje się w Kancelarii Państwowej.

W Estonii tłumaczenia poświadczone nie muszą być wykonywane na specjalnym papierze. Tłumaczenia wielostronicowe muszą być złączone w sposób trwały i zabezpieczone suchą pieczęcią. Strony tłumaczenia powinny być ponumerowane. Estońskie tłumaczenie przysięgłe może być również sporządzone w formie elektronicznej. W takim przypadku podpis i pieczęć tłumacza zastępuje podpis elektroniczny.

Tłumacz przysięgły w Estonii jest zobowiązany do podania do Ministerstwa Sprawiedliwości danych dotyczących adresu wykonywania działalności, godzin urzędowania, danych kontaktowych, a także ma obowiązek niezwłocznego zgłaszania wszystkich zmian w zakresie tych danych.

 

Finlandia

Języki fiński jest jednym z dwóch z obowiązujących w Finlandii języków urzędowych, obok języka szwedzkiego.

W Finlandii kwestie związane z zawodem tłumacza przysięgłego, regulowane są Ustawą o tłumaczach przysięgłych. Zgodnie z nią, o nadanie uprawnień tłumacza przysięgłego może ubiegać się osoba, spełniająca łącznie poniższe warunki:

  1. Nie była karana za składanie fałszywych zeznań;
  2. Ma miejsce zamieszkania w Finlandii lub w innym państwie UE.EOG;
  3. Zdała egzamin na tłumacza przysięgłego albo posiada dyplom magistra lub inne wyższe wykształcenie, o ile w programie studiów zaliczyła kurs z przedmiotów dotyczących wiedzy o tłumaczeniach przysięgłych w wymiarze co najmniej 60 punktów ECTS i występuje o uzyskanie uprawnień tłumaczenia w zakresie pary języków, z których jedne jest językiem ojczystym lub językiem, którym włada ona najlepiej.

Nazwa „tłumacz przysięgły” w język fińskim to „auktorisoitukääntajä”, a w języku szwedzkich, który jest drugim językiem urzędowym Finlandii – „auktoriserad translator”.

Fińscy tłumacze przysięgli nabywają uprawnienia w zakresie wykonywania tłumaczeń w określonym kierunku. Niektórzy z nich są uprawnieni np. tylko do sporządzania i poświadczona tłumaczeń np. z języka fińskiego (lub szwedzkiego) na język obcy, albo z języka obcego na język fiński (lub szwedzki).

Na tłumaczeniach poświadczonych umieszcza się klauzulę uwierzytelniającą, przy czym nie ma jednej, z góry określonej jej formuły. Tłumaczenie poprzedza zwykle wskazanie z jakiego języka jest wykonywane. Poświadczenie zgodności tłumaczenia z tekstem przedłożonym do tłumaczenia podawane jest w języku docelowym. Pod nim znajduje się podpis tłumacza przysięgłego i wskazanie jego uprawnień. Zaleca się, aby tłumaczeniem było również opatrzone pieczęcią tłumacza przysięgłego.

Fiński rejestr tłumaczy prowadzi Narodowa Komisja Edukacji. Można go przeglądać na tej stronie.

Ze względu na ochronę danych osobowych, na liście tej nie są publikowane dane teleadresowe tłumaczy, a jedynie ich imiona i nazwiska oraz języki i kierunki tłumaczeń. Dodatkowe dane tłumaczy można uzyskać tylko po skontaktowaniu się z Narodową Komisją Edukacji.

 

Francja

We Francji, uprawnienia do wykonywania tłumaczeń poświadczonych posiadają tłumacze przysięgli, autoryzowani przez sąd apelacyjny lub kasacyjny. Tłumacze mogą być również mianowani przez Trybunał/Sąd Administracyjny oraz Radę Stanu. Nazwa „tłumacz przysięgły” w języku francuskim to „traducteurassermenté”.  Kryteria nabywania uprawnień tłumacza przysięgłego we Francji są zróżnicowane. Niektóre sądy mianują na tłumaczy przysięgłych jedynie kandydatów z wysokimi kwalifikacjami lub ukończeniem zaawansowanych studiów językowych. W innych z kandydatami są przeprowadzane specjalne rozmowy, mające udokumentować zasadność złożonego przez nich wniosku.

Tłumaczenia we Francji nie muszą być sporządzane na specjalnym papierze. Muszą być natomiast podpisane i opatrzone pieczęcią tłumacza przysięgłego, znajdującego się w rejestrze odpowiedniego Sądu Apelacyjnego. Tłumacz przysięgły jest zobowiązany do przesłanie do tego sądu wzoru swojego podpisu i pieczęci.

Francuski rejestr tłumaczy przysięgłych jest dostępny pod tym adresem.

 

Podobne artykuły:

Czy łatwiej uczyć się podobnych języków, czy zupełnie odmiennych?

 Jak zostać tłumaczem przysięgłym? 

Jakich języków warto się uczyć ?