Uniwersytet Europejski Viadrina we Frankfurcie nad Odrą

VIADRINA  to nazwa pierwszego uniwersytetu w Niemczech, na którym wykładają zarówno niemieccy, jak i polscy profesorowie, Również administracja uczelni jest dwunarodowa, no i oczywiście studiują tutaj młodzi ludzie z obu krajów, Założony w 1991 roku we Frankfurcie nad Odrą uniwersytet powstał po to, aby połączyć środowiska naukowe z Polski i Niemiec. W ten sposób Viadrina stała się jeszcze jedną instytucją łączącą oba kraje i doskonałym przykładem na to, jak może przebiegać współpraca Polski i  Niemiec, To właśnie tutaj zrodziło się wiele polsko – niemieckich inicjatyw studenckich, a wielu z tych, którzy dzisiaj pracują na rzecz polsko-niemieckiej wymiany,, tutaj uczyło się języka lub studiowało,

We Frankfurcie studiować można na trzech wydziałach: prawa. Ekonomii i kulturoznawstwa; oprócz tego po polskiej stronie, w Słubicach, działa Collegium Polonicum. Instytucja ta jest finansowana ze środków Państwa polskiego i landu Brandenburgia. W Collegium Polonicum można studiować m.in. polsko-niemieckie prawo Lu uczyć się języka sąsiada.

Viadrina jest uczelnią międzynarodowa, aż 18% jej studentów pochodzi z Polski, kolejne 7% z innych krj ów, Przyjeżdżają tutaj również młodzi ludzie z całej Europu w ramach programu Erasmus, Stosunkowo mała liczba wszystkich studentów (ok. 6 tysięcy) i duże zaangażowanie wykładowców tworzą specyficzną atmosferę uczelni. Dodatkowo Frankfurt i Słubice stwarzają korzystne finansowo warunki do mieszkania, A jeśli komuś znudzi się klimat nadodrzańskich miejscowości, zawsze może się przeprowadzić lub po prostu wybrana parę godzina do Berlina. Studenci mają ten przejazd za darmo, w ramach biletu semestralnego na lokalną komunikację. Dlatego też wielu z nich decyduje się na codzienne dojazdy na uczelnię z Berlina.

 

Übung macht den Meister- czyli praca czyni mistrza

Dzisiejszy artykuł będzie  o poprawnej wymowie „umlautów” powszechnie używanych w języku niemieckim. Poprawna wymowa samogłosek ä  ö ü przysparza wiele komplikacji naszym rodakom.

O tym jak ważny jest kontakt z żywym językiem nie trzeba nikogo przekonywać. Jednak co zrobić gdy nie mamy możliwości bezpośredniej konwersacji w języku obcym ?

Z pomocą przychodzą nam szkoły językowe, kursy On Line , czy pobieranie korepetycji u doświadczonego nauczyciela.
Poniżej omówimy zasady wymowy potocznych „umlautów” rozpoczynając od Ä, zwane potocznie i błędnie „a z kropeczkami”, wymawia się nie jak a, lecz podobnie do polskiego e występującego w wyrazach takich jak „era”, „prezes”. Ä może być długie (wymawiane dłużej) i krótkie (wymawiane krótko).  Zapis Ä na klawiaturze można zrobić poprzez jednoczesne naciśnięcie lewego klawisza Alt oraz 142 po prawej stronie klawiatury. Natomiast ä – poprzez jednoczesne naciśnięcie lewego klawisza Alt i 132 (też po prawej stronie klawiatury). W następnej kolejności przyjrzymy się samogłoska przedniej zaokrąglonej – czyli Ü,  wymowa tej samogłoski podobna jak do polskiego Y.  Na klawiaturze pozyskujemy Ü, naciskając cyfry154 (po prawej stronie klawiatury) razem z lewym Alt, natomiast ü – naciskając 129 też z lewym Alt-em. Na koniec pozostała nam ostatnia samogłoska Ö czyli O-Umlaut. Wymowa tej samogłoski podobnie jak w przypadku  Ü jest brzmi jak nasze Y. lecz  mówimy Ö,ö usta układają się Na klawiaturze pozyskasz Ö, naciskając cyfry 153 (po prawej stronie klawiatury) razem z lewym Alt, natomiast ö – naciskając 148 też z lewym Alt-em.

Mam nadzieję, że zawarte tu opisy przybliżyły Państwu ten zawiły proces aktykulacji, choć zaznaczam, że dopiero intensywne ćwiczenia są w stanie wyćwiczyć umiejętność poprawnej wymowy, tak więc proszę się nie zrażać możliwymi niepowodzeniami i ćwiczyć.

Zajrzyj także do innych wpisów
Równouprawnienie języków dyplomatycznych na forum organizacji międzynarodowych

Światowy Dzień Różnorodności kulturowej dla Dialogu i Rozwoju – World Day for Cultural Diversity for Dialogue and Development

 

Polska do czasu wybuchu II wojny światowej była krajem zróżnicowanym kulturowo. Zamieszkujący w naszym kraju Żydzi, Ukraińcy, Cyganie czy inne narodowości, wzajemnie żyły razem w naszej społeczności, każdy hołdując swojej kulturze i przekazując ważne wartości kolejnym pokoleniom. Mieszkańcy wzajemnie dażyli się szacunkiem, niejednokrotnie dzielili się pomocą a ich dzieci wzajemnie dorastały.

Późniejszy obraz zdarzeń doprowadził do całkowitego rozpadu kultur, zniszczenia ich symboliki, a także puszczenia w niepamięć wszelkich zwyczajów, wierzeń i co ważniejsze języka.

W dzisiejszych czasach różnorodność kulturowa jest wytykana palcami, niejednorodność kultur tradycji i zwyczajów bywa przyczyną aktów nietolerancji, rasistowskich wypowiedzi czy nawet aktów przemocy, Niestety problem ten narasta i coraz częściej docierają do nas informacje o wybuchach agresji wobec cudzoziemców. W dobie globalizacji problem konfliktów międzykulturowych staje się coraz bardziej nabrzmiały.

Powszechna Deklaracja UNESCO o Różnorodności Kulturowej z listopada 2001 roku podkreśla fakt pamiętania o podstawowych wartościach praw człowieka, przypomina nam, że godność człowieka to również poszanowanie kultury, sprawiedliwość, wolność oraz pokój. Nawołuje także do wzajemnej pomocy i troski o dobra kultury materialnej i niematerialnej.

Święto ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ zgodnie z rezolucją 57/249 z 22 grudnia 2002, której głównym założeniem była Powszechna Deklaracja Różnorodności Kulturowej uchwalonej na 31 Sesji Konferencji Generalnej UNESCO w dniu 2 listopada 2001 roku.

Corocznie 21 maja święto to jest celebrowane w większości krajach. Stanowi to doskonałą okazję do podkreślenia konieczności szczególnej ochrony najbardziej podatnej na zniszczenie kultury rozwijających się krajów, w których istotne znaczenie ma kształtowanie właściwej polityki kulturalnej i wypracowanie mechanizmów ochrony kultur lokalnych i ochrona najważniejszego elementu, jakim jest język danego kraju. Niezwykle ważna jest w tym kontekście odpowiednia polityka kraju, uwzględniająca wkład wiedzy tradycyjnej, nie tylko w odniesieniu do ochrony zasobów kultury, ale także ochrony środowiska i zarządzania bogactwami naturalnymi, gdzie potrzebna jest synergia pomiędzy współczesną nauką a wiedzą tradycyjną.

Dniu Różnorodności Kulturowej przyświeca głównie idea edukacyjna. Organizatorzy nie urządzają hucznych obchodów na ulicach miast, jedyną formą edukacji są prelekcje czy pokazy filmów dla szerszej publiczności, wszystko po to, by zwrócić uwagę na narastający problem, jakim jest brak tolerancji.

Czytaj także:

Dokumentacja języków

Ciekawostki o językach, o których mogliście nie wiedzie