Tłumaczenie ukraińskich dokumentów

Polskie prawo dotyczące zatrudniania cudzoziemców na terenie Polski stanowi, iż „podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, także w przypadku powierzenia pracy cudzoziemcowi zwolnionemu z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, jest obowiązany do zawarcia z cudzoziemcem umowy w formie pisemnej. Przed podpisaniem tej umowy, musi przedstawić cudzoziemcowi jej tłumaczenie na język zrozumiały dla cudzoziemca”. – ustawa z dnia 15 czerwca 2012 „o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Tak więc zachodzi konieczność wykonywania tłumaczeń wszelkich dokumentów, jakie posiadają obywatele Ukrainy w celu przyjęcia do pracy w polskich zakładach pracy.

Dane osobowe zamieszczone w dokumentach stwierdzających tożsamość, zapisywane alfabetem innym niż łaciński np. cyrylicą, wymagają dostosowania się do ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego. Zgodnie z instrukcją wydaną przez Ministerstwo Sprawiedliwości, tłumacz dokonujący przekładu nazw własnych może zastosować dwie metody:

*Transkrypcje
* Transliterację
Transkrypcja to system zapisu głosek danego języka za pomocą symboli graficznych lub system fonetycznej konwersji innego pisma. W szczególności może służyć do zapisu wyrazów jednego języka w formie pozwalającej łatwo odtworzyć brzmienie osobie go nieznającej – głoski jednego języka oddaje się wtedy znakami pisma innego języka, przy czym danej głosce nie zawsze musi odpowiadać tylko jeden znak, a niektóre znaki mogą być używane na oznaczanie kilku różnych głosek w języku wyjściowym. Transkrypcja taka zorientowana jest na odbiorcę posługującego się jednym, określonym językiem [i].

Transliteracja to metoda przepisywania tekstu zapisanego oryginalnie znakami jednego pisma fonetycznego, z użyciem znaków („liter”) innego pisma fonetycznego, oparta na zasadzie ścisłej odpowiedniości liter: jednemu grafemowi danego systemu pisma odpowiada zawsze jeden i ten sam grafem drugiego systemu. Transliteracja umożliwia odtworzenie oryginalnego zapisu (re transliterację), co przeważnie nie jest możliwe w przypadku transkrypcji fonetycznej. Stosowana jest w opracowaniach naukowych, katalogach papierowych i elektronicznych bibliotecznych, archiwalnych, w atlasach geograficznych oraz na niektórych mapach.

Przystępując do pracy tłumacz zobowiązany jest do przetłumaczenia imion i nazwisk zapisanych alfabetem innym niż łaciński. W przypadku tłumaczeń dyplomów czy aktów osobowych wymagane jest by obywatel Ukrainy udostępnił inne dokumenty takie jak paszport czy Karta stałego pobytu, w których zamieszczone są dane osobowe w alfabecie łacińskim.

 

Powiązane artykuły:

Bezpłatne kursy języka ukraińskiego i polskiego

„Fałszywi przyjaciele” w języku ukraińskim

Język ukraiński – język który dzieli

Konkurs języka ukraińskiego w Krakowie

Różnice między językiem rosyjskim a ukraińskim

Jaka jest różnica pomiędzy cyrylicą a grażdanką?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[i] Wikipedia

Język ukraiński – język który dzieli

Ukraina zaledwie od dwudziestu lat jest państwem niepodległym, a konsekwencją długotrwałego pozostawania ziem ukraińskich w państwie rosyjskim, jest mieszany etnicznie charakter społeczeństwa. Ukrainę bardzo licznie zamieszkują Rosjanie oraz członkowie innych narodowości byłego Związku Radzieckiego.

Językiem urzędowym na Ukrainie, za wyjątkiem Krymu jest ukraiński. Niestety lata wpływów Rosji na politykę Ukrainy  doprowadziły do tego, że większość społeczeństwa mówi po rosyjsku.

W życiu codziennym ukraiński zajmuje drugie miejsce. Znacząca część Ukraińców posługuje się w życiu codziennym językiem rosyjskim. Choć ukraiński jest jedynym ustanowionym  językiem urzędowym to sprawa rusyfikacji na tych terenach jest szeroko zakorzeniona. Wprowadzona  przez Wiktora Janukowycza ustawa z 2012 roku, dzięki której język rosyjski został drugim oficjalnym językiem w południowo-wschodniej części Ukrainy, ma zarówno swoich zwolenników jak i przeciwników. Podejście do nowej ustawy nie jest jednolite. Niektórzy twierdzą że nacisk państwa na ustanowienie języka rosyjskiego jako języka urzędowego  podzieli kraj na wschód rosyjskojęzyczny i mówiący po ukraińsku zachód, czyli że zbliży państwo do Rosji. Według opozycji nowe prawo jest niepotrzebne, gdyż  na co dzień niczego nie zmienia.

Obecnie rosyjski zdecydowanie zdominował wschód Ukrainy z miastami takimi jak Donieck, Charków, Dniepropietrowsk jak również jest w powszechnym użyciu w autonomicznej Republice Krymu  i Odessie. Dominacja ta jest widoczna w mediach, urzędach czy nawet w sklepach.

Wg spisu powszechnego z  z 2001 roku, język rosyjski określiło mianem swojego ojczystego języka 14 273 000 obywateli Ukrainy, to jest 29,6% mieszkańców. Na tę liczbę składają się przede wszystkim etniczni Rosjanie (56% z tej liczby), ponadto językiem tym włada na co dzień pięć i pół miliona Ukraińców. Sondaże wskazują jednak, że język rosyjski jest używany znacznie częściej, niż by wynikało to z wyników spisu powszechnego. Badania Kiev International Sociology Institute pokazują, że języka rosyjskiego używa w domu około 43–46% mieszkańców Ukrainy, a więc nawet więcej, niż języka ukraińskiego. Ludność rosyjskojęzyczna stanowi zdecydowaną większość w kilku regionach.

Jednakże na zachodzie Ukrainy można zauważyć, iż nazwy ulic, wywieszki w sklepach, rozkłady jazdy pociągów, menu w restauracjach, reklamy, informacje w tramwajach i w metrze są wyłącznie w języku ukraińskim.

Pomimo wielu sprzeczności kulturowych i językowych Ukraińcy  zachowali  status języka ukraińskiego, mimo że większość społeczeństwa woli posługiwać się rosyjskim. Nie pozostaje nic innego jak nadzieja, że nowe władze Ukrainy  oraz dalsza sytuacja polityczna wzmocni ten język by nie trafił na listę zagrożonych wyginięciem.

Czytaj również:

 Czy język szwedzki jest zagrożony?

Język białoruski zagrożony wyginięciem

Które języki zginą w najbliższej przyszłości?

 

 

 

 

Tłumaczenie szwedzkich dokumentów samochodowych

W celu dokonania rejestracji samochodu sprowadzonego ze Szwecji, koniecznie jest przygotowanie tłumaczenia poświadczonego dowodu rejestracyjnego oraz dokumentu potwierdzającego zakup (faktury lub umowy).

Dowód rejestracyjny pojazdu (Registreringsbevis)

Szwedzki dowód rejestracyjny pojazdu składa się z dwóch części, pierwszej (Del 1 avRegistreringsbeviset) w kolorze niebieskim i drugiej (Del 2 avRegistreringsbeviset) w kolorze żółtym.

Szwedzki dowód rejestracyjny pojazdu – Część 1 (niebieska)

Górna część tego dokumentu zawiera dane rejestracyjne pojazdu oraz  ogólne informacje o właścicielu. W części dolnej znajdują się dane identyfikacyjne pojazdu i podstawowe dane techniczne. Odwrotna strona dokumentu zawiera opis procedur dotyczących rejestracji pojazdów w Szwecji.

Szwedzki dowód rejestracyjny pojazdu – Część 2 (żółta)

Górna część zawiera dane rejestracyjne pojazdu oraz ogólne informacje o właścicielu. Dolna część – nazwiska poprzednich właścicieli (maksymalnie trzech). Odwrotna strona zawiera informacje na temat procedur rejestracji pojazdów w Szwecji oraz formularz  jaki należy wypełnić  do wyrejestrowania pojazdu lub  zgłoszenie zmiany własności. W przypadku eksportu do Polski, formularz ten nie musi być wypełniony.

Umowa / faktura / rachunek (Köpekontrakt / faktura / kvitto / kvittens)

W celu zarejestrowania pojazdu wymagany jest również dokument potwierdzający zakup pojazdu. Jeżeli sprzedającym jest osoba fizyczna, będzie to najczęściej „Köpekontrakt” – umowa zakupu i sprzedaży. Jeżeli sprzedającym jest przedsiębiorcą, to dowodem transakcji będzie „Köpekontrakt”, czyli umowa sprzedaży pojazdu lub faktura. Dokument ten musi zawierać dane sprzedawcy i nabywcy (w tym adresy i numery identyfikacyjne: Zabezpieczenie społeczne / Personnummer), podstawowe informacje o pojeździe (marka, model, numer rejestracyjny, VIN, roku), cenę, walutę i pozostałe warunki zakupu.

Obowiązek tłumaczenia uwierzytelnionego ma  zastosowanie nie tylko do dokumentów sporządzonych w całości w języku szwedzkim, ale także dokumentów przygotowanych w formacie dwujęzycznym (polsko – szwedzkim), w szczególności w odniesieniu do umów dotyczący zakupu pojazdu. Tylko dokumenty sprzedaży sporządzone w całości w języku polskim nie muszą być poświadczone przez tłumacza przysięgłego. Tutaj do pobrania umowa dwujęzyczna

Podobne artykuły;

Tłumaczenie szwajcarskich dokumentów samochodowych

Tłumaczenie włoskich dokumentów samochodowych

 

 

 

Różnice między językiem rosyjskim a ukraińskim

Rosyjski i ukraiński na pozór wydają się być językami bardzo do siebie podobnymi, jednak oprócz bardzo zbliżonego alfabetu opartego na cyrylicy, podobieństw między nimi nie ma zbyt wiele.

Do czasu rozpadu Związku Radzieckiego język rosyjski był językiem urzędowym na Ukrainie, stąd do niedawna prawie każdy mieszkaniec Ukrainy rozumiał i potrafił porozumieć się w tym języku. Można powiedzieć, że oba języki występowały na Ukrainie równolegle i zdarzały się sytuacje, kiedy to w rozmowie jedna osoba posługiwała się rosyjskim, a druga ukraińskim i doskonale się rozumiały. Sytuacja ta jednak powoli się zmienia. Nieznajomość rosyjskiego wśród Ukraińców pojawia się wśród młodszego pokolenia, które nie miało kontaktu z rosyjskojęzyczną telewizją i szkołą. Z kolei ukraiński również jest językiem niezrozumiałym dla Rosjan. Wielu językoznawców zwraca zresztą uwagę, że ukraińskiemu o wiele bliżej jest do języka polskiego niż do rosyjskiego.

Alfabet

Język rosyjski i ukraiński należą do tej samej grupy języków wschodniosłowiańskich i posługują się alfabetem wywodzącym się z cyrylicy. Wyraz cyrylica pochodzi od imienia św. Cyryla, który wraz z bratem św. Metodym odegrał istotną rolę w stworzeniu podstaw pisma i rozwoju języka Słowian Wschodnich. Samą cyrylice uważa się za dzieło jednego z uczniów Cyryla i Metodego, a pierwsze ślady jej użycia pochodzą z terenów wschodniej Bułgarii. Na początku XVIII wieku, za sprawą cara Piotra Wielkiego dokonano w Rosji reformy cyrylicy, a jej unowocześnioną postać nazwaną grażdanką. Odmiana cyrylicy używana do zapisu języka ukraińskiego różni się nieznacznie od rosyjskiej tzw. grażdanki. Współczesny alfabet ukraiński posiada 33 litery oraz dodatkowo apostrof. Niektóre z liter oznaczają inne głoski aniżeli w alfabecie rosyjskim, co wiąże się ze zmianami fonetycznymi jakie zaszły w języku ukraińskim, podczas gdy pisownia pozostała bez zmian.

Różnice w pisowni ukraińskiej w stosunku do rosyjskiej są następujące:

  •  „Гг” – czytamy jak polskie „h”
  • Ґґ” – polskie „Gg”, rosyjskie „Гг”
  • Ее” – czytamy jak polskie „Ee” i rosyjskie „Ээ”
  • Єє” – czytamy jak polskie „JE/je” i rosyjskie „Ее”
  • Ии” – polskie „Yy” i rosyjskie „Ыы”
  • Іі” – polskie „Ii’, rosyjskie „Ии”
  • Її” – polskie „JIji”
  • Щщ” – polskie „SZCZszcz”

Słownictwo

W języku ukraińskim występuje bardzo duża liczba słów brzmiących i zapisywanych bardzo podobnie jak w języku rosyjskim. Niektóre z nich są rosyjskimi zapożyczeniami pochodzącymi głównie z czasów ZSRR, ale znaczna część podobnie brzmiących wyrazów ma wspólne korzenie wywodzące się z języka staroruskiego. Ponad połowa słownictwa ukraińskiego pokrywa się natomiast bardziej z językiem polskim, aniżeli rosyjskim, choć część podobieństw jest złudna i brzmiące w podobny sposób wyrazy mogą znaczyć coś zupełnie innego.

Fonetyka

Fonetyka języka ukraińskiego znacząco różni się od fonetyki rosyjskiej. System spółgłoskowy jest najbliższy słowackiemu z pewnymi cechami wspólnymi z polskim lub czeskim, ale jest dość odległy od rosyjskiego. W systemie samogłoskowym występuje wiele cech wspólnych z językiem czeskim i rosyjskim. Należą do nich między innymi brak iloczasu, zanik samogłosek nosowych i brak tzw. akania, czyli wymawiania nieakcentowanego ‘o’ jako ‘a’, w odróżnieniu od innych języków wschodniosłowiańskich.

Akcent

W języku ukraińskim występuje akcent swobodny, tak jak w języku rosyjskim i innych językach słowiańskich. Akcent w języku ukraińskim w porównaniu do akcentu w rosyjskim wykazuje jednak dużą stałość morfologiczną, tzn. rzadko zmienia się w różnych formach tego samego wyrazu oraz w różnych wyrazach z tej samej rodziny.

Jak więc widać, utarte przekonanie, że języki rosyjski i ukraiński są do siebie bardzo podobne jest raczej mitem.

 

Zobacz podobne wpisy:

Język czeski a język słowacki