Język albański to język indoeuropejski, którym obecnie posługuje się około 6,2 mln Albańczyków zamieszkujących Albanię, Kosowo, Macedonię, a także Włochy (głównie Kalabrię i Sycylię) i Grecję (północne i południowe rejony kraju). Język ten posiada status języka urzędowego w Albanii, Kosowie oraz Macedonii.

W obrębie języka albańskiego istnieja dwie odmiany terytorialne: dialekt gegijski (alb. gegë) na północy Albanii, w Kosowie i Macedonii (znacznie się różniące) oraz toskijski (alb. toskë) na południu Albanii, we Włoszech i Grecji. Norma literacka języka, nauczana w szkołach w Albanii, jest oparta na dialekcie toskijskim. Podział na 2 dialekty ma związek ze stosunkami politycznymi panującymi w Albanii. Do 1944, tj. do objęcia rządów przez komunistów, polityka Albanii była zdominowana przez posługujących się dialektem gegijskim. Komuniści natomiast wprowadzili, jako obowiązujący standard, toskijski i od 1952 cała produkcja wydawnicza ukazywała się w tym dialekcie.

Budowa języka albańskiego ma wiele cech wspólnych z językiem bułgarskim i rumuńskim, m.in. deklinację analityczną i rodzajnik postpozycyjny; słownictwo zaś jest pełne obcych (łacińskich, włoskich, słowiańskich, nowogrodzkich, tureckich) zapożyczeń. Najwcześniejsze zabytki języka albańskiego pochodzą z XV wieku, a najstarszym z nich jest spisana formuła chrztu. Alfabet łaciński i zasady ortograficzne zostały oficjalnie wprowadzone dopiero w 1908 roku, a ostateczne ujednolicenie pisowni nastąpiło w roku 1972.

źródło: Wikipedia, Portal Wiedzy Onet.pl