Na którym kontynencie znajduje się najwięcej języków ?

Pisaliśmy już wiele na temat języków, określaliśmy ich liczbę, przedstawialiśmy listę  języków zagrożonych, rankingi łatwych i trudnych języków. W dzisiejszym tekście chcielibyśmy zaś skupić się na liczbie języków przypadających na dany rejon świata.

Zgodnie z wieloma publikacjami naukowymi oraz licznymi spostrzeżeniami poliglotów, zróżnicowanie geograficzne języków jest spowodowane często geograficznym ukształtowaniem terenu. Istnieją państwa całkowicie jednojęzyczne, a także takie państwa jak na przykład Republika Vanuatu – państwo w Oceanii, gdzie używa się aż około 106 języków.

 

KONTYNENT JĘZYKI 
liczba udział procentowy
Afryka 2146 30,2
Ameryka Płn. i Płd. 1060 14,9
Australia i Oceania 1312 18,5
Azja 2303 33,4
Europa 285 4,0
razem 7106 100

 

Tabela 1. Dystrybucja języków według kontynentów, (źródło: Lewis et al. (red.) 2014)

 

Jak zostało wspomniane wcześniej, zróżnicowanie językowe w poszczególnych krajach pozostaje w zależności z ukształtowaniem terenu. Tereny górzyste są zwykle bardziej różnorodne językowo, a to za sprawą różnych grup etnicznych je zamieszkujących.

Dla przykładu weźmy już nadmienioną wcześniej wyspę Vanuatu znajdującą się na Oceanie Spokojnym. Wyspa ta ma kształt przypominający trójkąt i każdy z trzech „rogów” zamieszkuje ludność odrębna pod względem społeczno-kulturowym. Na tym niewielkim terenie mieszkańcy, posługując się aż 6 językami, takimi jak: daakaka, dalkalaen, daakie, językiem Ambrym północnym, lonwolwol oraz językiem Port-Vato. Języki te są względnie podobne do języków używanych na sąsiednich wyspach. Ciekawostką jest natomiast fakt, że pośrodku tej wyspy znajduje się teren górzysty, który zamieszkuje ludność posługująca się jeszcze innymi językami.

W krajach Azji Południowo – Wschodniej, gdzie gęstość zaludnienia jest duża, mieszkańcy posługują się kilkudziesięcioma językami należącymi do wielu rodzin językowych, między innymi austroazjatyckiej czy chińsko- tybetańskiej. Duże zagęszczenie występuje także w północnej Australii, w której mieszkańcy posługują się kilkoma językami aborygeńskimi. Przeciętny mieszkaniec tego kraju potrafi posługiwać się kilkunastoma lokalnymi językami. Do języków tych zaliczają się następujące rodziny języków: tasmańskie (obecnie wymarłe), australijskie, papuaskie, malgaskie, polinezyjskie, austroazjatyckie i inne.

Zajrzyj także do artykułu:

JĘZYKI ŚWIATA

Ranking najłatwiejszych języków świata

Letnia szkoła języka czeskiego nie tylko dla bohemistów

Uczelnie wyższe w Czechach co roku organizują letnie kursy języka czeskiego przeznaczone dla cudzoziemców, a miejscami ich organizacji są  – oprócz cieszącej się największą popularnością Pragi – również takie czeskie miasta jak Brno, Ołomuniec, czy Czeskie Budziejowice.

Oferta zajęć z języka czeskiego jest przeznaczona przede wszystkim dla studentów oraz nauczycieli akademickich bohemistyki i slawistyki, tłumaczy języka czeskiego oraz osób zainteresowanych pogłębianiem znajomości języka czeskiego i czeskiej kultury, ale udział w letnich szkołach języka mogą wziąć również osoby zamierzające rozpocząć naukę języka czeskiego od podstaw.

Uczestnicy zajęć są podzieleni na grupy według poziomu znajomości języka czeskiego. Uczęszczają na lektoraty językowe i uczestniczą w zajęciach z historii i czeskiej literatury. W programie szkół są też specjalne atrakcje, między innymi wycieczki do innych miast, zwiedzanie zabytków, wyjścia na wystawy i koncerty, czy spotkania, w trakcie których śpiewane są czeskie piosenki.

Kursy trwają zazwyczaj od dwóch do czterech tygodni. Różnie też kształtują się ich ceny. W Brnie za miesięczny kurs zapłacić trzeba ok. 1500 EUR, w Ołomuńcu za dwa tygodnie ok. 600 EUR. Koszty kursu można obniżyć wybierając tańszą wersję zakwaterowania, można też znaleźć mieszkanie na własną rękę. Niektóre ze szkół, np. w Ołomuńcu oferują atrakcyjne rabaty dla osób, które po raz kolejny biorą udział w kursie. Największą popularnością cieszą się jednak kursy w Pradze, organizowane przez Uniwersytet Karola. Koszt udziału w czterotygodniowym kursie wynosi ok. 1300 EUR, a w cena obejmuje zajęcia dydaktyczne, zakwaterowanie i wyżywienie oraz wycieczki i dodatkowe atrakcje. Studenci wybierają najczęściej zakwaterowanie w akademiku Kajetanka w pokojach jedno- i dwuosobowych. Zajęcia językowe odbywają się w budynku Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Karola przy Placu Jana Pałacha, z okien którego rozciąga się wspaniały widok na Hradczany. W weekendy organizowane są całodniowe wycieczki za Pragę.

Co roku Ministerstwo Szkolnictwa, Młodzieży i Kultury Fizycznej Republiki Czeskiej oferuje kilkanaście miejsc stypendialnych dla uczestników Letnich Szkół Studiów Słowiańskich na wybranych uczelniach w Republice Czeskiej.Stypendium obejmuje koszty nauki, zakwaterowania, wyżywienia oraz wycieczek organizowanych przez uczelnie. Instytucją przeprowadzającą nabór kandydatów w Polsce i udzielającą szczegółowych informacji na temat Letnich Szkół Studiów Słowiańskich w Republice Czeskiej jest Biuro Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzynarodowej.

Decyzja o udziale w letniej szkole języka czeskiego jest z pewnością bardzo dobrą opcją dla wszystkich osób zamierzających doskonalić swoją znajomość czeskiego, a różnorodność oferowanych zajęć i możliwość doskonalenia języka w międzynarodowym środowisku sprawia, że oferta ta może stanowić ciekawą alternatywę dla innych form nauki i doskonalenia języka.

Czytaj również:

Yanosik na rynku czeskim i słowackim

 

 

Czy łatwiej uczyć się podobnych języków, czy zupełnie odmiennych?

Powszechne jest przekonanie, że łatwiej uczyć się języka pochodzącego z tej samej rodziny co język, który już znamy. Jeśli zatem opanowaliśmy już na przykład niemiecki, łatwiej będzie nam nauczyć się angielskiego i odwrotnie. Znając polski, nie powinna nam przysporzyć kłopotów nauka czeskiego czy słowackiego. Czy jednak rzeczywiście tak jest?

Bez wątpienia wiele argumentów potwierdza, że łatwiej przychodzi nam nauka języków spokrewnionych z tymi, które znany. Jako Polakom zdecydowanie łatwiej jest nam uczyć się języków słowiańskich, niż na przykład germańskich. Znając polski możemy przenieść struktury gramatyczne na grunt innych języków słowiańskich i łatwiej zapamiętać ewentualne drobne rozbieżności w odmianie przez przypadki, osoby, czy rodzaje. O wiele trudniej jednak zrozumienie  chociażby kwestii przypadków przyjdzie osobom z zupełnie innego kręgu językowego.  Przy nauce języków słowiańskich napotkamy też na szereg zbieżności leksykalnych między językami, co powoduje, że w zależności od wybranego języka niemal na starcie znamy już pewną część słownictwa. Uważa się na przykład, że aż 70% słów w języku słowackim ma to samo brzmienie co w języku polskim, choć oczywiście nie zawsze idzie to w parze z identycznym znaczeniem. Nawet jeśli uwzględnimy fakt, że część podobieństw jest tylko złudna i w rzeczywistości te same wyrazy mogą znaczyć coś zupełnie innego, i tak łatwiej będzie nam te wyrazy przyswoić, aniżeli inne, obcobrzmiące słowa języków niespokrewnionych z polskim. Oczywiście analogicznie będzie przy nauce np. niemieckiego,  jeśli już znamy angielski, czy włoskiego, jeśli mówimy po francusku. Uczenie się języka podobnego do tego, który już znamy pozwala na wyeliminowanie trudu uczenia się gramatyki od podstaw. Uczenie się języków podobnych do tych, którymi już mówimy powoduje też, że łatwiej jest nam przyswoić wymowę poszczególnych słów. O wiele trudniej jest nauczyć się wymowy głosek dotąd kompletnie nam nieznanych. Dlatego nauka na przykład języka chińskiego jest uważana za wyjątkowo wymagającą.

Przy językach spokrewnionych ze sobą dochodzi też czasami do zjawiska wzajemnej zrozumiałości języków. Termin ten określa taką zbieżność języków, że właściwie bez rozpoczynania ich nauki ich użytkownicy mogą się ze sobą porozumieć. Wzajemne zrozumienie może być symetryczne, gdy obaj rozmówcy rozumieją się w podobny sposób, albo asymetryczne, kiedy reprezentant jednego z języków rozumie partnera bardziej niż drugi. Przykładami takich języków jest choćby język serbski i chorwacki.

Czy uczyć się jednego języka obcego, czy kilku?

Z pewnością trudność zawsze może stanowić jednoczesna nauka dwóch lub więcej języków od podstaw. Łatwiej i rozsądniej jest rozpocząć naukę kolejnego języka obcego, jeśli opanowaliśmy już podstawy języka czy języków, których uczyliśmy się wcześniej. W szczególności jest to istotne przy językach ze sobą spokrewnionych, zwłaszcza w sferze leksykalnej. Istnieją metody jednoczesnego nauczania dwóch blisko spokrewnionych ze sobą języków, polegające na jednoczesnym uczeniu się podobnych zagadnień w obu językach i opieraniu się na tym samym materiale leksykalnym. Czy jednak przyspiesza to proces nauczania? Raczej nie, na każdy z języków i tak trzeba poświęcić odpowiednią ilość czasu. Naukę każdego kolejnego języka warto zatem rozpocząć, gdy poprzednie języki znamy w stopniu przynajmniej komunikatywnym.

Faktem jest natomiast, że każdego kolejnego języka uczymy się szybciej.  Im mamy większą wiedzę na temat języków i zasób słów w różnych językach, tym więcej nasz mózg generuje skojarzeń, co ułatwia zapamiętywanie. Warto też pamiętać, że uczenie się języków jest wyjątkowo skuteczną metodą utrzymywania mózgu w dobrej formie.

 

Zobacz także:

Jakich języków warto się uczyć ? 

Nauka słowackiego przez internet

 

 

Najdziwniejsze języki świata

Na świecie jest wiele języków, które nam Europejczykom mogą wydawać się dość ekstrawaganckie, niezwykłe, albo nawet zabawne, nie tylko ze względu na sam zapis alfabetu, ale również pod względem dźwiękowym. Przykładem języka brzmiącego dla Polaków zabawnie jest chociażby język czeski. Daleko mu jednak do języków, które powszechnie uznawane są za najdziwniejsze języki świata.

  • Język rotokas narodził się w Papui-Nowej Gwinei i jest uważany za najprostszy język świata –alfabet tego języka składa się jedynie z 11 liter. Występuje w nim tylko 5 samogłosek i 6 spółgłosek. Mówi nim około 4000 osób zamieszkujących wyspę Bougainville.

 

  • Tuyuca należy do języka Indian ze wschodniej Amazonii i należy do najtrudniejszych języków świata. Jest językiem polisyntetycznym, co oznacza, że praktycznie nie ma w nim różnicy między słowem, a zdaniem, dlatego ze zlepków głosem powstają przedziwne słowa jak na przykład hóabãsiriga – co oznacza „nie wiedziałem jak to pisać”. Cechą, jaka czyni ten język jednym z najbardziej zdumiewających języków jest też występowanie wielu rodzajów. Podczas, gdy w języku polskim mamy rodzaj żeński, męski i nijaki, w języku tuyucarodzajów jest aż 140. Językiem tuyuca mówi mniej niż 1000 osób.

 

  • Językiem arczyńskim posługują się mieszkańcy wioski Archib znajdującej się na wybrzeżu Morza Kaspijskiego w Rosji. Szacuje się, że posługuje nim zaledwie ok. 1000 osób, ale tylko i wyłącznie w formie mówionej,w ogóle nie posiada on bowiem formy pisanej. Stosowany jest głównie w sytuacjach nieformalnych – przede wszystkim porozumiewają się w nim członkowie rodzin i znajomi.

 

  • Na wyspie NorthSentinel na terenie Indii żyje plemię uważane za jedno z ostatnich, któremu udało się uniknąć kontaktu z białym człowiekiem – to lud Sentinel, któremu udało się tak długo obronić dzięki unikalnej polityce witania wszystkich gości strzałami z łuków. Posiadają oni własny język, który prawdopodobnie jest podobny do innych języków andamańskich – w grupie tej wszystkie rzeczowniki bazują na częściach ciała. Jednak poza tym nie wiemy o nim praktycznie nic – jest on tym samym chyba najbardziej tajemniczym językiem świata.

 

  • Język yupik to język eskimoski, używany zarówno na Alasce jak i na Syberii. Do jego zapisu używa się alfabetu łacińskiego. W zakresie tego języka mamy do czynienia z pięcioma głównymi odmianami, a jego poszczególni użytkownicy nie zawsze się rozumieją.Należy do grupy języków polisyntetycznych. Pojedyncze słowa w tym języku mogą zawierać w sobie bardzo wiele treści. Przykładowo, wyraz ‘tuntussuqatarniksaitengqiggtuq” oznacza „nie powiedział nam znów, że idzie polować na renifery”

 

  • Silbo gomero zwany także silbo (hiszp. silbar znaczy „gwizdać”) to  język gwizdów używany przez mieszkańców wyspy Gomera (Wyspy Kanaryjskie).Język ten powstał, aby ułatwić komunikację na długich dystansach, w górskich dolinach. Krzyk mógłby być niezrozumiały, echo kompletnie by go zaburzyło, podczas gdy gwizd niesie się idealnie. Spółgłoski i samogłoski w tym języku rozróżniane są na podstawie rosnącej lub opadającej częstotliwości, tym samym można w nim tworzyć pełne słowa i zdania

 

  • Xhosa (lub Khosa) to jeden z ważniejszych języków z rodziny bantu. Językiem tym posługuje się południowoafrykański lud Xhosa, a liczbę użytkowników szacuje się na około 5,6 miliona osób. Zalicza się go do języków mlaskowych, a więc takich języków, których cechą charakterystyczną jest występowanie tzw. mlasków, mających status fonemów.

 

  • W brazylijskiej części dżungli amazońskiej żyją Indianie zwący się Pirahã, co oznacza „prości”. Język pirahã jest jedynym żywym językiem z rodziny mura. Mimo częstych kontaktów z kulturą zachodnią i językiem portugalskim większość członków plemienia pozostaje jednojęzyczna. Ludzie ci nie chcą uczyć się obcych języków (zwanych przez nich xapagáiso – zakrzywiony) w obawie przed utratą własnej tożsamości.

 

  • Język pitjantjatjara to język używany wśród Aborygenów z ludu Anangu, zamieszkujących środkową Australię. Jego cechą charakterystyczną jest to, że posiada tylko trzy samogłoski – a, i oraz u. Zapis dokonywany jest alfabetem łacińskim. Najdłuższe słowo w tym języku to nazwa wzgórza w południowej Australii – „Mamungkukumpurangkuntjunya”, co oznacza dosłownie „tam, gdzie sika diabeł” 🙂

 

  • Język !Xóõ używany w Botswanie słynie z ogromnej liczby fonemów. Używa się w nim 87 spółgłosek (w tym 20 mlaśnięć/klików), 20 samogłosek i 2 tony.Jest językiem khoisan z podrodziny tuui porozumiewa się nim około 3 tysięcy osób zamieszkujących okolice Botswany i Namibii. Naukowcy twierdzą, że !Xóõ może być jednym z najstarszych języków świata – podobnym, dziesiątki tysięcy lat temu mieli się porozumiewać nasi wspólni przodkowie w Afryce .

Źródło: http://www.geekweek.pl/galerie/4220/najdziwniejsze-jezyki-swiata http://www.sekretypoliglotow.pl/25-ciekawych-faktow-na-temat-jezykow http://www.zafascynowanazyciem.pl/kultura-i-jezyki-najdziwniejsze-jezyki-swiata-czesc-2/ http://jeznach.neon24.pl/post/133341,ktory-najtrudniejszy-cz-ii

Czym jest język migowy?

 

 

Język migowy to system znaków umownych wykonywanych przy użyciu gestów i mimiki, służący do porozumiewania się bez użycia narządu słuchu. Język migowy używany jest głównie przez osoby, u których doszło do uszkodzenia słuchu w stopniu znacznie utrudniającym albo wręcz całkowicie uniemożliwiającym odbiór mowy wyłącznie drogą słuchową.

Wbrew utartym opiniom, język migowy nie jest językiem uniwersalnym. Nie ma jednego ogólnoświatowego języka migowego, lecz istnieje wiele jego odmian o zasięgu terytorialnym nie zawsze pokrywającym się z granicami obszarów etnicznych i języków fonicznych. Przykładowo angielski język migany używany na terenie Wielkiej Brytanii jest zupełnie inny od amerykańskiegojęzyka migowego, któregozasięg obejmuje Stany Zjednoczone, ale również Meksyk, gdzie językiem urzędowym jest język hiszpański. W krajach, w których obowiązuje więcej niż jeden język urzędowy (np. w Szwajcarii czy Belgii), występuje też odpowiedniawiększa liczba języków migowych. Liczba języków migowych na całym świecie jest trudna do oszacowania.

Społeczności Głuche stanowią na całym świecie grupę liczącą około 70 milionów osób. Głuchych od urodzenia, to jest rodzimych użytkowników języka migowego nazywa się Głuchymi, rozpoczynając to słowo wielką literą. Jest to praktykowane w wielu językach. Pomysł takiej regulacji dotyczącej zapisu tego terminu wysunęła niesłysząca Lucyna Długołęcka.

Wspólną cechą wszystkich języków migowych na świecie jest wykorzystywanie w przekazie kanału gestowo-wzrokowego, a nie – jak dzieje się to w przypadku języków mówionych – kanału głosowo-słuchowego.

 

Język migowy w Polsce

W Polsce funkcjonują równolegle dwa języki migowe – Polski Język Migowy (PJM) oraz tzw. System Językowo-Migowy (SJM).

Polski Język Migowy (PJM) jest naturalnym językiem osób niesłyszących, o odrębnej od językapolskiego strukturze gramatycznej. PJM jest w Polsce pierwszym językiem dzieci, których obydwoje rodzice są niesłyszący. Polski Język Migowy jest blisko powiązany z francuskim językiem migowym, poprzez wykorzystanie jednoręcznego alfabetu manualnego starofrancuskiego języka migowego.

PJM jest językiem wizualno- przestrzennym. Oznacza to, że przyprzedstawieniu rzeczywistości dużą rolę odgrywają w nim różne formy przestrzenne, takie jak położenie tułowia, odchylenie głowy, mimika, spojrzenie, a przede wszystkim ruch (kierunek ruchu, zakres, tempo, intensywność, itp.).

Polski język migowy jest językiem żywym, stale się rozwija i wzbogaca, również o elementy zapożyczane z języka polskiego (np. znaki daktylograficzne) oraz znaki z innych języków migowych. Język ten w różnych zakątkach Polski jest różnorodny. Podobnie jak w przypadku języka mówionego, w języku Głuchych pochodzących z różnych regionów kraju mogą występować pewne różnice, które dotyczą przede wszystkim słownika.

W Polsce językiem tym posługuje się od 40 do 50 tysięcy osób, dla których jest on pierwszym, ojczystym językiem.

W odróżnieniu do wielu innych języków migowych na świecie, PJM nigdy nie został oficjalnie uznany za pełnoprawny język polskiej społeczności Głuchych.

System Językowo-Migowy (SJM) jest subkodem stworzony przez osoby słyszące, w celu ułatwienia porozumiewania się z osobami głuchymi lub niedosłyszącymi. Język ten nie jest językiem naturalnym, lecz tworem sztucznym, opartym na połączeniu elementów języka polskiego i Polskiego Języka Migowego. Nie można go sobie przyswoić w naturalny sposób, tak jak na przykład PJM jest przyswajany przez dzieci od swoich niesłyszących rodziców.System Językowo-Migowyjest oparty na gramatyce języka polskiego. Osoby posługujące się nim budują zdania zgodnie z szykiem gramatycznym języka polskiego, dodając do tego znaki języka migowego.

 

System Językowo-Migowy jest powszechnie wykorzystywany w programach telewizyjnych. Systemu tego uczą się też na kursach osoby słyszące mające w zamyśle porozumiewać się z głuchymi, między innymi urzędnicy i tłumacze przysięgli języka migowego.

I jeszcze o różnicy między PJM i SJM…

 

Nauka języka migowego dla osób słyszących

 

Język migowy jest klasyfikowany jako jeden z trudniejszych języków do nauczenia się o stopniu trudności porównywalnym z takimi językami jak chiński czy arabski . Trudność przy jego nauce sprawia przede wszystkim odmienność kanałów komunikacyjnych, jakie są w nim wykorzystywane – mamy tu bowiem do czynienia z językiem wizualnym.

Kursy języka migowe organizowane są między innymi w Instytucie Polskiego Języka Migowego przy Uniwersytecie Warszawskim, czy na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu.

W Polsce brakuje jednak ciągle instytucji, które zajmowałyby się gruntownym kształceniem nauczycieli języka migowego, przez co osoby metodyka jego nauczania jest ciągle niedostatecznie rozwinięta.

 

Brytyjski język migowy

Podstawowe zwroty w angielskim języku migowym:

 

 

Amerykański język migowy

Alfabet w amerykańskim języku migowym:

 

Japoński język migowy

Podstawowe zwroty w japońskim języku migowym:

 

 

Rosyjski język migowy

Alfabet i podstawowe zwroty rosyjskiego języka migowego:

https://www.youtube.com/watch?v=OZjiYcpD-5w

 

Niemiecki język migowy

Alfabet w niemieckim języku migowym:

 

Czeski język migowy

Podstawowe zwroty w czeskim języku migowym:

 

Francuski język migowy

Alfabet we francuskim języku migowym:

 

 

Literatura:

 

Szczepankowski B. (1994): Podstawy języka migowego. WsiP: Warszawa.

Tomaszewski, P., Rosik, P. (2003): „Czy Polski Język Migowy jest prawdziwym językiem?”. [W:] SKKN.