Obowiązek nauczania języków obcych w szkołach w Europie

W dzisiejszym artykule prześledzimy poszczególne kraje stawiając nacisk na program nauczania języków obcych w szkołach.

 

Jak wiadomo obowiązek nauki języka obcego w szkołach nie jest narzucony odgórnie   i tym samym nie jest jednolity w każdym kraju.  Sprawa ilości godzin nauki języka obcego jest indywidualnie rozstrzygana przez każde państwo.

Poniżej chcielibyśmy prześledzić poszczególne kraje wskazując na wiek ucznia, ilość lat nauki w danym kraju i  przyjrzeć się wynikom ich pracy.

BELGIA

Nauka języka obcego jako przedmiotu obowiązkowego rozpoczyna się  w wieku  od 3 lat do 8 lat  wprowadzony jest na początek język francuski , kolejny język tj niemiecki lub niderlandzki wprowadzony jest w przedziale wiekowym między  6 a 10 rokiem życia.  Rozbieżność  w wyborze języka a także wieku zależna jest od danej mniejszości narodowej posługującej się danym językiem. Obowiązek nauki języka w każdej grupie językowej jest jednakowy i kończy się z chwilą ukończenia szkoły średniej tj w wieku 18- 19 lat.

BUŁGARIA

Obowiązek nauki pierwszego języka obcego obowiązuje uczniów od 8 roku życia , natomiast w wieku 15 lat wprowadzany jest do kształcenia drugi język obcy . Nauka trwa do 18 lat . Najczęściej nauczanym językiem jest rosyjski , francuski, angielski i niemiecki. Uczniowie zwłaszcza w starszych klasach mają możliwość dokonania wyboru poszczególnego języka.

CZECHY

Wszyscy uczniowie rozpoczynają naukę języka obcego jako przedmiotu obowiązkowego w wieku 8 lat. W wieku 15 lat do oferty kształcenia dochodzi drugi obowiązkowy język obcy. Uczniowie mają zwykle do wyboru dwa języki, są nimi angielski i niemiecki, w niektórych szkołach oferta nauki języków poszerza się o rosyjski, hiszpański i francuski, zwykle jednak są to już szkoły średnie.

DANIA

Przygodę z językiem obcym rozpoczyna się tu obowiązkowo w wieku 9 lat.  Możliwość nauki drugiego języka uczniowie mają w wieku 13 lat, ponieważ szkoły muszą umożliwić wszystkim uczniom w tym wieku naukę drugiego języka obcego jako przedmiotu fakultatywnego. W wieku 16 lat dochodzi kolejny język obcy. Najczęściej  kształconym językiem jest niemiecki oraz angielski.

NIEMCY

Nauka języka obcego w szkołach podstawowych  rozpoczyna się w wieku 10 lat, obowiązkowym językiem jest angielski. W kolejnych latach uczeń ma możliwość wyboru drugiego języka jako fakultatywno tak więc w ofercie szkół znajdują się programy do nauki języków obcych.  Uczniowe szkół wyższych tj między 16 a 17 rokiem mają możliwość nauki nawet trzech jezyków obcych w zależności od wybranego fakultetu czy profilu szkoły.

ESTONIA

Nauka języka obcego jako obowiązkowego rozpoczyna się bardzo wcześnie gdyż w wieku 7 lat jest już wprowadzana do ofert szkół. W Estonii centralne władze oświatowe wymagają, by szkoły wprowadzały naukę drugiego języka obcego, podobnie jak to się dzieje w przypadku pierwszego języka, w określonym przedziale wiekowym (10-12 lat). Pierwszym językiem obcym w szkołach podstawowych musi być angielski, francuski, niemiecki lub rosyjski.

IRLANDIA

Obowiązek w tym kraju nie jest narzucony przez Centralne władze, tak wiec uczniowie świadomie decydują się naukę drugiego języka w momencie wyboru szkoły średniej tj w wieku 12 lat. Wszyscy uczniowie uczą się języka angielskiego i irlandzkiego, które są językami urzędowymi.

GRECJA

Obowiązek nauki języka obcego przypada w wieku 8 lat, kolejny obowiązkowy drugi język obcy wprowadzany jest w wieku 10 lat – obowiązkowa nauka dwóch obcych języków trwa do 15 roku życia ucznia.

HISZPANIA

Nauka języka obcego rozpoczyna się bardzo wcześnie, gdyż już wprowadzana jest we wczesnym dzieciństwie, około 3 roku życia. We wspólnotach autonomicznych, w których występują dwa języki urzędowe, wszyscy uczniowie uczą się dwóch języków. Od 12. roku życia wszyscy uczniowie mogą uczyć się drugiego języka obcego, ponieważ zgodnie z podstawą programową wszystkie szkoły muszą umożliwić wszystkim uczniom do ukończenia przez nich 18. roku życia naukę co najmniej jednego języka obcego jako przedmiotu fakultatywnego.

FRANCJA

Język obcy jest wprowadzany do szkół w wieku 7 lat,  zaś uczniowie kończący 13 lat obowiązkowo wybierają kolejny – drugi język obcy, którego muszą się uczyć do ukończenia 15 lat, gdyż w tym wieku świadomie pozostawieni przed wyborem jednego obowiązkowego języka obcego z obowiązkiem nauczania od 18 roku życia.

WŁOCHY

Język angielski jest dla uczniów włoskich szkół wprowadzany w pierwszej klasie, w chwili przekroczenia 11 lat, uczeń ma prawo wyboru kolejnego języka obcego, sytuacja ta jednak zmienia się w wieku wyboru kolejnej szkoły, wówczas uczniowie mają prawo do nauki wyłącznie jednego obcego języka, którego obowiązek trwa do 19 lat, czyli w momencie ukończenia szkoły średniej.

ŁOTWA

Obowiązek nauki języka obcego wprowadzany jest w szkołach dla uczniów klas 1, w chwili rozpoczęcia nauki, kolejny , drugi język obcy jest wprowadzany jest w wieku 12 lat, łotewski uczeń ma obowiązek nauki dwóch języków obcych do ukończenia 19 lat.

LITWA

Na Litwie w ostatnich latach zaszły małe zmiany odnośnie terminu obowiązkowego kształcenia dzieci języków obcych. Od 2008 roku uczniowie w wieku 8 lat, rozpoczynają naukę języka obcego, a kolejny język obcy wprowadzany jest w wieku 12 lat. Obowiązek nauki dwóch języków obcych trwa do 16 roku życia, po tym okresie władze edukacyjne muszą zapewnić jednak uczniom dostęp do nauki drugiego języka, mimo iż nie jest on obowiązkowy.

LUKSEMBURG

Uczniowie luksemburskich szkół rozpoczynają przygodę z językiem niemiecki w wieku 6 lat, rok później dodatkowo uczą się także francuskiego, w wieku 12 lat, przy wyborze profilu szkoły, uczniowie muszą zadecydować o wyborze kolejnego 3 języka obcego. . Obowiązek nauki wszystkich trzech języków trwa do 19. roku życia

FINLANDIA

W zależności od decyzji poszczególnych szkół uczniowie rozpoczynają naukę języka obcego jako przedmiotu obowiązkowego w wieku 7, 8 lub 9 lat. Drugi obowiązkowy język obcy jest wprowadzany w wieku 13 lat. Jednym z języków musi być drugi język państwowy (szwedzki lub fiński, w zależności od wyboru uczniów).Obowiązek nauki dwóch języków trwa do 19. roku życia. Władze edukacyjne na szczeblu centralnym nie określają w pełni minimalnej oferty kształcenia. W odniesieniu do uczniów w wieku od 7 do 19 lat szkoły mają pewną autonomię w zakresie opracowywania szkolnego programu nauczania zgodnego z podstawą programową. W rezultacie szkoły mogą zdecydować się na położenie większego nacisku na nauczanie języków obcych

 

Udział ludności w wieku 25-64 lat w wybranych krajach deklarującej znajomość co najmniej jednego języka obcego (%) oraz język obcy najczęściej deklarowany jako najlepiej znany

znajomość języka obcego (%) najczęściej deklarowany język obcy
UE-28 66 angielski
Luksemburg 99 niemiecki
Litwa 97 rosyjski
Norwegia 96 angielski
Łotwa 95 rosyjski
Dania 94 angielski
Słowenia 92 angielski
Szwecja 92 angielski
Malta 89 angielski
Szwajcaria 88 angielski
Estonia 86 rosyjski
Holandia 86 angielski
Słowacja 85 czeski
Cypr 84 angielski
Niemcy 78 angielski
Austria 78 angielski
Rumunia 74 angielski
Czechy 69 angielski
Serbia 63 angielski
Polska 62 angielski
Włochy 60 angielski
Francja 59 angielski
Belgia 58 angielski
Grecja 58 angielski
Portugalia 58 angielski
Hiszpania 51 angielski
Bułgaria 39 angielski
Węgry 37 angielski

Opracowanie Sedlak & Sedlak na podstawie danych Eurostat-u

[i]

 

[i] Źródło: https://rynekpracy.pl/monitory/znajomosc-jezykow-obcych-w-unii-europejskiej

 

Podobne artykuły:

Nauka języka obcego dla dzieci –skuteczne metody

Dwujęzyczność przepustką do lepszego świata

Indonezyjski język wyspiarzy

Indonezja to połączenie wielu kultur, religii i obyczajów. Jest największym krajem wyspiarskim, rozciągającym się na wodach Pacyfiku oraz Oceanu Indyjskiego. Dziewicza przyroda, piękne plaże oraz pyszne regionalne jedzenie, przyciągają rzesze turystów z całego świata. To nie tylko oaza spokoju  i otaczającego piękna, ale także  skupisko wielu   sympatycznych mieszkańców różnych plemion, którzy w dalszym ciągu kultywują swoją tradycję sprzed kilku tysięcy lat. Będąc na wyspach Indonezji można zanurzyć się w magii, którą „uprawiają” tubylcy, a zwiedzając wyspy można podziwiać wiele wspaniałych zabytków takich jak: Borobudur czy Prambanan.

W dzisiejszym artykule nawiązaliśmy do Indonezji nie tylko ze względu na jej piękno ale także ze względu na ilość języków używanych na wyspach.

Język indonezyjski jest językiem urzędowym w Indonezji. Należy do jednych z najliczniejszych języków świata, ze względu na liczbę ludności posługującej się tym językiem ( Indonezje zamieszkuje 247 mln mieszkańców)  Jest normatywną formą języka malajskiego i należy do rodziny języków austronezyjskich.  Indonezyjski zapisywany jest alfabetem łacińskim a indonezyjska nazwa tego języka brzmi potocznie „Bahasa Indonesia”  (tłum. „język Indonezji”).

Język Indonezyjki ustanowiony został jako urzędowy w roku 1949, na co duży wpływ miały stosunki dyplomatyczne z Holandią. Pierwotne plany opracowania mające na celu stworzenie języka indonezyjskiego  ( obok malajskiego) miały miejsce w 1928 roku, podczas kongresu Sumpah Pemuda. W związku z tym podobieństwo obu tych języków jest ogromne , jednakże w indonezyjskim znaleźć można wiele zapożyczeń z języka niderlandzkiego.

Obok języka indonezyjskiego i malajskiego na całym wyspiarskim kraju,  używany jest także – zwłaszcza w obszarach wiejskich – drugi regionalny język  tj. jawajski, sundajski, balijski.  Język indonezyjski jest używany na uczelniach, w mediach ogólnokrajowych, urzędach, szkołach a także w sytuacjach formalnych.

Poniżej przygotowaliśmy dla Was krótki słowniczek podstawowych wyrażeń z języka indonezyjskiego, życząc udanej lekcji

Dzień dobry (od 4:00 do 11:00) – Selamat Pagi

Dzień dobry (od 11:00 do 15:00) – Selamat Siang

Dzień dobry po południu (od 15:00 do zmierzchu) – Selamat Sore

Dobry Wieczór (od zmierzchu do 4:00) – Selamat Malam

Dziękuje – Terima Kasih lub w skrócie Makasih

Przepraszam (jeżeli chcemy przejść, zapytać o coś) – Permisi

Ile (coś kosztuje) – Berapa?

Gdzie jest … – Di mana …? [tutaj jak powiemy jakąś popularną nazwę, powinni nam pokazać; choć często lokalni mieszkańcy są tak speszeni, że nie potrafią nam pomóc; zdecydowanie bardziej sprawdza się np. przy poszukiwaniu toalety w restauracji, albo wejścia na stację na dworcu]

Prosto – Lurus

W lewo – Kiri

W prawo – Kanan

Kierunki są przydatne, zwłaszcza podczas podroży go-jek’iem, kiedy nasz kierowca zgubi drogę, a nie bardzo rozmawia po angielsku.

Co? – Apa? [Przy bliższych relacjach często będziemy słyszeć ten zwrot; Indonezyjczycy często wrzucają go „pomiędzy” słowa, jeżeli rozmawiają z nami po angielsku i np. zastanawiają się jak coś powiedzieć – wtedy to „apa” jest skierowane bardziej do siebie pod nosem, niż rzeczywiście do nas]

Nie – Tidak [przydaje się wszędzie; jeżeli nie chcemy zdjęć, nie chcemy taksówki od naganiacza itd.]

Liczebniki:

1. Satu

2. Dua

3.  Tiga

4. Empat

5. Lima

6. Enam

7. Tujuh

8. Delapan

9. Sembilan

10. Sepuluh

 

 

 

Zajrzyj do innych artykułów gdzie można znaleźć wiele ciekawostek  dotyczących  innych języków:

Nauka języków rzadkich

Nauka języków krajów skandynawskich przepustką do sukcesu

 

1 września – do szkoły czas wracać!

Bugün 1 eylül! –  Dzisiaj jest pierwszy września! 

Oficjalnie rozpoczął się nowy rok szkolny. Z tej okazji chcieliśmy przypomnieć kilka kluczowych słówek przydatnych w szkolnej ławce.

Kształcenie w Turcji przebiega na podobnym etapie jak  u nas w Polsce. Pierwsze –wykształcenie podstawie (ilköğretim) podzielone jest na dwa stopnie, pierwszy z nich „ilkokul” to etap 4 letniego kształcenia następnie zdobywany jest „ortaokul” .czyli drugi etap 4- letniej nauki. Pierwszy etap kształcenia jest więc adekwatny do naszej „podstawówki „ w dalszej kolejności następuje wybór szkoły kolejnej, Uczniowie wówczas zdają egzamin uprawniający do wyboru szkoły średniej ( technikum lub liceum)  nauka tam trwa kolejne 4 lata i kończy się egzaminem. Uczeń uzyskuje wtedy dyplom ukończenia szkoły średniej a wraz ze zdaniem końcowego egzaminu otrzymuje także „ortaöğretim diploması”

Następnym stopniem o jaki może ubiegać się uczeń Turcji jest „yükseköğretim” , oczywiście mowa tutaj o wykształceniu wyższym. Standardowo o tym kto zostaje przyjęty na uniwersytet czy uczelnie, decyduje loczba punktów zdobych na egzaminie wstępnym tj tzw. ÖSYS lub YGS-LYS.

Tak więc droga do  wymarzonej kariery jest długa i kręta, lecz na końcu tej drogi stoi praca marzeń

Ciekawy był ten temat ? Możesz znaleźć wiele więcej informacji  na naszym blogu.

Ciekawostki o języku tureckim

Turcyzmy w języku polskim

Powiedzenia związane z językami

 

Wzrost popularności języka hiszpańskiego

Hiszpański to obecnie drugi najczęściej używany język w komunikacji międzynarodowej. Zaraz po języku angielskim stawiany jest właśnie hiszpański. Zastanawialiście się w czym tkwi jego siła?

Językiem hiszpańskim posługuje się 400 milionów populacji na wszystkich kontynentach świata, najliczniej w obu Amerykach zarówno północnej i południowej, w Europie, w północnej Afryce oraz w niektórych rejonach Azji. Język hiszpański w 21 krajach jest językiem urzędowym, a dla 332 milionów ludzi jest językiem ojczystym.

Ludzie chętnie wybierają naukę hiszpańskiego ze względów ekonomicznych i kulturalnych, jak pokazały nam wcześniejsze liczby obrazujące ilość osób mówiących po hiszpańsku, nie łatwo się domyślić, że nauka hiszpańskiego jest opłacalna z kilku powodów:

Łatwy dostęp do materiałów szkoleniowych,
Ilość osób uczących w tym języku,
relatywnie niska cena w porównaniu z innymi językami (np. azjatyckimi)
O korzyściach znajomości języka hiszpańskiego chyba nie muszę nikogo przekonywać, sam fakt, że znając ten język, ułatwiamy sobie dostęp do większości informacji,  wspomaga komunikację w obcych krajach i pozwala nasze życie uczynić łatwiejszym. A jak to się ma w naszym życiu zawodowym ?

Znajomość języków obcych na współczesnym rynku pracy znacząco podnosi naszą lokatę. Znając co najmniej jeden język obcy poza angielskim, możemy liczyć na wyższe wynagrodzenie z tego tytułu, jak i większe możliwości zatrudnienia, konkurowania z innymi poszukującymi pracy.

Podsumowującm z łatwością można dostrzec, że wartość języka hiszpańskiego jest zdumiewająca. Zatem warto zagłębić wiedzę o zainwestować w naukę tego języka.

 

 

 

 

Czy warto studiować skandynawistykę ?

Przyjęło się mówić „Iloma językami mówisz, tylekroć jesteś człowiekiem”. Słynne powiedzenie Johanna Wolfganga von Goethe, choć tak stare to jednak nadal aktualne.

Czym jest skandynawistyka? Jak podają źródła Wikipedii jest to nauka zajmująca się badaniem kultury, historii, literatury, historii i dziejów narodów skandynawskich.

Kierunek ten obejmuje naukę w takich dziedzinach jak:  filologia szwedzka, norweska czy duńska.

Wiele osób pewnie stojąc przed życiowym wyborem kierunku studiów, zastanawiało się nad studiowaniem któregoś z listy języków skandynawskich. Dzisiejsze uczelnie oferujące ten kierunek studiów, nie mogą narzekać na brak chętnych, jak podają statystyki, na jedno miejsce przypada aż siedemnaście kandydatów.

Co więc takiego skłania Polaków do wyboru takiego właśnie kierunku?

Większości szkół wyższych oferuje bardzo bogaty program nauczania, takie jak chociażby lekcje z native speakerami, wykłady gościnne w językach skandynawskich czy obchody narodowych świąt skandynawskich. Nauka języka wsparta jest rozległą wiedzą w zakresie historii, kultury, literatury, edukacji, nauki o współczesnych społeczeństwach. Absolwenci skandynawistyki zdobywają umiejętności pozwalające im nie tylko pracować w szkołach jako nauczyciel, czy jako przewodnik turystyczny, ale coraz częściej próbują swoich sił jako tłumacz danego języka. Kusząca jest perspektywa większego zarobku w którymś z krajów skandynawskich, a program studiów jest tak złożony, że każdy uczeń zdobywa wiedzę z zakresu podstaw przedsiębiorczości, ekonomii, jak również poznaje dany kraj pod względem kulturowym i obyczajowym.

Warto więc rozważyć ofertę studiów wyższych uczelni, które oferują studiowanie skandynawistyki.

Dla ułatwienia podaję listę szkół:

POMORSKA WYŻSZA SZKOŁA NAUK STOSOWANYCH W GDYNI-W LIKWIDACJI
UNIWERSYTET SZCZECIŃSKI
WYŻSZA SZKOŁA JĘZYKÓW OBCYCH IM. SAMUELA BOGUMIŁA LINDEGO W POZNANIU
WYŻSZA SZKOŁA EUROPEJSKA IM. KS. JÓZEFA TISCHNERA W KRAKOWIE
UNIWERSYTET GDAŃSKI
UNIWERSYTET IM. ADAMA MICKIEWICZA W POZNANIU

 

Spodobał ci się ten artykuł?  Zajrzyj do innych !

Rodzina języków germańskich, czyli: niemiecki, niderlandzki, angielski, duński, norweski, szwedzki oraz islandzki

Fiński eksperyment z językiem szwedzkim

Tłumaczenie ukraińskich dokumentów

Polskie prawo dotyczące zatrudniania cudzoziemców na terenie Polski stanowi, iż „podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, także w przypadku powierzenia pracy cudzoziemcowi zwolnionemu z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, jest obowiązany do zawarcia z cudzoziemcem umowy w formie pisemnej. Przed podpisaniem tej umowy, musi przedstawić cudzoziemcowi jej tłumaczenie na język zrozumiały dla cudzoziemca”. – ustawa z dnia 15 czerwca 2012 „o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Tak więc zachodzi konieczność wykonywania tłumaczeń wszelkich dokumentów, jakie posiadają obywatele Ukrainy w celu przyjęcia do pracy w polskich zakładach pracy.

Dane osobowe zamieszczone w dokumentach stwierdzających tożsamość, zapisywane alfabetem innym niż łaciński np. cyrylicą, wymagają dostosowania się do ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego. Zgodnie z instrukcją wydaną przez Ministerstwo Sprawiedliwości, tłumacz dokonujący przekładu nazw własnych może zastosować dwie metody:

Transkrypcje
Transliterację
Transkrypcja to system zapisu głosek danego języka za pomocą symboli graficznych lub system fonetycznej konwersji innego pisma. W szczególności może służyć do zapisu wyrazów jednego języka w formie pozwalającej łatwo odtworzyć brzmienie osobie go nieznającej – głoski jednego języka oddaje się wtedy znakami pisma innego języka, przy czym danej głosce nie zawsze musi odpowiadać tylko jeden znak, a niektóre znaki mogą być używane na oznaczanie kilku różnych głosek w języku wyjściowym. Transkrypcja taka zorientowana jest na odbiorcę posługującego się jednym, określonym językiem [i].

Transliteracja to metoda przepisywania tekstu zapisanego oryginalnie znakami jednego pisma fonetycznego, z użyciem znaków („liter”) innego pisma fonetycznego, oparta na zasadzie ścisłej odpowiedniości liter: jednemu grafemowi danego systemu pisma odpowiada zawsze jeden i ten sam grafem drugiego systemu. Transliteracja umożliwia odtworzenie oryginalnego zapisu (re transliterację), co przeważnie nie jest możliwe w przypadku transkrypcji fonetycznej. Stosowana jest w opracowaniach naukowych, katalogach papierowych i elektronicznych bibliotecznych, archiwalnych, w atlasach geograficznych oraz na niektórych mapach.

Przystępując do pracy tłumacz zobowiązany jest do przetłumaczenia imion i nazwisk zapisanych alfabetem innym niż łaciński. W przypadku tłumaczeń dyplomów czy aktów osobowych wymagane jest by obywatel Ukrainy udostępnił inne dokumenty takie jak paszport czy Karta stałego pobytu, w których zamieszczone są dane osobowe w alfabecie łacińskim.

 

Powiązane artykuły:

Bezpłatne kursy języka ukraińskiego i polskiego

„Fałszywi przyjaciele” w języku ukraińskim

Język ukraiński – język który dzieli

Konkurs języka ukraińskiego w Krakowie

Różnice między językiem rosyjskim a ukraińskim

Jaka jest różnica pomiędzy cyrylicą a grażdanką?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[i] Wikipedia

Języki romańskie w dzisiejszym świecie

Dzisiejszy artukuł rozpocznę małym ale jakże cennym spostrzeżeniem, otóż mianem języków romańskich określa się miedzy innymi tak popularne języki jak : włoski, francuski, portugalski, hiszpański i rumuński. To właśnie one są głównymi, a więc najbardziej rozpowszechnionymi reprezentantami tej grupy językowej. Z pewnością dla wielu język romański był tożsamy z językiem romskim język używany przez cyganów) niestety jest to bardzo błędne myślenie i stąd moja wzmianka tuż na samym początku tego artykułu.

Historia powstania języków romańskich sięga wczesnego średniowiecza. Języki romańskie powstały we wczesnym średniowieczu w różnych częściach dawnego imperium rzymskiego. Nazwa „języki romańskie” powstała od zapożyczenia określenia z języka łacińskiego „lingua Romana”, co oznacza język rzymski. W latach panowania Cesarstwa rzymskiego języki romańskie obok języków łacińskich były najczęściej używanymi językami.

W pierwszej połowie XIX wieku romaniści dokonali podziału języków romańskich. Pierwsza klasyfikacja, zaproponowana przez niemieckiego lingwistę F. Dieza podzieliła języki na wschodnie, południowo–zachodnie oraz północno–zachodnie. W grupie wschodniej znalazł się język rumuński i włoski, w południowo–zachodniej hiszpański i portugalski, a w grupie północno–zachodniej prowansalski i francuski.

Kolejnej klasyfikacji języków romańskich dokonał włoski romanista A. Montevedi, który wyłonił kilka nowych grup, między innymi grupę dako–iliro–romańską, italio–romańską, gallo-romańską oraz ibero–romańską.

Obecnie do języków romańskich zalicza się język hiszpański, rumuński, włoski, portugalski, a także francuski. W oparciu o języki romańskie powstały języki sztuczne, z których najbardziej znane to esperanto, ido, interlingua, latina sine flexione, lingua franca nova i wenedyk.

Języki romańskie mają ze sobą wiele wspólnego. Cechuje je wiele podobieństw gramatycznych, a także leksykalnych.

Niemniej, nauka kilku języków romańskich jednocześnie może przysporzyć kłopotów.

Wychodząc naprzeciw wszystkim tym, którzy chcą spróbować swoich sił w nauce języków romańskich, prezentujemy krótkie zestawienie porównań podstawowych słówek w czterech językach.

Zapraszamy do lektury.

 

portugalski

 

hiszpański

 

włoski

 

francuski

amigo amigo amico ami
brasileiro brasileño brasiliano brésilien
ter tener avere avoir
estudante estudiante studente étudiant
falar hablar parlare parler
português portugués portoghese portugais
melhor mejor migliore meilleur
gosto me gusta mi piace j’aime

Powiązane artykuły:

Ciekawostki o języku tureckim

Ciekawostki o języku litewskim

Ciekawostki o piśmie chińskim

Ciekawostki o językach, o których mogliście nie wiedzieć

Ciekawostki o języku greckim

 

Język grecki jest uważany za jeden z trudniejszych języków do opanowania, częściowo z powodu stosowanego alfabetu, który może wydawać się skomplikowany. Alfabet grecki wywodzi się z alfabetu fenickiego, posiada 24 znaki i czytany jest od strony lewej do prawej, w odróżnieniu od fenickiego, mającego 22 znaki, który był czytamy odwrotnie-od strony prawej do lewej.

Porównując alfabet grecki do fenickiego należy też wspomnieć o innej znaczącej różnicy między nimi. Znaki w alfabecie greckim opisują bowiem nie tylko spółgłoski, ale także samogłoski. Odróżnia to też alfabet grecki od hebrajskiego czy arabskiego, które do dzisiaj używają tylko pisma spółgłoskowego.

Alfabet starogrecki jest jednocześnie najstarszym alfabetem, który posiada znaki określające samogłoski.

A oto inne ciekawostki dotyczące języka greckiego:

język grecki jest najstarszym językiem spośród wszystkich oficjalnych języków Unii Europejskiej, a dodatkowo zawiera najwięcej leksemów, czyli wyrazów;
w języku greckim nie ma bezokolicznika, jego funkcję pełni natomiast 1 osoba liczby pojedynczej czasu teraźniejszego;
w języku greckim rolę znaku zapytania pełni średnik —;
język grecki jest najstarszym językiem pisanym będącym wciąż w użyciu,
standardowy język grecki i grecki cypryjski to w zasadzie ten sam język, ale poszczególne warianty różnią się nieco słownictwem, wymową i gramatyką.

Spodobał ci się ten artykuł ? Zapraszam do innych równie ciekawych wpisów

Ciekawostki o języku tureckim

Ciekawostki o języku litewskim

Ciekawostki o piśmie chińskim

Ciekawostki o językach, o których mogliście nie wiedzieć

Międzynarodowy Dzień Języka Greckiego

Ciekawostki o języku tureckim

 

Język turecki za swój język ojczysty uważa około 83 milionów osób na całym świecie. Największa liczba użytkowników języka tureckiego mieszka w Turcji, ale tureckim posługują się również osoby zamieszkujące kraje sąsiadujące z Turcją, a także, głównie z uwagi na imigrację, w krajach Europy Zachodniej, w szczególności w Niemczech.

Od 1928 język turecki zapisywany jest za pomocą alfabetu tureckiego, opartego na literach łacińskich. Alfabet turecki ma 29 liter.

A oto garść ciekawostek dotyczących języka tureckiego:

Turecki jest językiem aglutacyjnym, co oznacza, że słowa tworzone są poprzez dodanie do rdzenia afiksów określających np. negację, tryb, osobę czy czas;
w języku tureckim nie ma czasownika „mieć”. Zamiast „mam samochód”, mówi się: „jest/istnieje mój samochód” („Benim arabam var”). Zamiast „Mam klucz”: „Anahtar bende”, czyli „Klucz jest <<ze mną&gt;>, <<przy mnie&gt;>”;
język turecki jest językiem o jasnych regułach i jest w nim bardzo mało wyjątków
turecki używa zaimków w drugiej osobie zależnie od stopnia zażyłości, grzeczności, dystansu społecznego oraz wieku. Zaimek osobowy drugiej osoby liczby mnogiej i formy czasowników używane są także w odniesieniu do pojedynczej osoby, co ma na celu okazanie szacunku. Okazjonalnie można także zastosować w liczbie mnogiej zaimek drugiej osoby liczby mnogiej (sizler), aby okazać jeszcze większy dystans i szacunek,
w języku tureckim akcent pada z reguły na ostatnią sylabę,
język polski przyjął z języka tureckiego wiele zapożyczeń, które do dzisiaj są w codziennym użyciu (np. takie słowa jak bazar, bakalie, filiżanka, dywan, tabun, bulić);

Zaciekawił cię ten artykuł ? Może sprawdź też inne:

Powiedzenia związane z językami

Turcyzmy w języku polskim

Niemiecki kontra inne języki

Z pewnością słyszeliście opinię, że język niemiecki należy do grupy najłatwiejszych języków, gdyż czyta się w nim tak samo, jak się pisze. Z drugiej strony, język ten postrzegany jest jako twardy, szorstki, a w opinii niektórych nawet„szczekający”.

Nauka języka niemieckiego nie powinna sprawić problemów osobom posługującym się językiem angielskim. Jak wiadomo, oba języki wywodzą się z rodziny germańskiej i mają tego samego przodka. Nawet niektóre słowa mają to samo znaczenie, a pisownia w obu językach to naprawdę żadna trudność.

A czy znajomość innych języków również ułatwia przyswojenie sobie niemieckiego?

Weźmy na początek za przykład język niderlandzki. Niemiecki i niderlandzki wywodzą się z tej samej rodziny językowej. Rodowity Holender raczej nie powinien mieć więc większych trudności z zaznajomieniem się z nowym językiem, z uwagi na liczne podobieństwa i wymowę niektórych słówek. Zdarza się jednak, że niektóre identycznie słowa są różnie wymawiane i co ważniejsze mają różne znaczenie.

A zatem jak wygląda nauka języka niemieckiego przez rodowitego Polaka.

Historia naszego kraju od wieków stykała się z tradycją i kulturą niemiecką. Liczne wojny, rozbiory, a także niemiecka okupacja sprawiły, że Polacy mają dużą wiedzę na temat swoich zachodnich sąsiadów. Z całą pewnością wiemy więcej o Niemczech niż o sąsiadującej z nami chociażby Słowacji.

W niektórych rejonach Polski język niemiecki przeniknął też do naszego języka, przykładowo do dialektu śląskiego, stąd mamy tak wiele podobnych wyrażeń oznaczających dokładnie to samo:

– präventiv – prewencyjny/zapobiegawczy

– das Jacuzzi – dżakuzzi (lol)

– diagonal – diagonalny (przekątny)

– spritzen – szprycować, im Sinne dawać zastrzyk sobie bzw. komuś

– das Wecken (Austriazismus) – weka (w krakowskiej gwarze, inaczej bułka wrocławska)

– die Wasserwaage – waserwaga (poziomica)

– das Zifferblatt – cyferblat

– der Durchschlag – druszlak (durszlak jak kto woli)

– die Fliese/fliesen – fliza/flizować

– die Glatze – glaca

– heizen – hajcować, palić

– der Hundsfott – huncwot

– kleistern – klajstrować

– die Klamotten – klamoty

– die Plattfüße – platfus, płaskostopie

Jak zatem widać na powyższych przykładach, język niemiecki ma swój wydźwięk w naszej polskie gwarze.

Zajrzyj także do innych naszych artykułów, które publikujemy na naszym blogu.

Sinologia w Polsce – gdzie uczyć się chińskiego

Poliglota – pamięć na całe życie

Nauka języków krajów skandynawskich przepustką do sukcesu

Ranking najłatwiejszych języków świata

Nauka języków rzadkich