Tłumaczenie ukraińskich dokumentów

Polskie prawo dotyczące zatrudniania cudzoziemców na terenie Polski stanowi, iż „podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, także w przypadku powierzenia pracy cudzoziemcowi zwolnionemu z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, jest obowiązany do zawarcia z cudzoziemcem umowy w formie pisemnej. Przed podpisaniem tej umowy, musi przedstawić cudzoziemcowi jej tłumaczenie na język zrozumiały dla cudzoziemca”. – ustawa z dnia 15 czerwca 2012 „o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Tak więc zachodzi konieczność wykonywania tłumaczeń wszelkich dokumentów, jakie posiadają obywatele Ukrainy w celu przyjęcia do pracy w polskich zakładach pracy.

Dane osobowe zamieszczone w dokumentach stwierdzających tożsamość, zapisywane alfabetem innym niż łaciński np. cyrylicą, wymagają dostosowania się do ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego. Zgodnie z instrukcją wydaną przez Ministerstwo Sprawiedliwości, tłumacz dokonujący przekładu nazw własnych może zastosować dwie metody:

*Transkrypcje
* Transliterację
Transkrypcja to system zapisu głosek danego języka za pomocą symboli graficznych lub system fonetycznej konwersji innego pisma. W szczególności może służyć do zapisu wyrazów jednego języka w formie pozwalającej łatwo odtworzyć brzmienie osobie go nieznającej – głoski jednego języka oddaje się wtedy znakami pisma innego języka, przy czym danej głosce nie zawsze musi odpowiadać tylko jeden znak, a niektóre znaki mogą być używane na oznaczanie kilku różnych głosek w języku wyjściowym. Transkrypcja taka zorientowana jest na odbiorcę posługującego się jednym, określonym językiem [i].

Transliteracja to metoda przepisywania tekstu zapisanego oryginalnie znakami jednego pisma fonetycznego, z użyciem znaków („liter”) innego pisma fonetycznego, oparta na zasadzie ścisłej odpowiedniości liter: jednemu grafemowi danego systemu pisma odpowiada zawsze jeden i ten sam grafem drugiego systemu. Transliteracja umożliwia odtworzenie oryginalnego zapisu (re transliterację), co przeważnie nie jest możliwe w przypadku transkrypcji fonetycznej. Stosowana jest w opracowaniach naukowych, katalogach papierowych i elektronicznych bibliotecznych, archiwalnych, w atlasach geograficznych oraz na niektórych mapach.

Przystępując do pracy tłumacz zobowiązany jest do przetłumaczenia imion i nazwisk zapisanych alfabetem innym niż łaciński. W przypadku tłumaczeń dyplomów czy aktów osobowych wymagane jest by obywatel Ukrainy udostępnił inne dokumenty takie jak paszport czy Karta stałego pobytu, w których zamieszczone są dane osobowe w alfabecie łacińskim.

 

Powiązane artykuły:

Bezpłatne kursy języka ukraińskiego i polskiego

„Fałszywi przyjaciele” w języku ukraińskim

Język ukraiński – język który dzieli

Konkurs języka ukraińskiego w Krakowie

Różnice między językiem rosyjskim a ukraińskim

Jaka jest różnica pomiędzy cyrylicą a grażdanką?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[i] Wikipedia

Światowy Dzień Różnorodności kulturowej dla Dialogu i Rozwoju – World Day for Cultural Diversity for Dialogue and Development

 

Polska do czasu wybuchu II wojny światowej była krajem zróżnicowanym kulturowo. Zamieszkujący w naszym kraju Żydzi, Ukraińcy, Cyganie czy inne narodowości, wzajemnie żyły razem w naszej społeczności, każdy hołdując swojej kulturze i przekazując ważne wartości kolejnym pokoleniom. Mieszkańcy wzajemnie dażyli się szacunkiem, niejednokrotnie dzielili się pomocą a ich dzieci wzajemnie dorastały.

Późniejszy obraz zdarzeń doprowadził do całkowitego rozpadu kultur, zniszczenia ich symboliki, a także puszczenia w niepamięć wszelkich zwyczajów, wierzeń i co ważniejsze języka.

W dzisiejszych czasach różnorodność kulturowa jest wytykana palcami, niejednorodność kultur tradycji i zwyczajów bywa przyczyną aktów nietolerancji, rasistowskich wypowiedzi czy nawet aktów przemocy, Niestety problem ten narasta i coraz częściej docierają do nas informacje o wybuchach agresji wobec cudzoziemców. W dobie globalizacji problem konfliktów międzykulturowych staje się coraz bardziej nabrzmiały.

Powszechna Deklaracja UNESCO o Różnorodności Kulturowej z listopada 2001 roku podkreśla fakt pamiętania o podstawowych wartościach praw człowieka, przypomina nam, że godność człowieka to również poszanowanie kultury, sprawiedliwość, wolność oraz pokój. Nawołuje także do wzajemnej pomocy i troski o dobra kultury materialnej i niematerialnej.

Święto ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ zgodnie z rezolucją 57/249 z 22 grudnia 2002, której głównym założeniem była Powszechna Deklaracja Różnorodności Kulturowej uchwalonej na 31 Sesji Konferencji Generalnej UNESCO w dniu 2 listopada 2001 roku.

Corocznie 21 maja święto to jest celebrowane w większości krajach. Stanowi to doskonałą okazję do podkreślenia konieczności szczególnej ochrony najbardziej podatnej na zniszczenie kultury rozwijających się krajów, w których istotne znaczenie ma kształtowanie właściwej polityki kulturalnej i wypracowanie mechanizmów ochrony kultur lokalnych i ochrona najważniejszego elementu, jakim jest język danego kraju. Niezwykle ważna jest w tym kontekście odpowiednia polityka kraju, uwzględniająca wkład wiedzy tradycyjnej, nie tylko w odniesieniu do ochrony zasobów kultury, ale także ochrony środowiska i zarządzania bogactwami naturalnymi, gdzie potrzebna jest synergia pomiędzy współczesną nauką a wiedzą tradycyjną.

Dniu Różnorodności Kulturowej przyświeca głównie idea edukacyjna. Organizatorzy nie urządzają hucznych obchodów na ulicach miast, jedyną formą edukacji są prelekcje czy pokazy filmów dla szerszej publiczności, wszystko po to, by zwrócić uwagę na narastający problem, jakim jest brak tolerancji.

Czytaj także:

Dokumentacja języków

Ciekawostki o językach, o których mogliście nie wiedzie