Tłumaczenia i tłumacze – historia zawodu tłumacza

Tłumacze od wieków pełnili ważną rolę w komunikacji międzyludzkiej, pełniąc funkcję łączników między różnymi narodami i różnymi środowiskami kulturowymi.  Z uwagi na posiadane kompetencje byli często osobami blisko związanymi z władcami poszczególnych krajów, albo wpływowymi osobami, choć ich rola przed wiekami rzadko była doceniana. Nie będzie jednak przesadą stwierdzenie, że bez tłumaczy i tłumaczeń nie byłoby z pewnością postępu technologicznego, rozwinięcia sieci handlowej czy międzynarodowej dyplomacji.

W obecnych czasach, globalizacji  i świadomości ludzi dotyczącej pożyteczności posługiwania się różnymi językami, potwierdzonej dążeniami do uzyskania przynajmniej komunikatywnej znajomości choć jednego języka obcego, popyt na tłumaczy jest nadal ogromny. Sprzyja mu zresztą rozwój i wzrost rangi organizacji międzynarodowych, które nie mogą na co dzień obejść się bez usług tłumaczeniowych. Tłumaczenia są też jednym z kluczowych elementów rynku lokalizacyjnego, a więc są składową procesu sprzedaży wielu usług czy produktów.

W przeszłości jednak zawód tłumacza nie był zbyt popularny. Przed wiekami był zarezerwowany wyłącznie dla wybranych osób, które wyróżniały się predyspozycjami i posługiwały się dwoma lub więcej językami. Jako pierwsze pojawiły się tłumaczenia ustne, które poprzedziły pojawienie się tłumaczeń pisemnych. Pierwsze określenia „tłumacza” odnosiły się właśnie do osób zajmujących się tłumaczeniami ustnymi. Po angielsku był to ‘interpreter’, po francusku ‘interprete’. Do wieku XVI we Francji tłumacza ustnego określano mianem ‘truchement’. W wieku IV w Anglii weszło do użycia określenie tłumacza zajmującego się tłumaczeniami tekstów – ‘translateur’. Do dnia dzisiejszego w niektórych językach, na przykład a angielskim, francuskim czy niemieckim istnieje  odrębny termin na określenie tłumacza ustnego oraz osobny na określenia tłumacza pisemnego. Rozróżnienia tego nie ma w języku polskim, choć również używa się obok ogólnego terminu ‘tłumacz’ bardziej sprecyzowanych określeń, jak na przykład ‘tłumacz kabinowy’, ‘tłumacz tekstowy’ czy ‘tłumacz literacki’.

Pierwsze znane w historii formy tłumaczeń nazywane są tzw. „tłumaczeniami dosłownymi”. Istotą takich tłumaczeń było przełożenie tekstu lub wypowiedzi dokładnie słowo po słowie, w sposób jak najbardziej dokładny. Szybko jednak zwrócono uwagę, że takie podejście do tłumaczeń może powodować zniekształcenie przekazu w tłumaczeniu, co podkreślał już Cyceron, mówiąc, że „słowo w jednym języku piękne, w drugim szpetnym jest, w jednym strasznym, a w drugim nie strasznym, w jednym języku słowo ku szacunkowi, a w drugim ku nieszacowne, a i imię męskie w jednym, żeńskim jest w drugim...” Również święty Hieronim, obecnie uważany na patronów tłumaczy, zwracał uwagę, że przekład dosłowny może prowadzić do nonsensów – „Non verbum e verbo, sedsensumexprimere sensu” (nie słowo ze słowa, ale znaczenie ze znaczenia).

Zniekształceniu przekazywanych w tłumaczeniach komunikatów miały zapobiec tzw. „tłumaczenia znaczeniowe”. Miały one oddawać sens tłumaczonego tekstu, a nie znaczenie poszczególnych wyrazów. Takie podejście do tłumaczeń było z pewnością zbliżone do naszego obecnego pojmowania istoty tłumaczeń. „Tłumaczenia znaczeniowe” nie wyparły jednak do końca „tłumaczeń dosłownych”, gdyż te ostatnie nadal były stosowane, choćby w odniesieniu do tekstów religijnych.

W okresie renesansu, tłumaczenia zaczęły stawać się bardziej powszechne, co wiązało się też ze stopniowych odchodzeniem od łaciny. W okresie pojawiły się w Europie liczne nowe przekłady, a charakterystyczną jego cechą była ciągle rozbieżność w poglądach czy należy tłumaczyć wiernie, czy też można zachować swobodę w tłumaczeniu. Pierwszy z poglądów odnosił się zwykle do tłumaczeń tekstów biblijnych i teologicznych, drugi (swobodne podejście do przekładów) cechował podejście do tłumaczeń tekstów literackich, poetyckich, zawierających elementy ważne dla konkretnej kultury, w których dzieła te powstały i troski o ich przeniesienie do kultury języka docelowego.

W okresie późniejszym przewagę uzyskiwało stopniowe bardziej swobodne podejście do kwestii tłumaczeń. Między innymi John Dryden stał się zwolennikiem tzw. zasady luźnej parafrazy. W XVII wieku swoboda ta stała się wzorcem do naśladowania w całej Europie.

Wiek XVIII był okresem ogromnego zainteresowania teorią przekładu. To z tego czasu pochodzą znane sentencje dotyczące sztuki przekładu, między innymi słowa Woltera: „tłumaczenia są jak kobiety, jeśli wierne, to niepiękne, jeśli piękne, to niewierne” czy Monteskiusza: „tłumacz odtwarza tylko zwłoki, nie przywracając im życia”. W całej Europie w okresie tym przeważało właśnie takie podejście do kwestii tłumaczeń. Wiek XIX to okres przekładu adekwatnego, do dzisiaj stosowanego przez wielu tłumaczy. Jego istotą miało być tłumaczenie z zachowaniem jedności formy i treści oraz wierności z oryginałem.

Na gruncie polskim, większość teoretyków przekładu była zdania, że przekład powinien zachować swobodność, a nie opierać się sztywno na wierności i ścisłości z oryginałem.  Wśród znanych Polaków, którzy poświęcili się również przekładom jest Jan Kochanowski, Adam Mickiewicz czy Tadeusz Boy-Żeleński.

Po II wojnie światowej powiło się wiele opracować dotyczących teorii przekładu, nadal jednak w dziedzinie tej opinie naukowców i językoznawców są podzielone.

Obecnie, pomimo globalizacji i powszechnego nauczania języków, zawód tłumacza  jest wciąż potrzebny i wydaje się, że w bliskiej przeszłości nie zmieni tego nawet postępujących rozwój tłumaczeń automatycznych (maszynowych), którym daleko wciąż do prawdziwego przekładu, ujmującego nie tylko tłumaczenie poszczególnych słów, ale właśnie istotę całego przekazu.

Zajrzyj również do:

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część II

Czy dokumenty przetłumaczone przez tłumacza zaprzysiężonego w innych kraju tracą ważność w Polsce?

Zanim odpowiem na to pytanie jednoznacznie, przytoczę słowa wynikające ze sprawozdania Komisji Odpowiedzialności Zawodowej :  „wszelkie tłumaczenia poświadczone dokumentów przeznaczonych na użytek obrotu prawnego w Polsce powinny zostać sporządzone przez tłumacza przysięgłego ustanowionego w Polsce” 

Tak wiec, zgodnie z polskim ustawodawstwem, wszystkie tłumaczenia uwierzytelnione musza zostać wykonane przez tłumacza zaprzysiężonego w Polsce.

Niestety grono nieświadomych  klientów, mieszkających na stałe poza Polską, zlecają tłumaczenia jeszcze w swoim kraju, by zaoszczędzić czas na tłumaczenie w Polsce. Lecz tu na miejscu okazuje się, że tłumaczenie trzeba wykonać jeszcze raz, gdyż nie jest ono uznawane jako poświadczone.

Urzędnicy kierują, co prawda swojego petenta by tłumaczenie zostało podbite pieczęcią polskiego tłumacza i co za tym idzie, by potwierdził zgodność wykonanego tłumaczenia z oryginałem w innym języku. Taka sytuacja generuje nie tylko dodatkowo stracony czas, jak również  podwójne koszty tłumaczeń.

Myślę, że warto nadmienić fakt, iż przepisy innych krajów np. Francji uznają tłumaczenie poświadczone wykonane przez tłumaczy niezaprzysiężonych we Francji. Dokumenty takie przedstawione w urzędzie lub sądzie są w pełni akceptowalne. Warto jednak sprawdzić w którym Państwie sytuacja ma się podobnie do Polski, gdyż nie we wszystkich krajach uznaje się tłumaczenie wykonane za granicą, jako poświadczone.

 

Więcej na temat tłumaczeń poświadczonych :

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część II

Język rumuński a inne języki romańskie

Język rumuński należy do grupy języków romańskich. Wykazuje wiele podobieństw w odniesieniu do innych języków tej grupy, głównie do języka włoskiego i francuskiego, mniej do języka hiszpańskiego. Posługuje się nim około 24 mln osób, z czego 17,25 mln w samej Rumunii. Dialekt języka rumuńskiego używany w Mołdawii przez radzieckich przywódców nazwany został językiem mołdawskim, jednak  językoznawcy nie uznają go za odrębny język. Pogląd, zgodnie z którym uznano język mołdawski za język odrębny do rumuńskiego propagowany był w ustanowionej w 1924 roku Mołdawskiej Autonomicznej Socjalistycznej Republice Radzieckiej, a elementem takiego podejścia było używanie cyrylicy do zapisu tego języka. W 1932 roku system pisma został oficjalnie zmieniony na alfabet łaciński, zaś ortografię ujednolicono ze standardowym językiem rumuńskim.

Język rumuński rozwijał się odrębnie od innych języków romańskich, a na przestrzeni wieków wchłonął różnorodne elementy obce (słowiańskie, tureckie, greckie i węgierskie), jest dzięki temu językiem niezwykle ciekawym i złożonym. Najwięcej podobieństw łączy go z językiem włoskim, posiada około 77% wspólnego z nim słownictwa oraz podobne zasady gramatyczne. Co więcej, rumuński podobny jest do włoskiego bardziej niż włoski do rumuńskiego. Rumun słysząc język włoski zawsze co nieco zrozumie, Włoch zrozumie z wypowiedzi po rumuńsku znacznie mniej. Rumuński nie będzie też zrozumiały dla użytkowników francuskiego, katalońskiego, hiszpańskiego czy portugalskiego, jeśli wcześniej nie uczyli się tego języka.

Rumuński jest jedynym językiem romańskim, w którym rodzajniki określone są enklityczne, czyli są dołączane na końcu rzeczownika jako przyrostki, a nie na początku (jako przedrostki). Zostały one ukształtowane, jak w innych językach romańskich, z łacińskich zaimków wskazujących. Rzeczowniki w języku rumuńskim występują w trzech rodzajach: męskim, żeńskim i nijakim. Rodzajnik określony ma różne formy w zależności od tego czy rumuńskim słowo, do której należy jest rodzaju męskiego lub żeńskiego. Rodzajnik określony słów rodzaju męskiego to –ul, a żeńskiego -a.

Język rumuński odziedziczył z łaciny pięć przypadków: mianownik, dopełniacz, celownik, biernik i wołacz. Morfologicznie mianownik i biernik są identyczne w przypadku rzeczowników; podobnie, dopełniacz i celownik mają wspólną formę (pary te są jednak różne w odmianie zaimków osobowych).

Z innymi językami romańskimi język rumuński łączy podoba odmiana czasowników – odmieniają się one przez osoby, liczby, czasy, tryby oraz strony.

Filologię rumuńską można studiować w Polsce na kilku uczelniach wyższych, między innymi na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Uniwersytecie Warszawskim. Na wielu uczelniach, rumuńskiego można też uczyć się jako języka dodatkowego w tracie studiów na kierunku romanistyka.

 

Podobne artykuły:

Język czeski a język słowacki

Fałszywi przyjaciele” w języku serbskim

„Fałszywi przyjaciele” w języku bułgarskim

„Fałszywi przyjaciele” w języku rosyjskim

 

 

 

Tłumaczenie bułgarskich dokumentów samochodowych

Decydując się na zakup samochodu z Bułgarii musimy mieć na uwadze konieczność zlecenia tłumaczenia poświadczonego jego dokumentów rejestracyjnych.

W przypadku pojazdów pochodzących z Unii Europejskiej konieczny jest dokument potwierdzający zapłatę akcyzy lub wyszczególnioną na fakturze kwotę podatku akcyzowego. Do rejestracji potrzebny jest  też oczywiście dowód własności pojazdu – najczęściej faktura, dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne lub oświadczenie o ich braku oraz zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu. Dokumenty sporządzone w języku bułgarskim należy dołączyć do wniosku o rejestrację wraz z ich tłumaczeniem na język polski wykonanym przez tłumacza przysięgłego. Ostatni dokument to dowód tożsamości nowego właściciela.

Poniżej zamieszczamy wzory bułgarskich dokumentów samochodowych.

Wzór starszego bułgarskiego dowodu rejestracyjnego:

     

Wzór nowego bułgarskiego dowodu rejestracyjnego – część I

    

Wzór nowego bułgarskiego dowodu rejestracyjnego – część II

    

Umowa do pobrania:

Bułgaria umowa kupna

 

 

Przydatne linki:

http://www.auto-swiat.pl/wiadomosci/samochody-z-bulgarii/vts10n

http://www.racingforum.pl/Zakup-samochodu-w-Bugarii-rejestracja-w-kraju-w-ktlrym-nie-jest-siAe-obywatelem-t86628.html

 

Czytaj również:

Tłumaczenie hiszpańskiego dowodu rejestracyjnego 

Tłumaczenie duńskich dokumentów samochodowych 

 

 

 

Tłumaczenie francuskich dokumentów samochodowych

W poniższym artykule przedstawiamy informacje na temat dokumentów pojazdów sprowadzonych z Francji, których tłumaczenie jest potrzebne celem ich zarejestrowania w Polsce. 

By zarejestrować samochód sprowadzony z Francji, potrzebny będzie dowód rejestracyjny pojazdu oraz umowa kupna-sprzedaży pojazdu, ewentualnie faktura zakupu. Oczywiście, jeżeli dysponujemy umową dwujęzyczną nie ma potrzeby jej tłumaczyć, lecz w niektórych urzędach wymagana będzie jej uwierzytelnienie dokonane przez tłumacza przysięgłego języka francuskiego.

Poniżej prezentujemy typowe francuskie dowody rejestracyjne dostępne w obiegu :

     

  • Nowy francuski dowód rejestracyjny „Certificat d’immatriculation
  • Stary francuski dowód rejestracyjny „Certificat d’immatriculation

    

  • Wzór francuskiego dowodu rejestracyjnego (kopia czarno-biała)

 

Poniżej przedstawiam pomocne linki dotyczące rejestracji samochodu sprowadzanego z Francji

http://www.ifrancja.fr/rejestracja-sprowadzonego-samochodu-z-francji-problem-t89706.html

http://www.auto-swiat.pl/prawo/poradnik-kupujacego-jak-zarejestrowac-auto-i-ile-to-w-sumie-kosztuje/bkqct

http://twojepc.pl/b_archiwum.php?r=2009&id=139221&tSid=dqmlae60ci7jd362n7fn6jj0m7

 

podobne artykuły:

Tłumaczenie czeskich dokumentów samochodowych

Tłumaczenie włoskich dokumentów samochodowych

Tłumaczenie belgijskich dokumentów samochodowych

Kupując  samochód z Belgi powinniśmy pamiętać, że Belgia jest krajem, w którym obowiązują trzy języki urzędowe: niderlandzki, francuski i niemiecki. Dokumenty urzędowe, w tym również dowód rejestracyjny, może być w związku z tym sporządzony zarówno po francusku, jak i po niderlandzku.

Rodzaje belgijskiego dowodu rejestracyjnego

Obecnie w obiegu są dwa rodzaje belgijskiego dowodu rejestracyjnego:  różowy, podłużny, składający się z czterech stron oraz nowszy, żółto-zielony w formacie A4, składający się z dwóch stron.

Nowszy dowód zawiera kilka dodatkowych rubryk, na przykład miejsce na informacje dotyczące rejestracji pojazdu na tablicach komercyjnych – specjalnie dla komisów samochodowych.

Starszy belgijski dowód rejestracyjny:

Nowszy belgijski dowód rejestracyjny:

  T

Część II

 

   

 

Umowa dwujęzyczna polsko–francuska

francusko -polska

Umowa dwujęzyczna polsko-niderlandzka

umowa niderlandzko-polska PDF

Umowa dwujęzyczna polsko-niemiecka

umowa kupna -_pl-de

 

Przydatne linki;

http://magazynauto.interia.pl/porady/news-poradnik-prywatnego-importera-cz-i,nId,1551765

 

 

Podobne artykuły:

Tłumaczenie dokumentów samochodowych w języku niderlandzkim 

Tłumaczenie czeskich dokumentów samochodowych

Tłumaczenie szwajcarskich dokumentów samochodowych 

Tłumaczenie włoskich dokumentów samochodowych 

Ciekawostki o piśmie chińskim

Język chiński jest uznawany za jeden z najtrudniejszych języków świata. Obcokrajowcom trudność sprawia nie tylko wymowa, ale również bardzo skomplikowany system zapisu słów. A oto kilka ciekawostek na temat pisma chińskiego:

 

  • Znaki chińskie zapisuje się od strony lewej do prawej, od góry do dołu,
  • Każdy znak pisma chińskiego odpowiada jednej sylabie , dlatego nazywa się je także pismem logosylabowym lub monosylabowym.
  • Każdy chiński znak ma określoną wymowę i można ją zanotować również przy użyciu alfabetu łacińskiego. Transkrypcja taka nosi nazwę „pinyin”.
  • Każdy pojedynczy symbol w obrębie znaku ma określone znaczenie i wymowę np. 人 oznacza człowieka.
  • Poszczególnych słów nie oddziela się spacją, dlatego prawidłowy podział tekstu w czasie czytania sprawia wiele problemów osobom uczącym się chińskiego, bo współczesne wyrazy mogą się składać z dwu, trzech i więcej sylab.
  • Kolejność kreślenia kresek w znakach jest z góry narzucona i rządzi się paroma podstawowymi zasadami takimi jak: zawsze z góry na dół, z lewa do prawa, kreski poziome kreśli się przed pionowymi.
  • Pismo chińskie jest systemem otwartym, co oznacza, że ciągle powstają nowe znaki.
  • Chińczycy przykładają wielką wagę do eleganckiego wyglądu pisma. Kaligrafia jest w Chinach traktowana na równi z innymi dziedzinami sztuki.
  • Z uwagi na wielki szacunek, jakim otaczano w cesarskich Chinach zapisany papier i osoby posługujące się pismem, znaki chińskiego pisma na Zachodzie bywają – analogicznie do najstarszej formy pisma egipskiego – nazywane hieroglifami.

Czytaj również:

Ciekawostki o językach, o których mogliście nie wiedzieć

Najdziwniejsze języki świata 

Tłumaczenie szwedzkich dokumentów samochodowych

W celu dokonania rejestracji samochodu sprowadzonego ze Szwecji, koniecznie jest przygotowanie tłumaczenia poświadczonego dowodu rejestracyjnego oraz dokumentu potwierdzającego zakup (faktury lub umowy).

Dowód rejestracyjny pojazdu (Registreringsbevis)

Szwedzki dowód rejestracyjny pojazdu składa się z dwóch części, pierwszej (Del 1 avRegistreringsbeviset) w kolorze niebieskim i drugiej (Del 2 avRegistreringsbeviset) w kolorze żółtym.

Szwedzki dowód rejestracyjny pojazdu – Część 1 (niebieska)

Górna część tego dokumentu zawiera dane rejestracyjne pojazdu oraz  ogólne informacje o właścicielu. W części dolnej znajdują się dane identyfikacyjne pojazdu i podstawowe dane techniczne. Odwrotna strona dokumentu zawiera opis procedur dotyczących rejestracji pojazdów w Szwecji.

Szwedzki dowód rejestracyjny pojazdu – Część 2 (żółta)

Górna część zawiera dane rejestracyjne pojazdu oraz ogólne informacje o właścicielu. Dolna część – nazwiska poprzednich właścicieli (maksymalnie trzech). Odwrotna strona zawiera informacje na temat procedur rejestracji pojazdów w Szwecji oraz formularz  jaki należy wypełnić  do wyrejestrowania pojazdu lub  zgłoszenie zmiany własności. W przypadku eksportu do Polski, formularz ten nie musi być wypełniony.

Umowa / faktura / rachunek (Köpekontrakt / faktura / kvitto / kvittens)

W celu zarejestrowania pojazdu wymagany jest również dokument potwierdzający zakup pojazdu. Jeżeli sprzedającym jest osoba fizyczna, będzie to najczęściej „Köpekontrakt” – umowa zakupu i sprzedaży. Jeżeli sprzedającym jest przedsiębiorcą, to dowodem transakcji będzie „Köpekontrakt”, czyli umowa sprzedaży pojazdu lub faktura. Dokument ten musi zawierać dane sprzedawcy i nabywcy (w tym adresy i numery identyfikacyjne: Zabezpieczenie społeczne / Personnummer), podstawowe informacje o pojeździe (marka, model, numer rejestracyjny, VIN, roku), cenę, walutę i pozostałe warunki zakupu.

Obowiązek tłumaczenia uwierzytelnionego ma  zastosowanie nie tylko do dokumentów sporządzonych w całości w języku szwedzkim, ale także dokumentów przygotowanych w formacie dwujęzycznym (polsko – szwedzkim), w szczególności w odniesieniu do umów dotyczący zakupu pojazdu. Tylko dokumenty sprzedaży sporządzone w całości w języku polskim nie muszą być poświadczone przez tłumacza przysięgłego. Tutaj do pobrania umowa dwujęzyczna

Podobne artykuły;

Tłumaczenie szwajcarskich dokumentów samochodowych

Tłumaczenie włoskich dokumentów samochodowych

 

 

 

Tłumaczenie poświadczone z oryginału, czy z kopii?

Pisemne tłumaczenie poświadczone ma zawsze postać papierowego dokumentu opatrzonego klauzulą uwierzytelniającą oraz urzędową pieczęcią tłumacza przysięgłego i jego podpisem. Na pieczęci tłumacza widnieje w otoku jego imię i nazwisko oraz wskazanie języka, w zakresie którego ma uprawnienia, a w środku numer pozycji, pod którą został wpisany  na listę tłumaczy przysięgłych Ministerstwa Sprawiedliwości.

Tłumaczenie poświadczone musi spełniać szereg kryteriów:

  1. Mieć postać dokumentu pisanego (w praktyce najczęściej wydruku komputerowego),
  2. Zawierać następujące elementy:

nagłówek zawierający informację z jakiego języka tłumaczenie zostało wykonane,

– na każdej stronie – odcisk okrągłej pieczęci tłumacza przysięgłego wraz z podpisem lub parafką,

– na końcu – klauzulę poświadczającą zgodność tłumaczenia z tekstem źródłowym.

Tłumacz jest zobowiązany do zaznaczenia  czy tłumaczenie zostało wykonane z oryginału, czy z odpisu lub kopii. Choć nie wynika to z obowiązującej Ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego regulującej kwestie sposobu przygotowywania tłumaczeń, w znowelizowanym Kodeksie Tłumacza Przysięgłego znalazł się zapis, aby w przypadku wykonywania tłumaczenia poświadczonego z kopii, w sposób trwały kopię taką połączyć z tłumaczeniem. Oznacza to, że również tłumaczenie wykonywane z dokumentów przesłanych w postaci skanu można połączyć trwale z wydrukiem takiego skanu, co powinno pozwolić na uniknięcie ewentualnych niejasności.

W formule uwierzytelniającej na końcu tłumaczenia tłumacz przysięgły umieszcza również oznaczenie pozycji w repertorium, pod którą tłumaczenie zostało wpisane, miejsce i datę sporządzenia tłumaczenia oraz odcisk tuszowej pieczęci okrągłej i swój podpis.

Tak więc, mimo braku formalnych przeszkód uniemożliwiających tłumaczenie z kopii czy ze skanu, należy mieć na uwadze, że w przypadku tłumaczenia z kopii wzmianka o tym zawsze znajdzie się na tłumaczeniu oraz w repertorium. Tłumacz przysięgły nie może nigdy poświadczać tłumaczenia jako wykonanego z oryginału, jeśli osobiście go nie widział. Takie postępowanie może narażać go na poważne konsekwencje prawne.

Podobne artykuły:

Tłumaczenia poświadczone z języka obcego na obcy 

 

 

Platforma szkoleń dla tłumaczy literackich PETRA E-Network

W styczniu 2017 roku uruchomiona została Europejska Sieć Edukacji i Szkolenia Tłumaczy Literatury Petra E-Network. Projekt ten powstał w celu umożliwienia najlepszym tłumaczom literatury z całej Europy poszerzanie ich kompetencji. Platforma ta ma być również miejscem wymiany doświadczeń między tłumaczami, dyskusji na tematy związane z tłumaczeniami, sprawami zawodowymi i nie tylko.

Nadrzędnym celem platformy ma być poprawa kompetencji tłumaczeniowych prowadząca do podnoszenia jakości przekładów książek, ma również umożliwić autorom przekładów zaistnienie na szerszym obszarze. Skala PETRA E-Framework (dostępna tutaj) pokazuje obszary i poziomy tłumaczenia książek.

Obecnie jest dostępna w następujących wersjach językowych: angielskiej, bułgarskiej, francuskiej, hiszpańskiej, niderlandzkiej, niemieckiej, portugalskiej, węgierskiej i włoskiej. Do sieci PETRA-E mogą przystąpić wszystkie osoby zainteresowane podwyższaniem swoich kompetencji zawodowych w zakresie tłumaczeń literatury. Zgłoszenia oraz pytania należy kierować do sekretariatu PETRA-E przy NederlandseTaalunie (c/o Karlijn Waterman, PB 10595, NL 2501 HN Den Haag, Holandia, petra-e@taalunie.org).

Przeczytaj również:

Przykłady testów egzaminacyjnych dla kandydatów na tłumaczy przysięgłych na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości

Tłumaczenia poświadczone z języka obcego na obcy 

Klauzule uwierzytelniające tłumaczenie- jak brzmią w różnych językach ?