Przepiękna Francja widziana oczami turysty

 

Francja! Kraj kojarzony najczęściej ze smaczną francuską kuchnią, pięknymi i malowniczymi  miasteczkami, okazałymi zabytkami a także słynnym Lazurowym Wybrzeżem, które w swej nazwie oddaje całość swego uroku.

Każdego roku Francję odwiedza ponad 70 mln turystów głównie z krajów Unii Europejskiej a w szczególności z Niemiec, Wielkiej Brytanii, Belgii i Holandii. Tuż obok turystów z Europy pokaźną liczbę stanowią także obywatele Stanów Zjednoczonych ora Japonii.

Francja kusi nie tylko smakołykami serwowanymi w przytulnych knajpkach i restauracjach, ale także oferuje bogactwo różnorakich zabytków i miejsc godnych odwiedzenia takich jak: Wieża Eiffela, Panteon, Łuk Tiumfalny, Obserwatorium paryskie, Sorbona, Katedra Notre-Dame, Hotel de Sens, Wieża Montparnasse, Teatr Odeon, Pałac Elizejski, Bastylia, Luwr czy możliwość spędzenia wolnej chwili wypoczywając na pięknej plaży.

Francja dla wielu z nas kojarzy się także z winnicami  cieszącymi się  ogromnym zainteresowaniem wśród turystów. Dla chcących skosztować mocniejszych trunków, stworzone zostały specjalne trasy turystyczne połączone ze zwiedzaniem piwnic i degustacją wytrawnych trunków. Tego typu trasy możemy znaleźć m.in. w Burgundii, Szampanii, Dolinie Rodanu, w okolicach Bordeaux.

Stolica Francji to krzyżówka różnych kultur, religii i tradycji, to kraj promujący nowoczesność w każdym aspekcie znaczenia tego słowa. Będąc we Francji z pewnością będziemy się czuli w niej swojo, gdyż każdy odnajdzie coś „dla siebie” .

Zatem zapraszamy do wojaży do uroczego i romantycznego , kryjącego w sobie nutkę nowoczesności ale i tradycji miejsca spotkań.

Zachęcając do  wypadu, przygotowaliśmy krótki poradni mini rozmówek, które warto znać wyjeżdżając do Francji

Dzień dobry Bonjour [bążur]

Cześć Salut [saliu]

Dobry wieczór Bonsoir [bąsłar]

Jak leci ? Comment ça va ?[komą sa wa]

W porządku, dziękuję Ca va bien, merci [sa wa bię, mersi]

 Do widzenia Au revoir [orewłar]

Dobranoc Bonne nuit [bon nłi]

Proszę (coś podajemy) Voilâ [wuala]

Przepraszam Excusez moi [ekskiuze mła] / Pardon! [pardą]

Smacznego Bon appétit [bon apeti]

 Proszę rachunek L’addition, s’il vous plaît [ladision sil wu ple]

Nie mówię po francusku Je ne parle pas francais [ży ny parl pa frąse]

Nie rozumiem Je ne comprends pas [ży ny kąprą pa]

Jestem Polakiem/ Polką Je suis polonais/ polonaise [ży słi polone/ polonez]

Nazywam się Je m`appelle… [ży mapel…]

 

 

Języki romańskie w dzisiejszym świecie
Języki urzędowe ONZ
Międzynarodowy Dzień Frankofonii – fr. Journée internationale de la Francophonie

W czym tkwi piękno Bułgarii ?

Położona w samym środku Bułgaria, zaskakuje różnorodnością, bezkresne niziny, w których można podziwiać bogactwo flory i fauny, piękne wyżyny i góry a wszystko to otoczone czystym i pięknym wybrzeżem Morza Czarnego, na domiar tego Bułgaria oferuje wiele ciekawych zabytków, parków narodowych i cudownych piaszczystych plaż.


Języka bułgarski należy do najstarszych języków słowiańskich, jednym z faktów za tym przemawiających są daty, które wskazują na powstanie państwa Bułgarskiego. W oficjalnych dokumentach pierwsze wzmianki o Bułgarii pojawiły się już w IV w. naszej ery. Bułgarski przez stulecia zachował swój charakter i w dalszym ciągu jest podobny do starosłowiańskiego. Językoznawcy doszukują się wielu porównań w obecnym języku do języka staro- cerkiewno – słowańskiego.
Językiem bułgarskim posługuje się około 9 mln ludzi, głównie z Bułgarii, gdzie jest językiem urzędowym, ale spotkać można go także w Grecji, Kanadzie, Macedonii, Rumunii, Serbii, Turcji i na Ukrainie.


Wielu Polaków uważa, że Bułgarski jest mocno zbliżony do naszego ojczystego języka, niestety słów o pokrewnym znaczeniu jest niewiele, wynika to z faktu, że bułgarski zalicza się do grupy języków południowosłowiańskich w związku z tym bardziej zbliżony jest do serbskiego, macedońskiego i chorwackiego. Wielu językoznawców uważa, że dzisiejsza forma języka bułgarskiego w dużej mierze została ukształtowana przez Turków i Greków, którzy w zamierzchłych czasach panowali na ziemiach Bułgarii.

 

„Fałszywi przyjaciele” w języku bułgarskim
Tłumaczenie bułgarskich dokumentów samochodowych

Narzędzia wspomagające pracę tłumacza

 

Praca tłumacza na przestrzeni wieków zmieniła się diametralnie. Pierwszymi tłumaczami byli Rzymianie a ich dzieła można podziwiać w czasach obecnych. Zasługują oni na ogromne uznanie, choćby tylko z tego względu, że trudno było w tamtych czasach o jakiś konkretny słownik czy jakąkolwiek książkę, nie wspominając o takich narzędziach jak komputer z dostępem do Internetu….

Dzisiejszy tryb życia, dążący do ciągłego pośpiechu, przekłada się nie tylko na szybkość wykonywania różnych tłumaczeń ale również na ich jakość.

To właśnie z tego powodu powstał ten artykuł, by zaproponować Wam drodzy czytelnicy, z jakich narzędzi warto skorzystać, by tłumaczenie było wysokiej jakości.

W sieci dostępnych jest wiele stron, oferujących pomoc w tłumaczeniach, niestety nie wszystkie prowadzone są w sposób profesjonalny, a korzystanie z nich może przynieść więcej szkody niż pożytku.

Chcąc polecić Wam strony godne zaufania, starałam kierować się nie tylko opiniami lecz, przede wszystkich tym jakie materiały można na danej stronie odnaleźć.

Na pierwszym miejscu mojego zestawienia pojawia się eur-lex, http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl (link będzie ukryty w artykule) na stronie tej prezentowane są różnego rodzaju dokumenty unijne, a także streszczenia najczęściej pojawiających się w tłumaczeniach aktów prawnych.

Kolejną godną polecenia stroną jest Proz. Com – strona ta oferuje nie tylko ciekawe materiały pomocnicze ale można tam również znaleźć ciekawe zlecenia i pozyskać nowe kontakty.

Jeżeli macie kłopot z oszukaniem jakiegoś systemu prawnego panującego w danym kraju, warto sięgnąć po materiały przedstawione na strine e-justice.europa.eu. Strona ta ma do zaoferowana nie tylko ciekawe i ważne informacje o systemach prawnych różnych krajów ale wiele innych ważnych rozporządzeń i aktów prawnych danego kraju.

Warto też wspomnieć o polskich stronach urzędów i instytucji. Dobrym przykładem jest Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumenta, gdzie można znaleźć ciekawe i godne polecenia tłumaczenia.

Jak wiadomo, czasem brakuje nam  słownictwa, warto wtedy zajrzeć do „International Legal English Certificate”. W książce tej ujęte jest wiele przykładów zastosowań języka prawniczego w języku angielskim na poziomie zaawansowanym. Ciekawą propozycją są również ćwiczenia i ogromny zasób słownictwa prawniczego.

Na końcu mojej listy musi znaleźć się koniecznie książka autorstwa Prackiego i Piotra Pokrzywy pt. „Explore the Law of the UK and the USA”. Jest to obszerny zbiór wykładów poświęcony tematyce prawniczej. W tej publikacji znajdziecie szczegółowo omówione systemy prawne Stanów Zjednoczonych, a także Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii oraz Irlandii. W dalszej części wykładów opisane są konkretne sprawy sądowe, mające miejsca w USA.
Czytaj także:

Stawki tłumaczy przysięgłych dla wymiaru sprawiedliwości i organów administracji publicznej

 

Na którym kontynencie znajduje się najwięcej języków ?

Pisaliśmy już wiele na temat języków, określaliśmy ich liczbę, przedstawialiśmy listę  języków zagrożonych, rankingi łatwych i trudnych języków. W dzisiejszym tekście chcielibyśmy zaś skupić się na liczbie języków przypadających na dany rejon świata.

Zgodnie z wieloma publikacjami naukowymi oraz licznymi spostrzeżeniami poliglotów, zróżnicowanie geograficzne języków jest spowodowane często geograficznym ukształtowaniem terenu. Istnieją państwa całkowicie jednojęzyczne, a także takie państwa jak na przykład Republika Vanuatu – państwo w Oceanii, gdzie używa się aż około 106 języków.

 

KONTYNENT JĘZYKI 
liczba udział procentowy
Afryka 2146 30,2
Ameryka Płn. i Płd. 1060 14,9
Australia i Oceania 1312 18,5
Azja 2303 33,4
Europa 285 4,0
razem 7106 100

 

Tabela 1. Dystrybucja języków według kontynentów, (źródło: Lewis et al. (red.) 2014)

 

Jak zostało wspomniane wcześniej, zróżnicowanie językowe w poszczególnych krajach pozostaje w zależności z ukształtowaniem terenu. Tereny górzyste są zwykle bardziej różnorodne językowo, a to za sprawą różnych grup etnicznych je zamieszkujących.

Dla przykładu weźmy już nadmienioną wcześniej wyspę Vanuatu znajdującą się na Oceanie Spokojnym. Wyspa ta ma kształt przypominający trójkąt i każdy z trzech „rogów” zamieszkuje ludność odrębna pod względem społeczno-kulturowym. Na tym niewielkim terenie mieszkańcy, posługując się aż 6 językami, takimi jak: daakaka, dalkalaen, daakie, językiem Ambrym północnym, lonwolwol oraz językiem Port-Vato. Języki te są względnie podobne do języków używanych na sąsiednich wyspach. Ciekawostką jest natomiast fakt, że pośrodku tej wyspy znajduje się teren górzysty, który zamieszkuje ludność posługująca się jeszcze innymi językami.

W krajach Azji Południowo – Wschodniej, gdzie gęstość zaludnienia jest duża, mieszkańcy posługują się kilkudziesięcioma językami należącymi do wielu rodzin językowych, między innymi austroazjatyckiej czy chińsko- tybetańskiej. Duże zagęszczenie występuje także w północnej Australii, w której mieszkańcy posługują się kilkoma językami aborygeńskimi. Przeciętny mieszkaniec tego kraju potrafi posługiwać się kilkunastoma lokalnymi językami. Do języków tych zaliczają się następujące rodziny języków: tasmańskie (obecnie wymarłe), australijskie, papuaskie, malgaskie, polinezyjskie, austroazjatyckie i inne.

Zajrzyj także do artykułu:

JĘZYKI ŚWIATA

Ranking najłatwiejszych języków świata

Tłumaczenia i tłumacze – historia zawodu tłumacza

Tłumacze od wieków pełnili ważną rolę w komunikacji międzyludzkiej, pełniąc funkcję łączników między różnymi narodami i różnymi środowiskami kulturowymi.  Z uwagi na posiadane kompetencje byli często osobami blisko związanymi z władcami poszczególnych krajów, albo wpływowymi osobami, choć ich rola przed wiekami rzadko była doceniana. Nie będzie jednak przesadą stwierdzenie, że bez tłumaczy i tłumaczeń nie byłoby z pewnością postępu technologicznego, rozwinięcia sieci handlowej czy międzynarodowej dyplomacji.

W obecnych czasach, globalizacji  i świadomości ludzi dotyczącej pożyteczności posługiwania się różnymi językami, potwierdzonej dążeniami do uzyskania przynajmniej komunikatywnej znajomości choć jednego języka obcego, popyt na tłumaczy jest nadal ogromny. Sprzyja mu zresztą rozwój i wzrost rangi organizacji międzynarodowych, które nie mogą na co dzień obejść się bez usług tłumaczeniowych. Tłumaczenia są też jednym z kluczowych elementów rynku lokalizacyjnego, a więc są składową procesu sprzedaży wielu usług czy produktów.

W przeszłości jednak zawód tłumacza nie był zbyt popularny. Przed wiekami był zarezerwowany wyłącznie dla wybranych osób, które wyróżniały się predyspozycjami i posługiwały się dwoma lub więcej językami. Jako pierwsze pojawiły się tłumaczenia ustne, które poprzedziły pojawienie się tłumaczeń pisemnych. Pierwsze określenia „tłumacza” odnosiły się właśnie do osób zajmujących się tłumaczeniami ustnymi. Po angielsku był to ‘interpreter’, po francusku ‘interprete’. Do wieku XVI we Francji tłumacza ustnego określano mianem ‘truchement’. W wieku IV w Anglii weszło do użycia określenie tłumacza zajmującego się tłumaczeniami tekstów – ‘translateur’. Do dnia dzisiejszego w niektórych językach, na przykład a angielskim, francuskim czy niemieckim istnieje  odrębny termin na określenie tłumacza ustnego oraz osobny na określenia tłumacza pisemnego. Rozróżnienia tego nie ma w języku polskim, choć również używa się obok ogólnego terminu ‘tłumacz’ bardziej sprecyzowanych określeń, jak na przykład ‘tłumacz kabinowy’, ‘tłumacz tekstowy’ czy ‘tłumacz literacki’.

Pierwsze znane w historii formy tłumaczeń nazywane są tzw. „tłumaczeniami dosłownymi”. Istotą takich tłumaczeń było przełożenie tekstu lub wypowiedzi dokładnie słowo po słowie, w sposób jak najbardziej dokładny. Szybko jednak zwrócono uwagę, że takie podejście do tłumaczeń może powodować zniekształcenie przekazu w tłumaczeniu, co podkreślał już Cyceron, mówiąc, że „słowo w jednym języku piękne, w drugim szpetnym jest, w jednym strasznym, a w drugim nie strasznym, w jednym języku słowo ku szacunkowi, a w drugim ku nieszacowne, a i imię męskie w jednym, żeńskim jest w drugim...” Również święty Hieronim, obecnie uważany na patronów tłumaczy, zwracał uwagę, że przekład dosłowny może prowadzić do nonsensów – „Non verbum e verbo, sedsensumexprimere sensu” (nie słowo ze słowa, ale znaczenie ze znaczenia).

Zniekształceniu przekazywanych w tłumaczeniach komunikatów miały zapobiec tzw. „tłumaczenia znaczeniowe”. Miały one oddawać sens tłumaczonego tekstu, a nie znaczenie poszczególnych wyrazów. Takie podejście do tłumaczeń było z pewnością zbliżone do naszego obecnego pojmowania istoty tłumaczeń. „Tłumaczenia znaczeniowe” nie wyparły jednak do końca „tłumaczeń dosłownych”, gdyż te ostatnie nadal były stosowane, choćby w odniesieniu do tekstów religijnych.

W okresie renesansu, tłumaczenia zaczęły stawać się bardziej powszechne, co wiązało się też ze stopniowych odchodzeniem od łaciny. W okresie pojawiły się w Europie liczne nowe przekłady, a charakterystyczną jego cechą była ciągle rozbieżność w poglądach czy należy tłumaczyć wiernie, czy też można zachować swobodę w tłumaczeniu. Pierwszy z poglądów odnosił się zwykle do tłumaczeń tekstów biblijnych i teologicznych, drugi (swobodne podejście do przekładów) cechował podejście do tłumaczeń tekstów literackich, poetyckich, zawierających elementy ważne dla konkretnej kultury, w których dzieła te powstały i troski o ich przeniesienie do kultury języka docelowego.

W okresie późniejszym przewagę uzyskiwało stopniowe bardziej swobodne podejście do kwestii tłumaczeń. Między innymi John Dryden stał się zwolennikiem tzw. zasady luźnej parafrazy. W XVII wieku swoboda ta stała się wzorcem do naśladowania w całej Europie.

Wiek XVIII był okresem ogromnego zainteresowania teorią przekładu. To z tego czasu pochodzą znane sentencje dotyczące sztuki przekładu, między innymi słowa Woltera: „tłumaczenia są jak kobiety, jeśli wierne, to niepiękne, jeśli piękne, to niewierne” czy Monteskiusza: „tłumacz odtwarza tylko zwłoki, nie przywracając im życia”. W całej Europie w okresie tym przeważało właśnie takie podejście do kwestii tłumaczeń. Wiek XIX to okres przekładu adekwatnego, do dzisiaj stosowanego przez wielu tłumaczy. Jego istotą miało być tłumaczenie z zachowaniem jedności formy i treści oraz wierności z oryginałem.

Na gruncie polskim, większość teoretyków przekładu była zdania, że przekład powinien zachować swobodność, a nie opierać się sztywno na wierności i ścisłości z oryginałem.  Wśród znanych Polaków, którzy poświęcili się również przekładom jest Jan Kochanowski, Adam Mickiewicz czy Tadeusz Boy-Żeleński.

Po II wojnie światowej powiło się wiele opracować dotyczących teorii przekładu, nadal jednak w dziedzinie tej opinie naukowców i językoznawców są podzielone.

Obecnie, pomimo globalizacji i powszechnego nauczania języków, zawód tłumacza  jest wciąż potrzebny i wydaje się, że w bliskiej przeszłości nie zmieni tego nawet postępujących rozwój tłumaczeń automatycznych (maszynowych), którym daleko wciąż do prawdziwego przekładu, ujmującego nie tylko tłumaczenie poszczególnych słów, ale właśnie istotę całego przekazu.

Zajrzyj również do:

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część II

Nazwy dzienników promulgacyjnych i ich tłumaczenie

 

W Polsce funkcjonują przede wszystkim dwa tzw. organy promulgacyjne, służące do ogłaszania aktów normatywnych. Są nimi dwa dzienniki urzędowe – Dziennik Ustaw oraz Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. W Dzienniku Ustaw ogłaszane są konstytucje, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia, orzeczenia Trybunału  Konstytucyjnego dotyczące już ogłoszonych aktów normatywnych oraz inne akty prawne. W Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” ogłasza się natomiast zarządzenia, uchwały, postanowienia oraz inne akty normatywne, które nie mają charakteru powszechnie obowiązującego prawa.

Oprócz nich występują również następujące dzienniki urzędowe:

Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski B”

dzienniki urzędowe ministrów kierujących działami administracji rządowej, tzw. resortowe dzienniki urzędowe

dzienniki urzędowe urzędów centralnych

wojewódzkie dzienniki urzędowe

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

Monitor Sądowy i Gospodarczy.

Jak należy tłumaczyć nazwy dzienników promulgacyjnych?

Nazwy dzienników promulgacyjnych powinny zostać pozostawione w tłumaczeniu poświadczonym bez tłumaczenia. Należy je przytoczyć w oryginalnym brzmieniu w języku obcym, jeśli wykonujemy tłumaczenie na język polski, czy też pozostawić w brzmieniu po polsku, jeśli tłumaczymy na język obcy.  Przetłumaczenie nazwy „Dziennik Ustaw” na język obcy jest uważane za błąd, tak samo jak tłumaczenie nazw własnych takich jak na przykład „Sejm”.

Celem podawania nazwy dzienników w oryginale jest umożliwienie odbiorcy tekstu szybkiego odnalezienie miejsca, w którym może znaleźć treść, do której odnosi się dany fragment tłumaczenia. Ułatwić powinno to również podanie nazwy dziennika urzędowego w pełnym brzmieniu, a więc bez zastosowania skrótu.

 

Podobne artykuły:

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część II

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

Sprawozdanie z działalności Komisji Odpowiedzialności Zawodowej Tłumaczy Przysięgłych za rok 2016

Dlaczego stawka za tłumaczenie ekspresowe jest tak wysoka ?

 

Tempo dzisiejszego życia, konieczność dotrzymywania terminów nie tylko wobec klientów, ale również instytucji publicznych, powoduje, że klienci coraz częściej decydują się na tłumaczenia ekspresowe. 

Tłumaczenia ekspresowe, czyli takie, których przygotowanie następuje w szczególnie krótkim czasie są bardziej kosztowne niż  wykonywane w czasie standardowym.

Czym dokładniej jest tłumaczenie ekspresowe? Nie ma tutaj jednej prostej odpowiedzi.  Dla jednego biura tłumaczeń oznacza ono na przykład 20 stron w ciągu 24 godzin, dla drugiego nawet 100. A według jeszcze innego, tłumaczenie ekspresowe to tłumaczenie gotowe tego samego dnia. Wszystko zależy od wielkości tłumaczonego tekstu, jego tematyki, liczby zaangażowanych tłumaczy, konieczności użycia słownictwa specjalistycznego i wielu innych czynników. Jak łatwo się domyślić, wyższa cena jest również podyktowana większym nakładem pracy. Zdarza się, że do jednego większego zlecenia biuro tłumaczeń musi zaangażować większą liczbę tłumaczy i przeorganizować własną pracę, w momencie kiedy to właśnie tekst ekspresowy staje się najważniejszy. Dodatkowo dochodzą jeszcze takie warunki do spełnienia jak dobrze współpracująca ze sobą grupa tłumaczy i – co najważniejsze – konieczność zaangażowania dodatkowego korektora do koordynacji i ostatecznego skorygowania końcowej wersji tłumaczenia.

Nie tylko objętość tekstu ma znaczenie

Wykonanie tłumaczenia sporego objętościowo tekstu w krótkim czasie przez grupę tłumaczy w praktyce dotyczy najczęściej tylko najpopularniejszych języków. Trudno wymagać, aby jakiekolwiek biuro zatrudniało  na przykład 4 tłumaczy języka szwedzkiego, w dodatku każdego ze specjalizacją np. w budownictwie. Jeśli już tak się zdarzy, z pewnością za usługę taką będziemy musieli zapłacić znacznie więcej. W wielu wypadkach możemy też spotkać się z odmową wykonania tłumaczenia w trybie ekspresowym, co może – wbrew naszym odczuciom – świadczyć o poważnym podejściu do tematu ze strony biura, które odmawia wykonania usługi ze względu na realne przesłanki stanowiące przeszkodę do tego by rzetelnie wykonać tłumaczenie.

Ryzyko związane z tłumaczeniami ekspresowymi

Żaden specjalista z dowolnej dziedziny nie lubi wykonywać swojej pracy pod presją czasu. Usługi tłumaczeń nie są tutaj wyjątkiem. Przygotowanie tłumaczenia tekstu w czasie szybszym niż standardowo przyjęty, zawsze będzie obarczone ryzykiem popełnienia błędu lub przekazaniem tekstu niedopracowanego pod względem językowym lub graficznym. Zagrożenia takiego, choć możliwego do zminimalizowania poprzez zaangażowanie większej liczby tłumaczy i użycie nowoczesnych narzędzi wspomagających proces tłumaczenia, nigdy nie można do końca wyeliminować. Dlatego wiele biur tłumaczeń zastrzega w regulaminach swojej działalności, że tłumaczenia pisemne zrealizowane w trybie ekspresowym nie podlegają możliwości reklamacji. I choć zapisy takie pozostają w pewnej mierze sprzeczne z prawem, ich nagminne stosowanie przez biura tłumaczeń daje wiele do myślenia.

Warto mieć na uwadze, że profesjonalny tłumacz jest w stanie poprawnie przetłumaczyć maksymalnie 10 stron rozliczeniowych tekstu (po 1800 znaków ze spacjami) dziennie. Jeśli zatem z dnia na dzień potrzebne jest nam tłumaczeniem 500 stron tekstu, musimy mieć świadomość, że żadne z biur nie podzieli tekstu na 50 tłumaczy, ale z pewnością ich zespół będzie zdecydowanie mniej liczny, a to może odbić się na jakości tłumaczenia, nawet takiego za które zapłacimy kilkakrotnie razy więcej niż za tłumaczenie realizowane w normalnym trybie.

A zatem, jeżeli musimy pilnie przetłumaczyć tekst, wybór tłumaczenia ekspresowego może być pomocny. Ostateczna decyzja powinna jednak zostać dobrze przemyślana, z uwzględnieniem wymienionych powyżej czynników.

 

Czytaj również:

Stawki tłumaczy przysięgłych dla wymiaru sprawiedliwości i organów administracji publicznej

Opinia GIODO w sprawie repertoriów tłumaczy przysięgłych

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część II

 

Kontynuując temat wymagań stawianych przed tłumaczami przysięgłymi oraz wymogów formalnych związanych z samymi tłumaczeniami poświadczonymi, poniżej przedstawiamy jak wyglądają one  w kolejnych krajach Europy.

Grecja 

W Republice Grecji nie występuje instytucja odpowiadająca swoich charakterem i uregulowaniom prawnym instytucji  tłumacza przysięgłego w Polsce. Tłumaczenia urzędowe  w Grecji są wykonywane przez tłumaczy zatrudnionych w Wydziale Tłumaczeń Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Grecji. W obrocie prawnym uznawane są również tłumaczenia przygotowywane w prywatnych biurach tłumaczeń, potwierdzone dodatkowo przez greckiego adwokata.

Hiszpania   

W Hiszpanii tłumaczenia poświadczone są wykonywane przez  osoby, którym tytuł tłumacza przysięgłego został nadany przez hiszpańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Współpracy. Tłumaczem przysięgłym w Hiszpanii może zostać obywatel Hiszpanii bądź innego kraju członkowskiego UE lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, po spełnieniu następujących warunków: zdaniu egzaminu ogłaszanego przez hiszpańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, bądź uzyskaniu uprawnień otrzymanych w innym państwie UE. Osoba ubiegająca się o tytuł tłumacza przysięgłego musi posiadać wykształcenie wyższe w zakresie kierunku o profilu tłumaczeniowym.

Zgodnie z hiszpańskimi przepisami, tłumacz przysięgły powinien używać pieczęci służbowej, nie określają one jednak jej formy czy kształtu, a jedynie wymieniają dane, jakie pieczęć powinna zawierać. Są to: imię i nazwisko tłumacza/ język lub języki, w zakresie których tłumacz posiada uprawnienia, adres i numer telefonu. Jako informację dodatkową, pieczęć może zawierać również adres e-mail.

Większość tłumaczeń uwierzytelnionych w Hiszpanii jest sporządzana na specjalnym papierze urzędowym „Timbre de Estado”, składającym się z ponumerowanych stron i zawierających specjalny nadruk. Papier jest wydawany przez Hiszpańską Mennicę Królewską oraz jej delegatury. Choć powszechna jest praktyka wykonywania tłumaczeń na tymże papierze, część tłumaczeń jest również wykonywana na zwykłych kartkach.

Lista tłumaczy przysięgłych w Hiszpanii jest prowadzona przez hiszpańskie MSZ i jest dostępna w Internecie. Umieszczone na niej dane, oprócz danych teleadresowych tłumaczy, zawierają także informację o dacie nabycia uprawnień, kod trybu ich uzyskania, tytuł i informacje o ewentualnym uznaniu uprawnień nabytych za granicą.

Irlandia

W Irlandii nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego. Zawodowych tłumaczy skupia w Irlandii zrzeszenie The IrishTranslators’ and Interpreters’ Association (ITIA), które prowadzi rejestr tłumaczy i zajmuje się wszystkimi kwestiami związanymi z przygotowaniem tłumaczeń.

Tłumacze ci wykonują tzw. tłumaczenia certyfikowane („certified translation”). Nie ma jednak wymogu, aby wszystkie tłumaczenia były wykonywane wyłącznie przez tłumaczy z listy ITIA. Brakuje również przepisów, które w jasny sposób regulowałyby kwestię sporządzania tłumaczeń.  Nie ma też jednego wzoru klauzuli uwierzytelniającej, która byłaby stosowana przez wszystkich tłumaczy, a same tłumaczenia mogą być sporządzane na zwykłym papierze.

Islandia

Tłumaczem przysięgłym na Islandii może zostać osoba, która zdała egzamin określony w Ustawie z 20 grudnia 2000 r. oraz w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 listopada 2001 r. Uprawnienia tłumacza przysięgłego można uzyskać w zakresie tłumaczeń w jednym kierunku (np. z języka polskiego na islandzki) lub w obu kierunkach (z polskiego na islandzki i z islandzkiego na polski). Osoby posiadające uprawnienia w zakresie tłumaczeń w obu kierunkach mogą dodatkowo przystąpić do egzaminu ustnego na tłumacza sądowego.

Islandzkie przepisy nie regulują kwestii treści i formuły klauzuli uwierzytelniającej tłumaczenia. Tłumaczenia dokumentów o szczególnej wadze, drukowanych często na specjalnym papierze ze znakiem wodnym, również są sporządzane na takim samym papierze. Papier taki jest jednak dostępny  w księgarniach i nie ma ograniczeń w zakresie możliwości jego zakupu. Samo sporządzenie tłumaczenia na takim papierze nie jest zatem w żadnej mierze gwarancją, iż jest to tłumaczenie poświadczone.

Przepisy prawa islandzkiego nie nakazują tłumaczom prowadzenia repertoriów, same tłumaczenia nie są zatem również numerowane.

Liechtenstein

W Księstwie Liechtensteinu kwestie związane z zawodem tłumacza przysięgłego, a ściślej tłumaczy dopuszczonych do pracy w sądach i organach administracji publicznej reguluje ustawa z 26 listopada 1999 r. w sprawie dopuszczania tłumaczy do pracy w sądach i organach administracji publicznej i rozporządzenie z dnia 25 stycznia 2000 r.

Tłumaczem dopuszczonym do pracy w sądach i innych organach administracji publicznej może zostać osoba o udokumentowanej znajomości języka obcego, mająca zdolność do czynności prawnych, która złoży oświadczenie o bezstronnym i wiernym wykonywaniu tłumaczeń.  Tłumacze posiadają oznakę identyfikacyjną, mogą używać również przed swoim imieniem i nazwiskiem określenia „tłumacz dopuszczony do pracy w sądach oraz organach administracji publicznej Księstwa Liechtensteinu”.

Litwa

Na Litwie nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego odpowiadająca tej funkcjonującej w Polsce. Tłumaczenia urzędowe wykonują biura tłumaczeń. Sporządzane przez nich tłumaczenia, czyli tzw. „tłumaczenia certyfikowane” są opatrzone pieczęcią okrągłą biura. Pod tłumaczeniami poświadczonymi umieszczany jest podpis tłumacza, który je wykonał, a dodatkowo własnoręczność podpisu tłumacza poświadcza notariusz.

Luksemburg

W kraju tym istnieje instytucja tłumacza przysięgłego. Tłumaczem przysięgłym może być osoba wpisana na listę prowadzoną przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Kandydaci na tłumaczy przysięgłych nie zdają żadnych egzaminów, składają jedynie w Ministerstwie życiorys i na jego podstawie podejmowana jest decyzja o mianowaniu na tłumacza. Głównym wymogiem stawianym przed kandydatami na tłumaczy przysięgłych jest posiadanie wyższego wykształcenia w określonej specjalizacji , najczęściej na tłumaczy przysięgłych mianowane zostają osoby posiadające wykształcenie wyższe administracyjno-prawne.

Tłumaczenia nie są opatrywane klauzulą uwierzytelniającą. Muszą jedynie znaleźć się na nich nagłówek z informacją z jakiego języka tłumaczenie zostało sporządzone oraz adnotacja czy tłumaczenie zostało sporządzone z oryginału, czy z kopii. Tłumaczenia poświadczone są sporządzane za zwykłym papierze. Tłumacze przysięgli w Luksemburgu stosują pieczęć  ze swoimi danymi. Forma pieczęci nie jest z góry narzucona, może być ona okrągła, jak również prostokątna. Na pieczęci tej nie może znajdować się godło państwowe, ani żadne inne oznaczenia kojarzone z administracją publiczną.

Łotwa

Na Łotwie występują dwa rodzaje poświadczenia tłumaczeń pisemnych:

  1. zgodnie z przepisami nr 291 Rady Ministrów – „Zasady poświadczania tłumaczeń dokumentów na język państwowy”, czyli poświadczenie z podpisem tłumacza i pieczęcią biura tłumaczeń oraz klauzulą uwierzytelniającą zawierającą informację, iż jest to „tłumaczenie wierne”, a także wskazanie imienia i nazwiska tłumacza, numeru ewidencyjnego, miejscowości i daty.
  2. poświadczenie na podstawie wspomnianych artykułów Ustawy o Notariacie, w ramach którego notariusz poświadcza własnym podpisem i pieczęcią podpis tłumacza lub tożsamość, jednak bez adnotacji o statusie tłumacza przysięgłego.

Niemcy

W Niemczech upoważnienia do sporządzania tłumaczeń poświadczonych posiadają tłumacze przysięgli działający przy sądach krajowych. Warunki uzyskania uprawnień tłumaczeń są odmienne w różnych krajach związkowych (landach). Wymogiem głównym jest wszędzie znajomość języka potwierdzona egzaminem zawodowym przed komisją państwową  bądź komisją na uczelni wyższej.

Tłumaczenia są opatrywane pieczęcią tłumacza przysięgłego, poza którą nie posiadają one żadnych innych cech fizycznych, zabezpieczających je przed podrobieniem.

Norwegia

Tłumacze przysięgli w Norwegii otrzymują uprawnienia po zdaniu egzaminu państwowego, który jest organizowany przez Wyższą Szkołę Handlową w Bergen – NHH. Tłumacz przysięgły umieszcza na tłumaczeniu poświadczonym swój podpis oraz odcisk pieczęci okrągłej zawierającej imię i nazwisko oraz wskazanie języków, w zakresie których posiada uprawnienia.  Lista norweskich tłumaczy jest publicznie dostępna pod adresem www.translatorportalen.com

Portugalia

W Portugalii nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego. Tłumaczenia poświadczone mogą wykonywać: konsulaty portugalskie w poszczególnych państwach, w których sporządzono dany dokument, notariusze, urzędnicy stanu cywilnego, adwokaci, radcowie prawni oraz izby handlowe i przemysłowe. W portugalskim prawodawstwie nie ma określonej treści klauzuli uwierzytelniającej tłumaczenie. Na tłumaczeniu powinna znaleźć się jednak informacja z jakiego języka tłumaczenie zostało sporządzone oraz potwierdzenie zgodności tłumaczenia z dokumentem oryginalnym.

Słowacja

Na Słowacji występuje instytucja tłumacza przysięgłego. Kandydat na tłumacza przysięgłego musi przebyć specjalistyczny kurs na wytypowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości uczelni, który kończy się egzaminem z zakresu przepisów prawnych oraz umiejętności praktycznych (pisemnego tłumaczenia z języka obcego na słowacki oraz z języka słowackiego na obcy). Lista mianowanych tłumaczy przysięgłych jest prowadzona przez słowackie Ministerstwo Sprawiedliwości.

Słowenia

W Republice Słowenii instytucja tłumacza przysięgłego występuje jako funkcja, a  nie zawód. Uprawnienia do sporządzania tłumaczeń poświadczonych posiadają osoby mianowane na tłumaczy przysięgłych na czas nieograniczony przez Ministerstwo Sprawiedliwości.

Na tłumaczeniach poświadczonych umieszczana jest klauzula uwierzytelniająca o narzuconej z góry treści, zawierającej poświadczenie zgodności tłumaczenia z dokumentem przedłożonym do tłumaczenia. Na tłumaczeniu poświadczonym musi znaleźć się odcisk pieczęci tłumacza przysięgłego oraz jego podpis.

Lista tłumaczy przysięgłych jest dostępna na stronach internetowych słoweńskiego Ministerstwa Sprawiedliwości.

Tłumacze prowadzą repertoria, w których odnotowują każde wykonane tłumaczenie poświadczone. Tłumacze posiadają również legitymacje w formie tworzywowej karty, która zawiera takie dane jak: imię i nazwisko tłumacza, fotografię, adres, jak również podpis ministra i pieczęć ministerstwa.

Szwecja

Do sporządzania tłumaczeń poświadczonych pisemnych uprawnione są w Szwecji osoby, które zdały odpowiedni egzamin państwowy.  Uprawnienia nabywa się do tłumaczeń w jedną stronę, np. z języka  angielskiego na szwedzki lub np. z języka szwedzkiego na angielski. Jednocześnie obowiązuje podział tłumaczy przysięgłych na tych z uprawnieniami do wykonywania tłumaczeń pisemnych oraz tych, którzy wykonują wyłącznie tłumaczenia ustne. Oczywiście obie te funkcje mogą być również łączone.

Na każdym tłumaczeniu poświadczonym tłumacz przysięgły umieszcza pieczęć oraz podaje numer autoryzacji, który wskazuje jednocześnie rodzaj posiadanych uprawnień przez tłumacza przysięgłego. W Szwecji tłumacz przysięgły nie składa przysięgi, ale nabywając uprawnienia do swojego zawodu zobowiązuje się do przestrzegania kodeksu tłumacza przysięgłego. Uprawnienia te należy odmawiać co 5 lat. Do odnowienia uprawień konieczne jest udokumentowanie wykonania odpowiedniej liczby tłumaczeń, czyli czynnego wykonywania zawodu. Konieczne jest także uregulowanie odpowiedniej opłaty, jak również przedłożenie aktualnego zaświadczenia o niekaralności.

 

Węgry

Na Węgrzech nie występuje instytucja tłumacza przysięgłego czy same tłumaczenia poświadczone.

Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów nr 24/1986, do sporządzania tłumaczeń, które są uznawane przez organy państwowe na język węgierski uprawnione jest Krajowe Biuro Tłumaczeń i Uwierzytelnień, które posiada filie na terenie całego kraju. Przekładów uwierzytelnionych mogą dokonywać wyłącznie osoby posiadające kwalifikacje tłumaczy specjalistycznych lub lektorów tłumaczy specjalistycznych. Zgodnie ze wskazanym Rozporządzeniem możliwe jest wykonywanie tłumaczeń uwierzytelnionych również przez inne biura tłumaczeń, jednak wyłącznie wybranych dokumentów w oficjalnych językach Unii Europejskiej, jednak tłumacze, którzy je sporządzają muszą posiadać uprawnienia tłumaczy specjalistycznych lub lektorów tłumaczy specjalistycznych.

Tłumaczenia uwierzytelnione są zszywane z dokumentem źródłowym i opatrywane pieczęcią z nazwą biura w języku węgierskim i francuskim oraz godłem państwowym Węgier. Na tłumaczeniach znajdują się również znaczki skarbowe, podpis dyrektora Biura lub upoważnionej do tego osoby oraz data wykonania przekładu.

 

Podobne artykuły:

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

Sprawozdanie z działalności Komisji Odpowiedzialności Zawodowej Tłumaczy Przysięgłych za rok 2016

Stawki tłumaczy przysięgłych dla wymiaru sprawiedliwości i organów administracji publicznej

Zawód tłumacza przysięgłego jest zawodem zaufania publicznego. Praca tłumacza polega na wiernym i całościowym tłumaczeniu na język obcy lub z języka obcego, w zakresie posiadanych uprawnień.

Kwestie związane z zawodem tłumacza przysięgłego reguluje ustawa z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego. Zgodnie z jej postanowieniami, tłumacz przysięgły posiada uprawnienia do sporządzania i poświadczania tłumaczeń z języka obcego na język polski, z języka polskiego na język obcy, a także do sprawdzania i poświadczania tłumaczeń w tym zakresie, sporządzonych przez inne osoby. Może również sporządzać poświadczone odpisy pism w języku obcym, sprawdzać i poświadczać odpisy pism sporządzonych w danym języku obcym przez inne osoby. Kompetencje tłumacza przysięgłego obejmują oczywiście również wykonywanie tłumaczeń ustnych.

Tłumaczenia poświadczone uznawane są powszechnie za kosztowne i w istocie ich cena jest wyższa od tak zwanych tłumaczeń zwykłych, czyli bez uwierzytelnienia przez tłumacza przysięgłego.

Tłumacze przysięgli w Polsce stosują dwa rodzaje stawek – pierwsze dotyczą wynagrodzeń za czynności wykonane na żądanie organów władzy publicznej, a więc na przykład na żądanie policji, sądu, prokuratury czy innych organów administracji publicznej, zaś drugi rodzaj stawek wszystkich pozostałych klientów, a więc osób indywidualnych czy firm zlecających tłumaczenia poświadczone. Drugi rodzaj stawek nie jest regulowany ustawowo, uznaje się zatem, że stawki za tłumaczenia dla podmiotów nie będących organami władzy publicznej czy administracyjnej są stawkami rynkowymi, których wysokość jest różna w odniesieniu do różnych języków.

Pozostańmy jednak przy pierwszej grupie klientów, dla których stawki zostały z góry narzucone przez ustawodawcę. Kwestię tę reguluje Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego. Ustawodawca zastrzegł w nim obowiązek stosowania urzędowych kwot w wypadku tłumaczeń na żądanie sądu, prokuratura, policji oraz organów administracji publicznej. Wskazane w rozporządzeniu stawki obowiązują dla strony rozliczeniowej rozumianej jako 1125 znaków ze spacjami, a więc nieco inaczej aniżeli jest to w przypadku tłumaczeń zwykłych, przy których strona rozliczeniowa liczy najczęściej 1800, ewentualnie 1600 lub 1500 znaków ze spacjami. W obowiązującym od 2005 roku rozporządzeniu nie ma podziału stawek według poszczególnych grup języków, jak było to w poprzednim rozporządzeniu, za wyjątkiem wskazania odrębnych stawek dla języka angielskiego, niemieckiego i francuskiego. Podane wysokości wynagrodzenia za poszczególne rodzaje tłumaczeń i czynności wykonywanych przez tłumaczy przysięgłych biorą następnie pod uwagę ogólny podział języków na języki posługujące się alfabetem łacińskim praz niełacińskim lub ideogramami oraz kierunek tłumaczenia pisemnego, względnie specyfikę tłumaczonych tekstów, określając możliwość zastosowania wyższych o 25% stawek w przypadku tłumaczenia tekstów zawierających frazeologię i terminologię specjalistyczną, bądź dokumentów sporządzonych pismem odręcznym lub trudnych do odczytania.

 

Określone w rozporządzeniu stawki za tłumaczenia poświadczone są następujące:

1) za stronę tłumaczenia na język polski:

  1. a) z języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego i rosyjskiego – 23 zł,
  2. b) z innego języka europejskiego i z języka łacińskiego – 24,77 zł,
  3. c) z języka pozaeuropejskiego posługującego się alfabetem łacińskim – 30,07 zł,
  4. d) z języka pozaeuropejskiego posługującego się alfabetem niełacińskim lub ideogramami – 33,61 zł;

2) za stronę tłumaczenia z języka polskiego:

  1. a) na język angielski, niemiecki, francuski i rosyjski – 30,07 zł,
  2. b) na inny język europejski i na język łaciński – 35,38 zł,
  3. c) na język pozaeuropejski posługujący się alfabetem łacińskim – 40,69 zł,
  4. d) na język pozaeuropejski posługujący się alfabetem niełacińskim lub ideogramami – 49,54 zł.

2. Za sporządzenie tłumaczenia, na wniosek zlecającego, w dniu zlecenia oraz w postępowaniu przyspieszonym stawki określone w ust. 1 podwyższa się o 100%.

 

Podobne artykuły:

Tłumaczenia poświadczone z języka obcego na obcy

Certyfikaty poświadczające znajomość języków obcych

Rozliczenia tłumacza przysięgłego z wymiarem sprawiedliwości oraz organami administracji publicznej

W piśmie z dnia 15 lipca 2002 r. Departament Budżetu i Majątku Skarbu Państwa Ministerstwa Sprawiedliwości, przekazanym do sądów i prokuratur, zwrócił uwagę, że na instytucjach tych spoczywa obowiązek obliczenia oraz odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodów wykonywanych osobiście przez biegłych oraz przez tłumaczy przysięgłych, jeśli tłumaczenia zlecone zostały w postępowaniu sądowym lub dochodzeniowym za zlecenie sądu lub prokuratury. Wynika to z art. 13 pkt. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z powyższym dokumentem, przychody uzyskiwane przez tłumaczy przysięgłych są uznawane za przychody z art. 13 pkt. 6, nawet wówczas, jeśli jednocześnie uzyskują oni przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Osoby prowadzące działalność gospodarczą mogą bowiem wykonywać równocześnie tłumaczenia na rzecz sądów, policji i organów administracji publicznej i osiągać z tego tytułu przychody określone w art. 13 pkt. 6 ustawy. To stąd wynika obowiązek naliczenia i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych przez zleceniodawców. Do 15 marca roku następującego po danym roku podatkowym, sądy, prokuratury i organy administracji publicznej powinny przesłać tłumaczom przysięgłym, którzy w danym roku wykonali na ich potrzeby tłumaczenia, informacji PIT-8B, dostarczając ją jednocześnie do urzędu skarbowego właściwego dla miejsca zamieszkania tłumacza.

Dochody wykazane w deklaracji PIT-8B podlegają zbiorczemu rozliczeniu z dochodami tłumacza przysięgłego uzyskanymi z innych źródeł. Tłumacz przysięgły jest zatem zobowiązany do uwzględnienia ich w rocznym zeznaniu podatkowym składanym co roku do 30 kwietnia.

 

Źródło:

http://www.tepis.org.pl/pdf-doc/prawo/rozliczenia.pdf