Ciekawostki o Szwecji o których nie wiecie

Ekologiczne pojmowanie świata i życie blisko natury

Miasta Szwecji wypełnione są zielenią, nie spotkamy tam brukowanych alejek ,  gęsto zabudowanych  miasteczek czy ogrodów w którym dominuje kamień. Dbanie o środowisko i ekologie wzięło swój początek z życia społecznego każdego obywatela Szwecji. To właśnie oni zapoczątkowali produkcję biopaliw zamiast tradycyjnej benzyny a ich bezkonkurencyjne metody recyklingu odpadów mogą być doskonałym przykładem dla innych państw. 

 

Płatności bezgotówkowe

Szwedzi są pionierem w płatnościach  bezgotówkowych, wynajem roweru, płatność za kawę czy zwykłe zakupy dokonuje się za pomocy kart płaniczych.

 

Ostatki pozostają nieruszane

Tradycja czy przyzwyczajenie ? Ostatków nikt nie rusza, choćby na stole miał -pozostać spory kawałek pysznego tortu.

 

Nieprzystępność i powaga to głęboko zakorzeniona tradycja każdego obywatela Szwecji

Skandynawowie bardzo szanują  swoją prywatność. Marnotrawstwo czasu  spędzonego na plotkach także nie leży w ich naturze. Powaga w życiu każdego Szweda to cecha nabyta a wszelki chryzmat spontaniczności jest eliminowany na rzecz monotoniczności którą Szwedzki cenią  najbardziej.

 

Dzień słodkości

 W kulturze szwedzkiej przyjęło się że sobota jest dniem cukierka. Pochodzenie tej tradycji wzięło swój początek w czasach kiedy to z pomocą naukowców badano wpływ dużej konsumpcji słodyczy na organizm człowieka. Badaniom zostali poddani pacjenci szpitala psychiatrycznego, którzy dziennie otrzymywali sporą dawkę słodyczy. Promowanie jednego dnia słodkości w tygodniu, ma na celu zmniejszenie konsumpcji łakoci. Testy wykazały ogromną szkodliwość wobec zębów oraz inne problemy ze zdrowiem. Dlatego wypromowano jeden dzień, w którym obywatele nie muszą żałować sobie łakoci.

Mediacje sposobem na bezkonfliktowe rozwiązanie sporów

Szwedzi nie widzą problemu w udziale osób trzecich w chwili rozwiązywania konfliktów, taka osoba chłodnym podejściem do sprawy przyspiesza dojście do porozumienia. Szwedzi korzystają z mediacji nie tylko w sprawach rodzinnych ale również sferze biznesowej czy społecznej.

 

Ostrożnie z fajerwerkami

Rygorystyczne podejście do wszystkiego co może spowodować uszkodzenia ciała to w Szwecji sprawa nadrzędna. W szwedzkim prawie aby używać niektóre produkty (w prawie jest jasno wyznaczone, co może być wykorzystane), potrzebna jest zgoda policji lub uzyskanie odpowiedniej licencji.  Wypadkowość w Szwecji związana z uszkodzeniem ciała w skutek puszczania fajerwerków spada niemalże  do zera.

 

Wspomaganie odporności poprzez hartowanie

Jak wiadomo Szwecja nie należy do krajów najcieplejszych, a mimo to spotkanie malucha w wózku bez czapki czy grubego okrycia to niemalże codzienność. W niektórych przedszkolach praktykuje się nawet leżakowanie na werandzie podczas chłodnych dni – ma to na celu zwiększenie odporności u najmłodszych.

 

Nadgodziny w pracy są niemodne

Praktyka w Szwecji pokazała mi jaki stosunek do pracy przywiązują Szwedzi, rządzą tutaj dwie zasady: nie rób nadgodzin i nie klnij.  Częste „ucieczki” z pracy na parę minut przed końcem mają swój związek z przywiązaniem do rodziny, opieka nad dziećmi i wspólne spędzanie czasu to dla każdego obywatela Szwecji priorytet.

 

Na rowerze po zdrowie

W Szwecji nikogo nie dziwi poczciwy staruszek przemierzający  alejkę rowerem czy grupa biegaczy w parku. Szwedzi są bardzo przywiązani do ruchu, od dzieciństwa kultywują ruch na świeżym powietrzu, nie zważając na trudne warunki atmosferyczne panujące na ogół w tym kraju skandynawskim

 

Oryginalność Szweda w każdym aspekcie życia

Szwedzi są niezwykle kreatywni, tworzą nietuzinkowe style a większość materiałów pozyskują z recyklingu. To właśnie w tym kraju zapoczątkował swój rozgłos „styl skandynawski”. Wykorzystanie pustych skrzynek, czy popularne meble wykonane z palet to wszystko zasługa operatywnych Szwedów

 

Posiadanie paszportu jest przepustką do wielkiego świata

Polityka Szwecji oraz chęć podróżowania ich obywateli to doskonała okazja by zwiedzić aż 171 krajów bez konieczności ubiegania się o wizę. Do grupy „najmocniejszych” paszportów obok Szwecji jest także Finlandia i Wielka Brytania.

 

Ciekawy był ten artykuł? Zapraszam Cię do przeczytania innych moich wpisów, które zamieszczam na stronie

Rodzina języków germańskich, czyli: niemiecki, niderlandzki, angielski, duński, norweski, szwedzki oraz islandzki

Obowiązek nauczania języków obcych w szkołach w Europie

Słoweński -rozterki nad językiem

Język słoweński, którym posługuje się około 2,4 milinów osób, będący językiem urzędowym niewielkiej, piętnaście razy mniejszej od Polski Słowenii, uważany jest za najbogatszy w dialekty język słowiański. Występuje w nim 7 dialektów głównych (karynckie, przymorskie, rowtarskie, goreńskie, doleńskie, styryjskie i panońskie), wśród których wyróżnić można aż 46 różnych narzeczy. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest z jednej strony ukształtowanie terenu, którego charakterystyczną cechą są liczne doliny górskie i rozległe lasy, które w przeszłości utrudniały kontakty między poszczególnymi społecznościami, a z drugiej strony zasiedlanie terytorium Słowenii przez osadników posługujących się różnymi językami. Zależnie od tego z jakiego rejonu Europy przybywali, nowi mieszkańcy Słowenii mówili w językach germańskich, ugrofińskich, romańskich, albo słowiańskich. Kontaktując się ze sobą, tworzyli niepowtarzalne mieszkanki języków, które ostatecznie przeistoczyły się w dzisiejsze dialekty języka słoweńskiego. Pomimo tego, że dialekty te bardzo różnią się od siebie pod względem wymowy i akcentu, użytkownicy poszczególnych dialektów bez problemu mogą się ze sobą porozumieć. Standardowy język słoweński jest używany przede wszystkim  w wystąpieniach publicznych i przy uroczystych, oficjalnych okazjach.

Obecnie słoweńskim posługuje się około 2,4 mln osób, z czego większość stanowią mieszkańcy Słowenii, a także przygranicznych terenów w Austrii i we Włoszech.

Język słoweński wyróżnia się strukturami gramatycznymi, które są charakterystyczne tylko dla tego słowiańskiego języka. Tak jest na przykład ze słoweńską liczbą podwójną, która występuje oprócz liczby pojedynczej i mnogiej. Z liczbą podwójną mieliśmy też do czynienia z dawnym języku polskim, jednak później, wraz z rozwojem języka, struktura ta w naszym języku zanikła, zostawiając po sobie jedynie ślady.  W języku słoweńskim liczba podwójna wciąż występuje i stosuje się  ją do odmiany prawie wszystkich kategorii gramatycznych – rzeczowników, przymiotników, zaimków, a także czasowników.

Inną cechą sprawiającą, że język słoweński jest uważany za skomplikowany język trudny do opanowania, jest akcent. Mamy tu bowiem do czynienia z ruchomym akcentem, który może padać na dowolną sylabę, przy czym miejsce akcentu może zmieniać znaczenie wyrazu. Akcent wyrazowy jest w języku słoweńskim swobodny, ruchomy i ma charakter dynamiczny. W niektórych dialektach występuje również akcent melodyczny (toniczny). Zarówno w dialektach z akcentem dynamicznym, jak i z tonicznym, akcentowane sylaby mogą być długie i krótkie. Dodatkową komplikację stanowi fakt, że akcent nie jest w słoweńskim ortografii zaznaczany, stąd znaczenia danego wyrazu można się domyślać najczęściej jedynie z kontekstu. W słoweńskim występuje także zjawisko redukcji nieakcentowanych samogłosek.

Wszystko to sprawia, że słoweński jest zaliczany do grupy najtrudniejszych do opanowania języków europejskich, choć nam, Polakom, przyswojenie przynajmniej jego podstaw nie powinno przysparzać aż takich problemów jak choćby użytkownikom języków germańskich. Mimo wszystko bowiem język słoweński wydaje się nam dość „swojski” w brzmieniu, a jego gramatyka jest w dużej mierze zbieżna z gramatyką innych języków słowiańskich.

 

Zapraszam do czytania innych wpisów:

Tajniki języka słoweńskiego

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część I

Zawód tłumacza przysięgłego w Europie – część II

Ciekawostki gramatyczno-fonetyczne w językach europejskich

Języki europejskie cechuje ogromna różnorodność, zarówno pod względem leksykalnym, fonologicznym, jak również stosowanych w nich struktur gramatycznych. A oto kilka z ciekawych właściwości, jakimi wyróżniają się niektóre z języków naszego kontynentu.

Liczba podwójna

Przywykliśmy do występowania wydającego nam się logicznego podziału na liczbę pojedynczą i mnogą, tymczasem niektóre języki charakteryzuje występowanie dodatkowej liczby podwójnej.

Przykładem takiego języka jest słoweński, będący jedynym współczesnym językiem słowiańskim w którym zachowała się liczba podwójną, a także język litewski z grupy języków bałtyckich. Liczba podwójna służy wyrażaniu podwójności i posiada własne formy gramatyczne, różniące się do form liczby pojedynczej czy podwójnej. Liczbę podwójną miał język praindoeuropejski, jednak większość wywodzących się z niego języków indoeuropejskich utraciła ją. Tak stało się również w języku polskim, w którym liczba podwójna zaczęła od XV wieku zanikać, a obecnie zachowały się jedynie jej ślady – liczbę podwójną zachowały niektóre rzeczowniki oznaczające części ciała człowieka (np. forma liczby podwójnej: (w) ręku, dziś używane jako miejscownik liczby pojedynczej, ręce, dziś mianownik l.mn., rękoma, narzędnik l.mn.

Supinum

To forma czasownika występująca w stosunkowo niewielu językach, która wyraża pewną celowość, zwykle w połączeniu z czasownikami ruchu. Konstrukcja supinum w językach słowiańskich została utracona, poza nielicznymi wyjątkami. W języku polskim w podobnej konstrukcji celowej używa się bezokolicznika: przyjechałem (przybyłem, przyszedłem itp.) na wieś odpocząć, tzn. „aby odpocząć, dla odpoczynku, w celu odpoczynku, na odpoczynek”.

Wśród języków germańskich supinum zachowało się w języku szwedzkim.  Służy on przede wszystkim do tworzenia czasów przeszłych perfekt i pluskvamperfekt razem z posiłkowym har albo hade. Pozostałe języki z tej grupy używają w tym celu imiesłowu czasu przeszłego.

Futurum Preteritum

Futurum Preteritum to czas przyszły w przeszłości. Występuje on głównie w zdaniach podrzędnych i określa czynności przyszłe w stosunku do momentu przeszłego. Określana tym czasem czynność może być rzeczywista bądź nierzeczywista, jej zaistnienie nie jest warunkiem zastosowania czasu, nie jest również ważne, czy czynność miała się odbyć przed czy po chwili obecnej. Futurum Preteritum

występuje między innym w języku szwedzki oraz norweskim.

Aglutacyjność

To stosowanie różnego rodzaju afiksów, które określają funkcję składniową wyrazu w wypowiedzeniu (zamiast końcówek fleksyjnych). Od końcówek fleksyjnych afiksy odróżnia luźniejszy związek z rdzeniem wyrazu oraz ich częsta jednofunkcyjność – zazwyczaj określają one tylko jedną kategorię gramatyczną, co niesie za sobą konieczność jednoczesnego dodawania do wyrazu wielu afiksów.

Spośród języków europejskich, do języków aglutacyjnych należy język węgierski, fiński, estoński i turecki. Aglutynacyjność pełni w tych językach często również funkcję słowotwórczą – umożliwia przekazywanie rozbudowanych treści za pomocą ciągu połączonych ze sobą morfemów, np. jednym z najdłuższych wyrazów języka węgierskiego jest meg|szent|ség|telen|ít|het|etlen|ség|es|kei|dés|ei|tek|ért, pochodzący od wyrazu szent, czyli święty.

Wymiana stóp

To zjawisko morfologiczne występujące w niektórych językach, polegające na zmianie ilościowej lub jakościowej spółgłosek wewnątrz morfemu spowodowanej kontekstem zewnętrznym – wpływem otoczenia fonetycznego. Zjawisko wymiany stóp występuje w niektórych językach ugrofińskich, a najbardziej rozpoznawalne jest w języku fińskim. Ogólna zasada stosowania stopy opiera się na kontekście fonetycznym. Jeśli sylaba jest otwarta, czyli kończy się samogłoską (np. katu „ulica”), wówczas używa się stopy mocnej, przy zamkniętej sylabie spółgłoska występuje w formie słabej (kadun). Z powodu zmian historycznych i ewolucji języka mówionego istnieją rozmaite nieregularności w procesie wymiany stóp, np. przed długą samogłoską spółgłoska występuje na stopie mocnej, nawet jeśli sylaba jest zamknięta (np. katuun „do ulicy, w ulicę”).

 

Spodobał ci się ten wpis ?  Może zajrzysz do pozostałych  ?

Kampania promująca używanie języków mniejszości narodowych i etnicznych oraz języka regionalnego.

Zaprzysiężenie nowych tłumaczy przysięgłych w Ministerstwie Sprawiedliwości

 

Tegoroczna ceremonia zaprzysiężenia tłumaczy przysięgłych odbyła się 14 i 15 października. Ślubowanie złożyło 39 nowych tłumaczy języka angielskiego, rosyjskiego, niemieckiego, a także słoweńskiego.

Podczas uroczystości ślubowania, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie  Sprawiedliwości podkreśliła jak ważną rolę pełnią tłumacze przysięgli w kraju. Położyła także akcent na konieczność posiadania przez nich doskonałych umiejętności takich jak nie tylko znajomość języka, ale też zdolność interpretacji prawa czy znajomość systemów prawa w różnych państwach.

Składającym ślubowanie przypomniano o ich prawach i obowiązkach wynikających z przepisów Ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego, a także przepisów prawa karnego i cywilnego.

Tłumacz przysięgły to osoba zaufania publicznego, której zadaniem jest rzetelny przekład wszelkich dokumentów i poświadczanie tłumaczeń i odpisów wykonywanych przez inne osoby. Poświadczania dokonuje się za pomocą pieczęci otrzymanej w chwili zaprzysiężenia, w otoku której widnieje imię i nazwisko tłumacza oraz tłumaczony język wraz z pozycją danego tłumacza w rejestrze tłumaczy przysięgłych Ministerstwa Sprawiedliwości.

Obecnie na liście Ministerstwa Sprawiedliwości znajduje się 11 tysięcy tłumaczy przysięgłych tłumaczących 53 języki. Z roku na rok liczby te mają tendencje wzrostową, pomimo ogromnego trudu z jakimi muszą spotkać się tłumacze przystępujący do egzaminu.

 

Zajrzyj do innych wpisów:

Uniwersytet Europejski Viadrina we Frankfurcie nad Odrą

VIADRINA  to nazwa pierwszego uniwersytetu w Niemczech, na którym wykładają zarówno niemieccy, jak i polscy profesorowie, Również administracja uczelni jest dwunarodowa, no i oczywiście studiują tutaj młodzi ludzie z obu krajów, Założony w 1991 roku we Frankfurcie nad Odrą uniwersytet powstał po to, aby połączyć środowiska naukowe z Polski i Niemiec. W ten sposób Viadrina stała się jeszcze jedną instytucją łączącą oba kraje i doskonałym przykładem na to, jak może przebiegać współpraca Polski i  Niemiec, To właśnie tutaj zrodziło się wiele polsko – niemieckich inicjatyw studenckich, a wielu z tych, którzy dzisiaj pracują na rzecz polsko-niemieckiej wymiany,, tutaj uczyło się języka lub studiowało,

We Frankfurcie studiować można na trzech wydziałach: prawa. Ekonomii i kulturoznawstwa; oprócz tego po polskiej stronie, w Słubicach, działa Collegium Polonicum. Instytucja ta jest finansowana ze środków Państwa polskiego i landu Brandenburgia. W Collegium Polonicum można studiować m.in. polsko-niemieckie prawo Lu uczyć się języka sąsiada.

Viadrina jest uczelnią międzynarodowa, aż 18% jej studentów pochodzi z Polski, kolejne 7% z innych krj ów, Przyjeżdżają tutaj również młodzi ludzie z całej Europu w ramach programu Erasmus, Stosunkowo mała liczba wszystkich studentów (ok. 6 tysięcy) i duże zaangażowanie wykładowców tworzą specyficzną atmosferę uczelni. Dodatkowo Frankfurt i Słubice stwarzają korzystne finansowo warunki do mieszkania, A jeśli komuś znudzi się klimat nadodrzańskich miejscowości, zawsze może się przeprowadzić lub po prostu wybrana parę godzina do Berlina. Studenci mają ten przejazd za darmo, w ramach biletu semestralnego na lokalną komunikację. Dlatego też wielu z nich decyduje się na codzienne dojazdy na uczelnię z Berlina.

 

Übung macht den Meister- czyli praca czyni mistrza

Dzisiejszy artykuł będzie  o poprawnej wymowie „umlautów” powszechnie używanych w języku niemieckim. Poprawna wymowa samogłosek ä  ö ü przysparza wiele komplikacji naszym rodakom.

O tym jak ważny jest kontakt z żywym językiem nie trzeba nikogo przekonywać. Jednak co zrobić gdy nie mamy możliwości bezpośredniej konwersacji w języku obcym ?

Z pomocą przychodzą nam szkoły językowe, kursy On Line , czy pobieranie korepetycji u doświadczonego nauczyciela.
Poniżej omówimy zasady wymowy potocznych „umlautów” rozpoczynając od Ä, zwane potocznie i błędnie „a z kropeczkami”, wymawia się nie jak a, lecz podobnie do polskiego e występującego w wyrazach takich jak „era”, „prezes”. Ä może być długie (wymawiane dłużej) i krótkie (wymawiane krótko).  Zapis Ä na klawiaturze można zrobić poprzez jednoczesne naciśnięcie lewego klawisza Alt oraz 142 po prawej stronie klawiatury. Natomiast ä – poprzez jednoczesne naciśnięcie lewego klawisza Alt i 132 (też po prawej stronie klawiatury). W następnej kolejności przyjrzymy się samogłoska przedniej zaokrąglonej – czyli Ü,  wymowa tej samogłoski podobna jak do polskiego Y.  Na klawiaturze pozyskujemy Ü, naciskając cyfry154 (po prawej stronie klawiatury) razem z lewym Alt, natomiast ü – naciskając 129 też z lewym Alt-em. Na koniec pozostała nam ostatnia samogłoska Ö czyli O-Umlaut. Wymowa tej samogłoski podobnie jak w przypadku  Ü jest brzmi jak nasze Y. lecz  mówimy Ö,ö usta układają się Na klawiaturze pozyskasz Ö, naciskając cyfry 153 (po prawej stronie klawiatury) razem z lewym Alt, natomiast ö – naciskając 148 też z lewym Alt-em.

Mam nadzieję, że zawarte tu opisy przybliżyły Państwu ten zawiły proces aktykulacji, choć zaznaczam, że dopiero intensywne ćwiczenia są w stanie wyćwiczyć umiejętność poprawnej wymowy, tak więc proszę się nie zrażać możliwymi niepowodzeniami i ćwiczyć.

Zajrzyj także do innych wpisów
Równouprawnienie języków dyplomatycznych na forum organizacji międzynarodowych

Jak nazywa się rok przestępny w innych językach

 

Rok przestępny  jest rokiem mającym 366 dni zamiast 365. Tyle z krótkiej teorii która zapewne jest Wam dobrze znana.

Z uwagi na to że rok 2020 należy właśnie do roku dłuższego, postanowiśmy sprawdzić jak taki rok nazywany jest w inych krajach i skąd ta nazwa wzięła swe początki.

Rok przestępny po polsku

Nazwa roku przestępnego wzięła się od czasownika „przestąpić”, czyli „przekroczyć” – rok ten przekraczał bowiem zwykłą miarę dni o jeden dzień (więcej znajdziecie na stronie Polskiego Radia).

Z rokiem przestępnym wiąże się też termin „interkalacja” (zapamiętajcie go, bo przyda się Wam za chwilę!), który oznacza dodanie w roku kalendarzowym dodatkowej doby, tygodnia albo miesiąca (z łacińskiego intercalatio, czyli „wsunięcie”, „włączenie”).

Rok przestępny po angielsku

W języku angielskim na rok przestępny mówimy leapyear. Czasownik leap oznacza „skakać”, a czasownik frazowy leapover, od którego wzięła się nazwa roku przestępnego, oznacza „przeskakiwać”. Chodzi o to, że w kalendarzu gregoriańskim, którym posługujemy się obecnie, konkretny dzień (np. 1 stycznia) co roku wypada w kolejny dzień tygodnia – np. w 2014 roku 1 stycznia wypadł w środę, w 2015 – w czwartek, w 2016 – w piątek, a w 2017 – no właśnie… Ponieważ 2016 rok jest rokiem przestępnym, to w 2017 roku 1 stycznia zamiast wypaść w sobotę, „przeskoczy” na niedzielę.

Aha, możecie też spotkać się (choć dużo rzadziej) z określeniami intercalaryyear (z łaciny: intercalare, czyli mniej więcej: „wsunąć coś pomiędzy”) lub bissextileyear (łacińską nazwę bissextilis stosowano w starożytnym Rzymie właśnie dla powtórzonego dnia 24 lutego – ponieważ ten „pierwszy” 24 lutego nazywany był sextus Kalendas).

 

Rok przestępny po niemiecku

W języku niemieckim rok przestępny nazywany jest dasSchaltjahr. To pojęcie pochodzi z kolei od rzeczownika dieEinschaltung (jego synonim to dieInterkalation), który w kontekście kalendarzowym oznacza „włączenie” do kalendarza dodatkowej jednostki czasu (dnia, tygodnia, miesiąca).

 

Rok przestępny po francusku

Francuzi nazywają rok przestępny l’annéebissextile, czyli używają terminu pochodzącego od stosowanej przez starożytnych Rzymian łacińskiej nazwy powtórzonego 24 lutego (dokładnie nazwa ta brzmiała po łacinie: bis sextusdiesantecalendasmartii, czyli „podwójny szósty dzień przed pierwszym dniem marca”).

 

Rok przestępny po hiszpańsku

Także w języku hiszpańskim używany jest zwrot el añobisiesto, czyli termin wywodzący się z łaciny i oznaczający rok, w którym powtarza się dzień 24 lutego.

 

Rok przestępny po włosku

A i Włosi nas tutaj nie zaskoczą, gdyż także i oni – tak jak Francuzi i Hiszpanie – posługują się terminem anno bisestile. Co więcej, współczesny język włoski zawiera łacińskie słowa intercalare („wstawić”, „wsunąć”, „włączyć”) i intercalazione („wstawienie”, „wsunięcie”, „włączenie”), które odnoszą się właśnie do umieszczania w kalendarzu dodatkowych dni.

 

Rok przestępny po rosyjsku

Co jednak bardzo ciekawe, także i w języku rosyjskim, który jest językiem słowiańskim, a nie – romańskim, rok przestępny to високо́сныйгод. Zatem i ta nazwa nawiązuje do łacińskiego bis sextus!

Jeśli znacie jakieś ciekawe historie związane z rokiem przestępnym, podzielcie się nimi! A my już dziś składamy serdeczne życzenia urodzinowe tym, którzy prawdziwe urodziny obchodzą raz na cztery lata…

Ciekawostki o języku greckim
Ciekawostki o języku tureckim
Ciekawostki o języku litewskim

Nauka języka szwedzkiego- czy warto podjąć wyzwanie ?

Dlaczego w ostatnim czasie coraz częściej uczymy się języków rzadkich? Skąd tak wiele osób sięga po kursy i studia filologiczne w zakresie języków rzadkich.

Czasy,kiedy za uczonego uznawano osobę piśmienną już dawno minęły. Dzisiajszy sposób na  bogate życie, skłaniają do podejmowania coraz większych wyzwań, uczenia się nowych rzeczy. Podobno człowieka wykształconego poznać po jego altruizmie, twórczości, zdolności komunikowania się oraz chęci poznawania nowych obszarów wiedzy.

Dzisiejsza sylwetka osoby wykształconej obrazuje dyplom ukończenia uczelni wyższych, certyfikaty ukończenia kursów i specjalizacji jak również zaświadczenia znajomości języków obcych.

W ostatnich latach znacząco powiększył się trend studiowania filologii, kierunki które najczęściej wybierają studenci to tradycyjnie angielski, za nim niemiecki, francuski czy hiszpański. Stale rosnącą popularność zyskały także języki niszowe, takie jak szwedzki, duński czy litewski. Zastanawialiście się skąd taki wybór ? Co skłania młodych ludzi do podejmowania takich decyzji ?

Zagłębiając się nieco w tym temacie, postaramy się udzielić kilka odpowiedzi.

Dzisiejszy artykuł w całości będzie nawiązywał do języka szwedzkiego.

Zapewne wielu z was zapyta, dlaczego szwedzki został zakwalifikowany do kategorii „języków rzadkich”, przecież jest to jeden z europejskich krajów. Biorąc za punkt widzenia polski system edukacji, język szwedzki jest uznawany za „rzadki” ze względu na jego „dostępność”. Zauważmy pewną zależność, niemiecki czy angielski jest w każdej szkole podstawowej, średniej czy wyższej. Szwedzki natomiast, występuje bardzo rzadko  a rynek szkół oferujących naukę tego właśnie języka jest bardzo skąpy. W Polsce nieiczne szkoły wyższe posiadają w ofercie taki kierunek a ich liczba jest bardzo mała. Dodatkowym ograniczeniem są też limity rekrutacyjne, które ograniczają ilość słuchaczy do maksymalnie 40 słuchaczy.

Skoro więc wiemy już jak niewiele jest możliwości do nawiązania „znajomości” z językiem szwedzkim, to warto sobie odpowiedzieć na pytanie co motywuje przyszłych uczniów do nauki właśnie tego języka. Jak pokazują wyniki ankiet wykonanych dla uczniów klas pierwszych na Uniwersytecie Jagiellońskim, odpowiedzi były różne, jednych zachęciło delikatne brzmienie tego języka, innych chęć otrzymania lepszej posady a jeszcze inni chcieli po prostu nauczyć się kolejnego języka.

Wiele razy już wspominaliśmy o korzyściach wynikających ze znajomości języka obcego, o tym ile przynoszą one satysfakcji oraz jakie dają możliwości w naszym rozwoju osobistym, zatem nie będziemy kolejny raz powielać tematu. A czy warto wybrać język szwedzki ? To pytanie pozostawię już otwarte….

Inne artykuły o podobenj treści:

Czy warto studiować skandynawistykę ?
Obowiązek nauczania języków obcych w szkołach w Europie
Fiński eksperyment z językiem szwedzkim
Czy język szwedzki jest zagrożony?

Przepiękna Francja widziana oczami turysty

 

Francja! Kraj kojarzony najczęściej ze smaczną francuską kuchnią, pięknymi i malowniczymi  miasteczkami, okazałymi zabytkami a także słynnym Lazurowym Wybrzeżem, które w swej nazwie oddaje całość swego uroku.

Każdego roku Francję odwiedza ponad 70 mln turystów głównie z krajów Unii Europejskiej a w szczególności z Niemiec, Wielkiej Brytanii, Belgii i Holandii. Tuż obok turystów z Europy pokaźną liczbę stanowią także obywatele Stanów Zjednoczonych ora Japonii.

Francja kusi nie tylko smakołykami serwowanymi w przytulnych knajpkach i restauracjach, ale także oferuje bogactwo różnorakich zabytków i miejsc godnych odwiedzenia takich jak: Wieża Eiffela, Panteon, Łuk Triumfalny, Obserwatorium paryskie, Sorbona, Katedra Notre-Dame, Hotel de Sens, Wieża Montparnasse, Teatr Odeon, Pałac Elizejski, Bastylia, Luwr czy możliwość spędzenia wolnej chwili wypoczywając na pięknej plaży.

Francja dla wielu z nas kojarzy się także z winnicami  cieszącymi się  ogromnym zainteresowaniem wśród turystów. Dla chcących skosztować mocniejszych trunków, stworzone zostały specjalne trasy turystyczne połączone ze zwiedzaniem piwnic i degustacją wytrawnych trunków. Tego typu trasy możemy znaleźć m.in. w Burgundii, Szampanii, Dolinie Rodanu, w okolicach Bordeaux.

Stolica Francji to krzyżówka różnych kultur, religii i tradycji, to kraj promujący nowoczesność w każdym aspekcie znaczenia tego słowa. Będąc we Francji z pewnością będziemy się czuli w niej swojo, gdyż każdy odnajdzie coś „dla siebie” .

Zatem zapraszamy do wojaży do uroczego i romantycznego, kryjącego w sobie nutkę nowoczesności ale i tradycji miejsca spotkań.

Zachęcając do  wypadu, przygotowaliśmy krótki poradni mini rozmówek, które warto znać wyjeżdżając do Francji

Dzień dobry Bonjour [bążur]

Cześć Salut [saliu]

Dobry wieczór Bonsoir [bąsłar]

Jak leci ? Comment ça va ?[komą sa wa]

W porządku, dziękuję Ca va bien, merci [sa wa bię, mersi]

 Do widzenia Au revoir [orewłar]

Dobranoc Bonne nuit [bon nłi]

Proszę (coś podajemy) Voilâ [wuala]

Przepraszam Excusez moi [ekskiuze mła] / Pardon! [pardą]

Smacznego Bon appétit [bon apeti]

 Proszę rachunek L’addition, s’il vous plaît [ladision sil wu ple]

Nie mówię po francusku Je ne parle pas francais [ży ny parl pa frąse]

Nie rozumiem Je ne comprends pas [ży ny kąprą pa]

Jestem Polakiem/ Polką Je suis polonais/ polonaise [ży słi polone/ polonez]

Nazywam się Je m`appelle… [ży mapel…]

 

 

Języki romańskie w dzisiejszym świecie
Języki urzędowe ONZ
Międzynarodowy Dzień Frankofonii – fr. Journée internationale de la Francophonie

W czym tkwi piękno Bułgarii ?

Bułgaria jest położona w samym środku Europy, kraj ten zaskakuje różnorodnością krajobrazu, Znajdziemy w nim bezkresne niziny, w których można podziwiać bogactwo flory i fauny, piękne wyżyny i góry a wszystko to otoczone czystym i pięknym wybrzeżem Morza Czarnego, na domiar tego Bułgaria oferuje wiele ciekawych zabytków, parków narodowych i cudownych piaszczystych plaż.


Język bułgarski należy do najstarszych języków słowiańskich, jednym z faktów za tym przemawiających są daty, które wskazują na powstanie państwa Bułgarskiego. W oficjalnych dokumentach pierwsze wzmianki o Bułgarii pojawiły się już w IV w. naszej ery. Bułgarski przez stulecia zachował swój charakter i w dalszym ciągu jest podobny do starosłowiańskiego. Językoznawcy doszukują się wielu porównań w obecnym języku do języka staro- cerkiewno – słowańskiego.
Językiem bułgarskim posługuje się około 9 mln ludzi, głównie z Bułgarii, gdzie jest językiem urzędowym, ale spotkać można go także w Grecji, Kanadzie, Macedonii, Rumunii, Serbii, Turcji i na Ukrainie.


Wielu Polaków uważa, że Bułgarski jest mocno zbliżony do naszego ojczystego języka, niestety słów o pokrewnym znaczeniu jest niewiele, wynika to z faktu, że bułgarski zalicza się do grupy języków południowosłowiańskich w związku z tym bardziej zbliżony jest do serbskiego, macedońskiego i chorwackiego. Wielu językoznawców uważa, że dzisiejsza forma języka bułgarskiego w dużej mierze została ukształtowana przez Turków i Greków, którzy w zamierzchłych czasach panowali na ziemiach Bułgarii.

Przeczytaj również  inne artykuły zamieszczone na naszym blogu

„Fałszywi przyjaciele” w języku bułgarskim
Tłumaczenie bułgarskich dokumentów samochodowych